Aman τo Μati mou

Μάτι που τα βλέπει όλα στην χώρα που ανθεί η φαιδρά Λαμπρακομπομπολαία

Να ξαναθάψουν τον τάφο της Αμφίπολης βαθιά στο χώμα

amfipoli

Με κομμένη την ανάσα αναμένει το Πανελλήνιο τα αποτελέσματα των ανασκαφών στον τάφο της Αμφίπολης.

Ποιός να είναι θαμμένος μέσα; Ο Μέγας Αλέξανδρος; Η γοργόνα η αδελφή του Μεγαλέξανδρου; Ή μήπως είναι χωμένος μέσα κανένας άσχετος τριτοξάδερφος, καμμια μπασκλασαρία και αποδειχθεί άνθρακες ο θησαυρός;

Πάντως πριν προλάβει να πέσει η αξίνα, ο κάθε Έλληνας μαλάκας που σέβεται τον εαυτό του πήρε θέση.

Το γνωστό – στους αρχαιολογικούς κύκλους – σούργελο, η Όλγα Παλαγγιά. Η οποία ανακοίνωσε ποιος δεν είναι θαμμένος, σχεδόν πριν καν πέσει το πρώτο φτυάρι. Και από κοντά «εκατόν σαράντα πανεπιστημιακοί», οι οποίοι απέστειλαν «επιστολή στήριξης στην Παλαγγιά. Επιβεβαιώνοντας το ρητό που λέει οτι «Στην Ελλάδα, ότι μαλακία και να πεις, θα βρείς άνετα εκατόν σαράντα πανεπιστημιακούς να τη στηρίξουν».

Και ας μην ξεχνάμε και την Άννα Παναγιωταρέα. Με την εμβριθή ανάλυση περι «ελληνικού δάχτυλου» με την οποία έκλαψαν από τα γέλια μέχρι και οι πέτρες.

Η οποία Παναγιωταρέα, διορίστηκε (και) από τον Σαμαρά ως υπεύθυνη τύπου. Σπάζοντας έτσι ένα μεγάλο παγκόσμιο ρεκόρ: δεν πρέπει να υπάρχει άλλος άνθρωπος στον κόσμο που να έχει όσους διορισμούς έχει η Άννα Παναγιωταρέα. Βρέξει χιονίσει. Και με Πασόκ και με ΝΔ. Δεν έχει δηλαδή φτιαχτεί ακόμα το κομπιουτεράκι που θα μπορέσει να υπολογίσει πόσες φορές διορίστηκε η Άννα με την τούφα τη λευκή.

Η κυβέρνηση από την άλλη έχει αναγάγει σε μείζον θέμα τις ανασκαφές. Όχι φυσικά από πολιτιστικό ενδιαφέρον. Πολιτιστικό ενδιαφέρον από κυβέρνηση που έχει υπουργό πολιτισμού το «αυτοκολλητάκι» του Τόλη δεν μπορεί να υπάρχει. Απλώς περιμένει ο Σαμαράς μπας και στον τάφο είναι θαμμένο κάποιο σημαίνον πρόσωπο, ωστε να προλάβει – πριν πέσει – να χτίσει κανένα μουσείο και να διορίσει όσους λίγους Καλαματιανούς δεν πρόλαβε να διορίσει στο Μουσείο της Ακρόπολης.

Αλλά και στον Σύριζα αγωνιούν. Όχι δηλαδή οτι και στον Σύριζα έχει κανείς πολιτιστικό ενδιαφέρον. Φοβαύνται μη γίνει καμμια στραβή και αποδειχτεί οτι ο τάφος είναι του Αλέκου. Και πάνε στράφι τόσα χρόνια αγάπης και στήριξης στο κωμικό καθεστώς του Γκρούεφσκι.  Αλλά η ακόμα μεγαλύτερη αγωνία στον Σύριζα είναι μην τυχόν προλάβει ο Σαμαράς να φτιάξει το μουσείο και μείνουν αδιόριστοι οι ψηφοφόροι του Στρατούλη και του Σκουρλέτη.

Γι αυτό μια λύση υπάρχει.

Να αναλάβουν δράση οι εκσκαφείς και οι φαγάνες από την ανάποδη. Αντί δηλαδή να σκάψουν, να θάψουν. Να παραχώσουν καλά καλά το μνημείο μέσα στο χώμα, όπως βρέθηκε.

Ποιος ξέρει. Κάποια στιγμή στο μέλλον, μετά από εκατό, πεντακόσια, χίλια χρόνια από τώρα, μπορεί στη χώρα αυτή να κατοικεί κάποιος άλλος λαός, λιγότερο Μαλάκας από αυτόν που την κατοικεί τώρα.

Ας τον ξεθάψει αυτός. 

Advertisements

Οκτώβριος 15, 2014 Posted by | Ελλάδα, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Πολιτισμός, ΣΥΡΙΖΑ, Σούργελα | , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Και πιάτα έπλυνε η Μαριλίζα για το ΠΑΣΟΚ

Είναι γνωστό ότι δια μέσου των αιώνων υπάρχουν κάποια σημαντικά, αγωνιώδη και αναπάντητα ερωτήματα: να ζει κανείς ή να μη ζει; Βουνό ή θάλασσα; Ζεϊμπέκικο ή χασάπικο; Με αφρό ή χωρίς; Κρέας ή ψάρι; Ξανθιά ή μελαχρινή γκόμενα; Ξανθός ή μελαχρινός γκόμενος; Βίσση ή Βανδή; Αντώνης ή Ρέμος; Σκέτο ή απ’ όλα; Και πολλά άλλα.

Σε όλα αυτά τα σπουδαία και τα σοβαρά ήρθε τελευταία να προστεθεί κάτι το μεγαλειώδες. Κάτι το συνταρακτικό: ποιος εκφράζει τη δημοκρατική παράταξη; Το ΠΑΣΟΚ, η Νέα Δημοκρατία;

Διανοητές, φιλόσοφοι, πολιτικοί αναλυτές, ακαδημαϊκοί, ιχνηλάτες, τρόφιμοι του Δρομοκαϊτείου, καθηγητές, ταχυδακτυλουργοί, επιφανείς ξυλογλύπτες, διάσημες μπαργούμεν και δεξιοτέχνες της χείρας, ή χήρας με τα πέντε ορφανά, έχουν βάλει τον κώλο τους κάτω κι έχουν πέσει σε βαθύ στοχασμό: ποιο κόμμα εκφράζει τη σήμερον ημέραν τη Δημοκρατική Παράταξη. Η Νέα Δημοκρατία ή το ΠΑΣΟΚ;

Ο ελληνικός λαός με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί τις εξελίξεις και περιμένει με αγωνία το αποτέλεσμα.: ποια θα είναι η απόφαση των σοφών, που σπάνε τη γκλάβα τους, προκειμένου να δώσουν τη σωστή απάντηση; Δεν παίζει κανείς, άλλωστε, με τέτοια σοβαρά θέματα. Όταν μάλιστα είναι πολύ πιθανό οσονούπω να προκηρυχθούν εκλογές.

Πως θα πάει ο ελληνικός λαός στις κάλπες, χωρίς να έχει υπάρξει απάντηση: κάποιος που ακούστηκε από το βάθος να φωνάζει: «ότι τα σκατά και το φτυάρι» εκδιώχθηκε βιαίως από την αίθουσα.

Δεν παίζουνε μ’ αυτά τα πράγματα. Η συζήτηση αυτή πρέπει να κλείσει το συντομότερο δυνατό. Ειδικότερα όταν καραδοκούν οι λαϊκιστές του Σύριζα. Κάτι τύποι σαν τον Στρατούλη και τον Γιώργο Πάντζα, που έχουν ήδη ράψει τα κοστούμια, που θα ορκιστούν οι Υπουργοί. Ένα χειμωνιάτικο και ένα καλοκαιρινό. Κάποιος είπε να το παίξουνε μονά-ζυγά. Ένας άλλος να βρούνε ένα δίφραγκο και να το στρίψουν: κορώνα κερδίζει η Νέα Δημοκρατία, γράμματα το ΠΑΣΟΚ. Εξυπνάδες της κακιάς ώρας για ένα μείζον εθνικό θέμα.

Με τη Δημοκρατική Παράταξη, όλο το τελευταίο διάστημα να παραμένει ορφανή και να μην έχει που τη κεφαλή κλίναι. Να πάει, να λημεριάσει στο ΠΑΣΟΚ ή να αράξει στη Νέα Δημοκρατία;

Κι ενώ η αγωνία είχε φτάσει στο κατακόρυφο και τα γραφεία στοιχημάτων δεν προλάβαιναν να παίρνουν παιχνίδι η απάντηση σαν το μάνα εξ ουρανού. Η λύση στο μέγα αυτό ζήτημα ήταν τόσο ριζοσπαστική, όσο και του Χριστόφορου Κολόμβου όταν πήρε στα χέρια του το αβγό. Η λύση ήρθε μάλιστα από γυναικείο μυαλό. Θηλυκό που γεννάει. Μην πάει ο νους σας στην Άννα Παναγιωταρέα. Η ιδιαίτερα δημοφιλής στους φοιτητές καθηγήτρια το τελευταίο διάστημα ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τον τάφο της Αμφίπολης. Έχει αφήσει τα πεζά και τα τετριμμένα στην άκρη. Αυτό που προέχει για την Άννα είναι το ραντεβού με την ιστορία. Το ραντεβού με τον νεκρό.

Για να μην το πολυλογούμε, λοιπόν, η απάντηση ήρθε από πολιτικό πρόσωπο. Από τη μια και μοναδική Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, ή αλλιώς «επάγγελμα ΠΑΣΟΚ».

Η εν λόγω Μαριλίζα άστραψε και βρόντηξε: «Ηταν αστείο, αν δεν ήταν θλιβερό και ενδεικτικό της πολιτικής συγκυρίας που διανύουμε. Τσακώνεται, λέει, η Νέα Δημοκρατία με το σημερινό ΠΑΣΟΚ για το ποιος εκφράζει τη «Δημοκρατική Παράταξη». Κανένας βέβαια από τους δύο».

Ο Κατσουράνης για να βρει ομάδα και το τελευταίο μεροκάματο ακολούθησε το δρόμο του Νίκου Καββαδία. Έφτασε μέχρι τις μακρινές Ινδίες. Αν όμως αντί για το επάγγελμα του ποδοσφαιριστή, ασκεί κάποιος το επάγγελμα του πολιτικού τα πράγματα είναι σαφώς πιο εύκολα. Όπως έχει πει σε ανύποπτο χρόνο ο ινδουιστής φιλόσοφος «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω». Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να χαθεί, αλλά οι ΠΑΣΟΚτζήδες ποτέ.

Ούτε η πρώτη θα είναι η Μαριλίζα που θα ανοίξει τη μεγάλη πόρτα του Σύριζα, ούτε η τελευταία. Τα πολιτικά κόμματα δεν είναι μπαρ, να έχουνε φέις-κοντρόλ στην πόρτα. «Εσύ μπαίνεις, εσύ έβγα έξω με το καλό μη σε πετάξουμε με τις κλωτσιές». Τα πολιτικά κόμματα είναι σαν τα «Χαρντ Ροκ καφέ»: «όλους τους σερβίρουμε κι όλους τους αγαπάμε». Σε κανέναν δεν λένε όχι. Και για αυτό έδωσαν απλόχερα στη Μαριλίζα τις σελίδες της Αυγής. Να αρθρογραφεί, εκφράζοντας τις ανησυχίες της και τους προβληματισμούς της.

Για αυτό ακριβώς και η Μαριλίζα γυρίζει την πλάτη στο κακό ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου. Επειδή είδε φως στη Κουμουνδούρου κι ετοιμάζεται να μπει μέσα. Λες και απευθύνονται σε βαζιβουζούκους. Ότι το ΠΑΣΟΚ για 38 χρόνια ήταν καλό και χάλασε τώρα με τον Βενιζέλο. Μπορεί τώρα στα στερνά ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία να ενώθηκαν σε σάρκα μια, αλλά επί της ουσίας ποτέ δεν είχαν διαφορές. Το ίδιο πράμα ήταν. Την ίδια ιδεολογία είχαν, το ίδιο σύστημα υπηρετούσαν. Ο Χάρρυ Κλυνν τα έλεγε αυτά από τη δεκαετία του ’70 όταν εμφάνιζε τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου να διαφωνούν. Με τον Καραμανλή να πίνει κρασί και τον Παπανδρέου ουίσκι.

Κι έρχεται σήμερα η Μαριλίζα να ανακαλύψει την Αμερική. Αν διαβάσεις το βιογραφικό της στον ιδιωτικό τομέα δεν έχει ούτε ένα μεροκάματο. Ούτε ένα ένσημο. Ούτε ένα. Όλες οι δουλειές της ήταν κομματικές. Από τα πενήντα χρόνια της ζωής της, τα τριάντα τα έχει περάσει στο ΠΑΣΟΚ. Βουλευτής, Υπουργός, Ευρωβουλευτής, γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου, μέλος του γραφείου διεθνών σχέσεων, επιστημονικός συνεργάτης της ΚΟ, εκπρόσωπος στο Προεδρείο της Ένωσης Σοσιαλιστικών Κομμάτων, αναπληρώτρια διευθύντρια του γραφείου του Έλληνα Επίτροπου στις Βρυξέλλες. Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Εμπορίου και πολλά άλλα.

Το ότι μικρή έπλενε τα πιάτα στη Χαριλάου Τρικούπη, δεν το αναφέρει στο βιογραφικό της από σεμνότητα.

Να το κλείνουμε τώρα. Λένε και ξαναλένε για τον Βορίδη, ότι δεν απαρνιέται το χουντικό παρελθόν του, όταν κυκλοφορούσε σαν φοιτητής με το τσεκούρι στο χέρι. Κι έτσι είναι. Όσο λοιπόν επικίνδυνο ότι δεν μετανιώνει ένας ακροδεξιός, είναι εξίσου επικίνδυνο όταν δεν μετανιώνει μια τρόφιμος της «Δημοκρατικής Παράταξης», που έχει εξ ημισείας την ευθύνη για τη καταστροφή της χώρας.

Όταν η Ελλάδα δανειζόταν και χρεωκοπούσε, η Μαριλίζα απολάμβανε για τριάντα συναπτά έτη εντός και εκτός των συνόρων την εξουσία.

[Κ. Καίσαρης – sport24.gr]

Οκτώβριος 5, 2014 Posted by | Ελλάδα, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σούργελα | , , , , , , , , | Σχολιάστε

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΓΩΝΙΑ: Τί θα ψηφίσει η Ελένη Τσαλιγοπούλου;

tsaligo

Καταιγιστικές οι εξελίξεις το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε.

Ένα συγκλονιστικό θέμα που ανέκυψε μόλις προχθές έχει επισκιάσει τους σεισμούς, την μεταγραφή Μήτρογλου, ακόμα και το Σούπερμπωλ. Δεν είναι υπερβολή να πούμε οτι ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα.

Στην οποία Ελλάδα, η τραγουδίστρια Ελένη Τσαλιγοπούλου, έδωσε συνέντευξη στην οποία δήλωσε οτι «φοβάται οτι αν βγει ο Σύριζα τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα».

Αμέσως σήμανε συναγερμός!

Τα πολιτικά επιτελεία, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στον κόσμο ολόκληρο μπήκαν σε συναγερμό. Συσκέψεις επί συσκέψεων, από την Καλαμάτα μέχρι την Αλάσκα και από το Καράκας μέχρι τα Άνω Κωλοφάρδουλα Ευρυτανίας.

Η πρώτη αντίδραση ήρθε από το επικοινωνιακό επιτελείο του Αντώνη Σαμαρά. Γνωστοί για την σοβαρότητά τους από την επιτυχημένη τους πορεία στην Πολιτική Άνοιξη, οι επιτελείς του Μουρούτη έβγαλαν ανακοίνωση καταπέλτη κατά του Σύριζα.

-«Νια, νια νια νια, νια».

Ο Σύριζα απάντησε με θυμηδία:

«Σιγά τα ωά. Για κάθε Τσαλιγοπούλου που φεύγει, θα βγάζουμε δέκα Δρογώσηδες. Το (έντεχνο) ποτάμι δεν γυρίζει πίσω»

Το θέμα πήρε τέτοιες διαστάσεις, που η τραγουδίστρια επανήλθε αναρτώντας μια διευκρινιστική και μακροσκελή δήλωση στο Facebook. Στην δήλωσή της, δεν διαψεύδει μεν αυτό που είπε, αλλά τονίζει κατηγορηματικά: «Εγώ πάντως θα ψηφίσω Σύριζα».

Είναι προφανές οτι για την διευκρινιστική της δήλωση μέτρησαν πολλά πράγματα:

Πρώτα απ’ όλα η καριέρα της. Όλοι νγωρίζουν οτι για να κάνεις καριέρα στο τραγούδι πρέπει να δηλώνεις γενικώς και αορίστως «αριστερός». Αν παρεκλίνεις, τη γάμησες. Αν, αντιθέτως είσαι και λίγο «μαχόμενος», τότε η καριέρα σου είναι εγγυημένη. Ακόμα και αν είσαι παντελώς ατάλαντος, ας πούμε σαν τον Διονύση Τσακνή.

Ένα δεύτερο που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην τοποθέτηση της αοιδού είναι οτι η ίδια είναι βαθιά Ελληνίδα. Διότι όπως είναι γνωστό, ο μέσος και η μέση Ελληνίδα, γνωρίζουν πολύ καλά και από πριν το πόσο μαλάκας είναι ο μαλάκας που πρόκειται να ψηφίσει. Παρ’ όλα αυτά, θα τον ψηφίσει.

Δηλαδή δεν γνωρίζει αυτός που στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσει ΝΔ, πόσο καραγκιόζης είναι ο Άδωνης; Δεν γνωρίζει πόσο σούργελο είναι ο Σαμαράς; Φυσικά και γνωρίζει. Παρ’ όλα αυτά θα τους ψηφίσει.

Ή μήπως περιμένει ο ψηφοφόρος του Σύριζα οτι θα τον σώσουν ο Μηλιός με τον Στρατούλη; Σαφώς και όχι. Αλλά θα τους τιμήσει.

Όλα κι όλα. Το γατόνι, ο Έλληνας, τον μαλάκα και τον καραγκιόζη τον αναγνωρίζει από μακριά. Ταυτόχρονα όμως είναι έτοιμος να τον τιμήσει. Ακόμα και με την ψήφο του μάλιστα.

Ίσως τελικά γιατί είναι εικόνα και ομοίωσή του.

Φεβρουαρίου 3, 2014 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, ΝΔ, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σούργελα | , , | Σχολιάστε

Aπό πότε ποινικοποιήθηκε το να μη γουστάρεις τον ΣΥΡΙΖΑ;

fotopoulos-stratoulis

Ο Τάσος  Θεοδωρόπουλος αντιμέτωπος με το τελευταίο trend του διαδικτύου: Αυτό που αν τολμήσεις να πεις κάτι κακό για την αριστερή μπεμπελάκ του Τσίπρα, κατοχυρώνεσαι συστημικός.

 

 

Απέναντι σε ποιον; Στον Τσε Γκεβάρα του σωλήνα; Στην τελευταία λέξη της μόδας; Στις δηλώσεις τραμπάλα: «μέσα ευρώ, έξω ευρώ, ναι στην Ευρώπη αλλά χωρίς τις απαιτήσεις της»; Σαν να λες δηλαδή σε μια τράπεζα, «κοίτα να δεις, σου χρωστάω χιλιάρικα στην πιστωτική μου κάρτα, αλλά επειδή με έκλεψες στους τόκους κι αυτό που κάνεις είναι άδικο, διεκδικώ το δικαίωμα να συνεχίσω να χρησιμοποιώ την πίστωση της κάρτας σου και ταυτόχρονα να σε μπινελικώνω».

Τακτική που ομολογουμένως κολλάει εντελώς με τη νεοελληνική νοοτροπία. Αυτήν που ποτέ της δεν κατανόησε πως τα δικαιώματα συνεπάγονται υποχρεώσεις και πως τα δανεικά δεν είναι αγύριστα μόνο και μόνο επειδή είσαι η κομμώτρια ξαδέρφη του Ζορμπά.

Και πριν βιαστείτε να προχωρήσετε στους συνήθεις χαρακτηρισμούς, όπως το «συστημικός» που έγραψα παραπάνω και το «φιλελές» (ιντερνετικολαϊκή εκδοχή του νεοφιλελεύθερου), να ξεκαθαρίσω κάτι: Φυσικά και δεν θεωρώ την ΕΕ πύργο καλοσύνης, φτιαγμένο πάνω σε ανθρωπιστική ιδεολογία. Μια μεγάλη τεράστια μπίζνα είναι, μια τράπεζα με κατασκευασμένο άλλοθι ένα δήθεν ευρωπαϊκό ιδεώδες. Ποια ήταν η δουλειά της; Αυτή που κάνει τώρα. Να εμπλέξει στο παιχνίδι της τους ηλίθιους για να επιβιώσουν οι κραταιοί.

Όχι κουκλίτσα μου, μην προσβάλλεσαι όταν σε αποκαλώ ηλίθια από τη στιγμή που μπήκαμε σε αυτό το πανηγύρι με πλαστά οικονομικά στοιχεία επί κυβέρνησης ΙΕΚ Σημίτη. Δεν ήξερε η ΕΕ ότι ήταν πλαστά τα οικονομικά στοιχεία που δώσαμε; Φυσικά και το ήξερε. Όπως και κάθε τράπεζα που έπαιρνα το ένα δάνειο μετά το άλλο, υπογράφοντας υπεύθυνες δηλώσεις ότι δεν έχω άλλο δάνειο, ήξερε ότι ψεύδομαι και ότι είμαι μαλάκας. Και όσο πιο μαλάκας ήμουν τόσο πιο φιλικά μετά μου φερόντουσαν, αφού το ζητούμενο στην μακροπρόθεσμη οικονομική πολιτική, είναι να σου πάρουν το σπίτι. Ή τη χώρα.

Εκεί λοιπόν αρχίζει ο πανικός. Όταν αισθάνεσαι ότι πλέον άμεσα εντελώς, απειλείται ο κώλος σου. Κι εκεί είναι που θυμάσαι πόσο επαναστάτης είσαι γιατί προηγουμένως σιγά μη σε ένοιαζε μέσα στο βόλεμα σου. Ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα της ελληνικής μεταπολίτευσης ψήφιζες, ενίοτε κι εναλλάξ.

Εκεί είναι που σκάει κι ένας πολιτικός νέος, σε νέα εκδοχή του δικομματισμού, πλένοντας στο πλυντήριο του μυαλού του σώβρακα με μπλε και πράσινους κόκκους, για να προκαλέσει την δήθεν ρήξη με το παρελθόν. Χαμουρεύοντας ταυτόχρονα τους ψηφοφόρους υποστηρικτές του, για να τους δώσει το άλλοθι ότι κάνουν

«Αλλαγή». Ναι, το παπανδρεϊκό σύνθημα τομή του 80. Μόνο που όπως η ιστορία έχει αποδείξει, το να πιστεύεις ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα φέρει αλλαγή, είναι σαν να νομίζεις ότι το ΠΑΣΟΚ μας έβγαλε από το ΝΑΤΟ.

Από τα χρόνια της Πυθίας, για ένα μυστήριο λόγο, οι Έλληνες ψωνίζονται με αμφίσημες δηλώσεις. Τύπου «αν δεν βρέξει θα χιονίσει αλλιώς θα κάνει καλό καιρό.» Ότι και να γινόταν σωστή η μαστούρω μάντισσα που δάγκωνε τα δαφνόφυλλα. Το ίδιο και με τον Τσίπρα: «Μπορούμε, δεν μπορούμε, θα επαναφέρουμε το βασικό μισθό». Κι άμα δεν μπορείτε δηλαδή;

Πάνω σε αυτή την παραμύθα και με δεδομένο του ότι οι υπόλοιπες κοινοβουλευτικές δυνάμεις προκαλούν πλέον τουλάχιστον κλαυσίγελο και αποφορά γεροντικής παρτούζας, νέος, ωραίος, που συνδυάζει τον φιλικό μπούλη του κολεγίου με μια εσάρπα Τσε Γκεβάρα από μαγαζί με τουριστικά είδη, ηγείται ενός κομματικού μπαχαλοειδούς σχηματισμού, που ταυτόχρονα όσο και αν τα «χώνει» στην Ευρώπη, ταυτίστηκε με την έννοια της «ευρωαριστεράς» (που πιο αντιφατικό συνδυασμό δεν έχεις, μόνο το κομμουνιστής – πούστης – ελληνορθόδοξος είναι πιο σχιζοφρενικό).

Χαρά ο Ελληναράς. Γιατί σου λέει «με το ΣΥΡΙΖΑ μπορώ να είμαι και αριστερός προχώ και ευρωπαίος με τα καπουτσίνα μου στην πιάτσα Πάστα Φλόρε. Εμ σαμπού εμ κοντίσιονερ δηλαδή.

Κάτι που αποκτά ακόμα πιο διασκεδαστικές διαστάσεις, όταν διάφοροι, βγαίνουν και αποκαλούν τον ΣΥΡΙΖΑ, άκρα αριστερά, κάτι που σημαίνει ότι το ΚΚΕ βρίσκεται τουλάχιστον στην τρομοκρατική παρανομία.

Άκου τώρα την πλάκα, κάτι μαλακισμένα (σαν κι εμένα) που όλη τη μέρα δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να επαναστατούν εκ του ασφαλούς μέσω facebook, ακούνε ότι κάποιοι τους αποκαλούνε άκρα αριστερά, το παίρνουν στα σοβαρά κι αρχίζουν το τρολάρισμα και τη στοχοποιηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μια ακραία τρομοκρατία μπορεί να κάνει κι αυτή είναι καθαρά επικοινωνιακή σαν μπουφονική φάρσα όμως. Από το να μπουκάρει ο εκπρόσωπος του γραφείου τύπου του Αλέξη και να διώχνει δημοσιογράφους του εξωτερικού επειδή οι ερωτήσεις που κάνει μπλοκάρουν τον σινιέ εγκέφαλο του μελλοντικού ηγέτη. Μέχρι κάτι μοσχαναθρεμμένα που μόλις τολμήσεις να αναρτήσεις έστω και μια ήπια αμφισβήτηση, ή ένα επιθεωρησιακό σχόλιο για τον αφέντη, να σε ταράξουν στο τρολάρισμα και το μπινελίκωμα: «Άμα δεν είσαι με μας, είσαι με αυτούς». Τι λες μωρή ιδεολογική μοδίστρα;

Επειδή στους γκαβούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος, πρέπει να βάλω πατς στο μάτι σαν την πειρατίνα και να συγκλονίζομαι με το ακαταλόγιστο του Άλεξ που μπήκε μέσα του η Ρόζα Λούξεμπουργκ ντυμένη με ταγέρ, σαν να βλέπεις την ταινία «Ο Εξορκισμός της Έμιλι Ρόουζ» και να πιστεψω ότι όπως λέει η διαφήμιση, βασίζεται σε αληθινή ιστορία;

Μια αγκρεσίβα έχει τα φόντα να κάνει ο Αλέξης κι αυτή είναι τα επικοινωνιακά του τερτίπια που σαν στήσιμο, με κάνουν και υποκλίνομαι στο ταλέντο του Φώσκολου. Και στη Μάιλι Σάιρους που κάνει δεύτερη, ενήλικη καριέρα χορεύοντας στα βιντεοκλίπ της αισθαντικά και προοδευτικά, ξέκωλη πάνω σε μια μπάλα (τρέμε Περιστέρα, θα στον φάει η ξετσίπωτη).

«Τι προτείνει ρε φίλε;» Θα μου πεις και με το δίκιο σου. Ξέρεις κάτι, ναι, εκεί με ρουμπώνεις. Δεν έχω να προτείνω τίποτα. Όχι επειδή είμαι μηδενιστής, απλά επειδή αυτή τα φορά δε θέλω να γίνω φερέφωνο επαναστατικής χαλάουα. Σα τότε που θυμάμαι μικρούλης να βγαίνει ο μακαρίτης ο Αντρέας και όλοι να πιστεύουν ότι κάτι θα αλλάξει.

Εγρήγορση έχω να προτείνω. Ψύχραιμη μελέτη κάθε υπόσχεσης, κάθε αντίφασης, κάθε τσιρκολάνικου επαναστατικού πάρτι. Και καμία ανοχή, την ώρα που δεν έχω καν να πληρώσω την εφορία μου και το νοίκι μου, απέναντι σε όποιον με βρίζει χωρίς να πέσω στην παγίδα να εμπιστεύομαι αυτόν που μου υπόσχεται ότι θα βρει τρόπο να τα πληρώσω και να γαμήσω κι όλας την Ευρώπη.

Γιατί όταν θες να γαμήσεις κάτι, από γκόμενα και γκόμενο μέχρι δεν ξέρω ‘γω τι άλλο, δεν το διαφημίζεις κούκλα μου με πόζες τριών τετάρτων στο φακό και καρτ ποστάλ προσκυνήματα σε τάφους αγωνιστών.

[Πηγή: ΚLARINA BOURANA: Aπό πότε ποινικοποιήθηκε το να μη γουστάρεις τον ΣΥΡΙΖΑ; | iefimerida.gr]

Ιανουαρίου 29, 2014 Posted by | Ελλάδα, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σούργελα, Τσίπρας | , | Σχολιάστε

Τις έχουν βγάλει έξω και τις μετράνε

%CE%B6%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%82

Μεγάλο γέλιο πέφτει στην πιάτσα με αφορμή την ετήσια δημοσίευση του δήθεν πόθεν έσχες των βουλευτών.

Τα επικοινωνιακά επιτελεία Πασοκονουδού και Σύριζα τις έχουν βγάλει έξω και τις μετράνε (τις δηλώσεις) προσπαθώντας να αποδείξουν ποιος έχει τα περισσότερα λαμόγια.

Το γενικό συμπέρασμα είναι οτι οι βουλευτές μας έχει έναν μέσο όρο περιουσίας, που για να την κάνει ένας μέσος Έλληνας θα πρέπει να ζήσει περίπου 900 χρόνια, και απ’ αυτά, τα 800 να δουλεύει.

Ένα άλλο συμπέρασμα που αβίαστα προκύπτει είναι οτι  ΟΛΟΙ, μα ΟΛΟΙ οι βουλευτές έχουν αποκτήσει τα περουσιακά τους στοιχεία με τίμιο τρόπο.

Και δεν λένε ποτέ ψέμματα.

Ούτε ο Μηταράκης, που καλούσε τον κόσμο να φέρει τα λεφτά του πίσω στην Ελλάδα, ενώ ο ίδιος αγόραζε διαμέρισμα 1,3 εκατομμυρίου ευρώ στο Λονδίνο. Και που επενδύει σε εταιρία που έχει συμφέροντα στην εταιρία του Μπόμπολα που εκμεταλλεύεται τις Σκουριές.

Ούτε ο Βενιζέλος με τα 27 ακίνητα και τα 2 εκατομμύρια ευρώ σε καταθέσεις. Και φυσικά ούτε η Ντόρα με τα 28 ακίνητα και τα 5 εκατομμύρια.

Ούτε ο Τσακαλώτος, που σαλπίζει τις σάλπιγγες της επανάστασης ενάντια στον καπιταλισμό και ταυτόχρονα «επενδύει» στα hedge funds της Black Rock και της JPMorgan στην καρδιά της Γουόλ Στριτ.

Ούτε ο Στουρνάρας που με 270.000 εισόδημα το χρόνο, καλεί τον κόσμο να ζήσει με 350 ευρώ το μήνα.

Ούτε ο συνδικαλισταράς Τσουκαλάς που βρήκε ιδιωτική εταιρεία να του δώσει 1 εκατομμύριο ευρώ εφ άπαξ αποζημίωση.

Κανείς τους δεν λέει ψέμματα. Και κανείς τους δεν είναι λαμόγιο.

Όπως ακριβώς ο Άκης με τον Μαντέλη. Που όταν κατέθεταν το πόθεν έσχες τους όλα ήταν νόμιμα και διαφανή. Άσχετα αν μετά πήραν τον κακό τον δρόμο.

Δεκέμβριος 17, 2013 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, ΝΔ, Οικονομία, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σούργελα | , , , , , , | Σχολιάστε

Μήπως ο Παύλος Φύσσας ήταν ΚΟΔΗΣΟ και δεν το ήξερε;

KODHSO

Εναμησι μήνα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους ΧΑτες, και η σκύλευση νεκρού συνεχίζεται.

Εν αρχή ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που, όχι μόνο «υιοθέτησε» τον Φύσσα, αλλά την ημέρα της κηδείας έστηνε στη Νίκαια μέχρι και ….κιόσκια για την εγγραφή νέων μελών.

Τη σκυτάλη πήρε το ΠΑΣΟΚ. Κάτι αναμενόμενο, αφού σαράντα τώρα χρόνια, το ΠΑΣΟΚ δεν δίστασε ποτέ να παραμυθιάσει το σύμπαν. Έτσι, το πρόσωπο του νεκρού Φύσσα εμφανίστηκε ξαφνικά σε αφίσα της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ (η οποία νεολαία, όπως λένε οι κακές γλώσσες, αποτελείται πλέον από τρία άτομα: Την Φώφη, τον Ευάγγελο και την Αλ Σαλέχ).

Τί κι αν έχει μαλλιάσει η γλώσσα του δύστυχου πατέρα του Φύσσα να λέει οτι ο γιός του δεν ανήκε σε κανένα κόμμα;

Στο μυαλό του μέσου λοβοτομημένου κομματόσκυλου, αυτά είναι λεπτομέρειες.

Και, γιατί όχι, μετά από τον Σύριζα και το Πασόκ, θα μπορούσαν και άλλα κόμματα να «διεκδικήσουν» τον Φύσσα. Γιατί όχι η ΔΗΜΑΡ, η ΝΔ, οι ΑΝΕΛ, το ΚΚΕ: Όλοι μπορούν να βρούν κάποια μικρολεπτομέρεια για να εκμεταλευτούν ένα νεκρό. Τζάμπα είναι.

Λες και θα σηκωθεί ο Φύσσας από τον τάφο να τους πει «άντε γαμηθείτε;» Με τίποτα. Έτσι, μέχρι και ο Βασίλης Λεβέντης μπορεί κάποια μέρα να πει οτι ο Φύσσας «ήταν παιδί της γενιάς της Χαλκοκονδύλη»

Και αν ζούσε και ο μακαρίτης Γιάγκος Πεσμαζόγλου, ποιος ξέρει, μπορεί και αυτός να έβγαινε και να έλεγε το αγαπημένο του σύνθημα:

«Μήπως ο Παύλος Φύσσας ήταν ΚΟΔΗΣΟ και δεν το ήξερε;»

Νοέμβριος 14, 2013 Posted by | Ελλάδα, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σούργελα | , , , , , | Σχολιάστε

Τί μου έμεινε απο τη συζήτηση στη Βουλή

scratching-balls

Το μοναδικό συμπέρασμα που έβγαλα από την 3ήμερη συζήτηση στη Βουλή για την πρόταση δυσπιστίας, είναι στο να καταλήξω στον ορισμό του σύγχρονου Έλληνα.

ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ: Είναι αυτός που επί 8 χρόνια κορόϊδευε τους Αμερικάνους που ψήφιζαν τον «βλάκα» Μπους, ενώ ο ίδιος έκανε Πρωθυπουργούς  – κατά σειράν – τους Γιώργο Παπανδρέου, Αντώνη Σαμαρά και (ενδεχομένως) Αλέξη Τσίπρα.

Νοέμβριος 11, 2013 Posted by | Ελλάδα, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σαμαράς, Σούργελα, Τσίπρας, Papandreou | , , , | 1 σχόλιο

Η εγκληματική κυβέρνηση, η δήθεν αριστερά του Σύριζα και οι ψυχοπαθείς Χρυσαυγίτες

gregpalast

Ο πασίγνωστος αριστερός ρεπόρτερ της Γκάρντιαν και της εκομπής «Newsnight» του BBC, Γκρεγκ Πάλαστ, αρθρογραφεί για αυτά που ζούμε.

Και όπως πάντα συμβαίνει σε αυτή τη χώρα, η πιο ψυχρή απεικόνιση της Ελληνικής πραγματικότητας έρχεται από το εξωτερικό.

Γράφει (μεταξύ άλλων) ο Πάλαστ:

 

Στις 18 Σεπτεμβρίου, ο χιπ–χοπ καλλιτέχνης Παύλος Φύσσας, μαχαιρώθηκε έξω από ένα μπαρ στο Κερατσίνι, στην Ελλάδα. Ο δολοφόνος του, που ομολόγησε το έγκλημά του, είναι ένα διεστραμμένο μέλος της Χρυσής Αυγής, ενός πολιτικού κόμματος που αποτελείται από ακραίους σκίνχεντς, ψυχοπαθείς κινδυνολόγους με ρητορική εναντίον των μεταναστών, και διάφορους τρελλούς υπερ–πατριώτες που είναι ενάντια στους Μουσουλμάνους, στους Εβραίους και στους Αλβανούς. Κάτι σαν το Tea Party της Αμερικής, αλά Ελληνικά.

Μετά τη δολοφονία του Φύσσα, δυο άλλα γκρουπ απροσάρμοστων και επικίνδυνων ψυχοπαθών, η Ελληνική Κυβέρνηση Συνασπισμού και η Ευρωπαϊκή Ένωση, κινήθηκαν γρήγορα ωστε να μπλοκάρουν τη λειτουργία του κόμματος της Χρυσής Αυγής. Μέσα σε ένα Σαββατοκύριακοη Ελληνική Κυβέρνηση συνέλαβε έξι βουλευτές του κόμματος. Όπως φαίνεται οι ηγέτες της Ελλάδας αντιλαμβάνονται τη Δημοκρατία ακριβώς όπως την αντιλαμβάνεται και ο στρατηγός Σίσι στην Αίγυπτο και όχι όπως την αντιλαμβάνεται ο Αριστοτέλης ή ο Τόμας Τζέφερσον.

Προς τους φίλους μου της Ελληνικής αριστεράς: Μου προκαλείτε αηδία όταν σας βλέπω να πανηγυρίζετε για την σύλληψη των βουλευτών της Χρυσής Αυγής. Θυμηθείτε τα λόγια μου: Έρχεται και η σειρά σας.

Πίσω από την απαγόρευση της Χρυσής Αυγής, εκτός φυσικά από την συνηθισμένη απέχθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την δημοκρατία, βρίσκεται κάτι πολύ πιο ύπουλο: Τα κυβερνώντα κόμματα αποσπούν την προσοχή του κοινού από την δική τους ανάμιξη στο διαρκές έγκλημα κατά της Ελλάδας.

Η άνοδος της βίας και των εγκλημάτων μίσους δεν αποτελεί έκπληξη. Το επίσημο ποσοστό ανεργίας στην Ελλάδα είναι 28%, και ειδικά για τους νέους, αγγίζει το 60%. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που απελπισμένοι νέοι τυλίγουν ρόπαλα με ελληνικές σημαίες και ξυλοφορτώνουν μετανάστες: Όταν οι άνθρωποι βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο, τότε αυτοί ψάχνουν τους υπαίτιους της δυστυχίας τους — και πολύ συχνά καταλήγουν να κατηγορούν τους συνανθρώπους τους, που είναι όμως εξίσου θύματα.

Η οικονομική καταστροφή εκτρέφει τον φασισμό. Κατά την δεκαετία του 1930, οι πεινασμένοι και οι εξαγριωμένοι βρήκαν καταφύγιο στον υπερ–πατριωτισμό, στον ρατσισμό και στα πογκρόμ. Κατά την δεκαετία της ύφεσης του Ρήγκαν, το 1980, όταν στις Μεσοδυτικές πολιτείες τα εργοστάσια κλείνανε το ένα μετά το άλλο, οι άνεργοι εντάσσονταν σε ακροδεξιές σέχτες από σκίνχεντς και έπαιρναν μέρος σε θανατηφόρες κτηνωδίες — ξεκινώντας με τον φόνο του Εβραίου δημοσιογράφου Άλαν Μπεργκ και τελειώνοντας με την ανατίναξη ενός κυβερνητικού κτιρίου στην Οκλαχόμα, σκοτώνοντας 168 ανθρώπους.

(…)

– Γύπες πάνω από την Αθήνα

Η Χρυσή Αυγή είναι απλώς ένα σύμπτωμα της ασθένειας της χώρας και όχι η αιτία της ασθένειας. Δυστυχώς τα τάγματα εφόδου της εφορμούσαν εναντίον εύκολων στόχων: Πακιστανών, Τσιγγάνων, Αφρικανών, οποιουδήποτε ήταν εύκολο να καθαρίσουν. Είναι πολύ ευκολότερο να μαχαιρώσεις έναν ράπερ παρά έναν μεγαλοτραπεζίτη-καρχαρία των κερδοσκοπικών κεφαλαίων.

Οι πραγματικοί ένοχοι πίσω από την δυστυχία είναι άλλοι, αλλά πολύ καλά καμουφλαρισμένοι. Θέλετε ονόματα; Για την υπόθεση της Ελλάδας, θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε με τους δισεκατομμυριούχους Κένεθ Νταρτ και Πολ “Γύπα” Σίνγκερ.

Ο Νταρτ και ο Σίνγκερ αγόρασαν ελληνικά κρατικά ομόλογα για ψίχουλα. Όταν χτύπησε η κρίση, και ενώ οι κάτοχοι του 97% των ελληνικών ομολόγων συμφώνησαν να δεχτούν χασούρα της τάξης του 75% της αρχικής τιμής, ο Νταρτ και ο Σίνγκερ απαίτησαν να εισπράξουν όλο το ποσοσστό τους – κατά πολύ μεγαλύτερο αυτών που επένδυσαν.

Στη συνέχεια, ο Νταρτ και ο Σίνγκερ απείλησαν την χρεοκοπημένη κυβέρνηση της Ελλάδας. Εάν η Ελλάδα δεν πλήρωνε τα λύτρα, ο Νταρτ και ο Σίνγκερ θα κήρυτταν τα ελληνικά ομόλογα επισήμως σε χρεοκοπία. Κάθε τράπεζα της Ευρώπης που θα κατείχε αυτό το κρατικό χρέος ως αποθεματικό θα αντιμετώπιζε τον κίνδυνο χρεοκωπίας: η αξία των κρατικών ομολόγων του πλανήτη θα γκρεμιζόταν και όλο το Δυτικό ημισφαίριο θα αντιμετώπιζε μία νέα χρηματοοικονομική κατάρρευση.

Ήταν ψυχρή οικονομική τρομοκρατία και η κυβέρνηση της Ελλάδα ενέδωσε. Πλήρωσε τα λύτρα που της ζητούσαν. Ο Νταρτ κέρδισε πάνω από μισό δισεκατομμύριο δολάρια (513 εκατομμύρια δολάρια) από το ελληνικό ταμείο — και μόνο οι θεοί ξέρουν πόσα τσέπωσε ο Σίνγκερ.

Πώς πληρώθηκε λοιπόν τα κέρδη των αρπακτικών; Με “λιτότητα”. Δηλαδή, σφίγγοντας μια ζώνη που ήδη δεν είναι και πολύ μεγαλύτερη από την αγκράφα της. Για να πληρώσει τον Σίνγκερ και τον Νταρτ, η Ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα απέλυε 15.000 εργαζόμενους.

Το αρρωστημένο της υπόθεσης είναι ότι ο κυβερνών συνασπισμός (ή μάλλον ο κακώς κυβερνών συνασπισμός) δεν λέει ότι αυτό γίνεται για να πληρωθούν τα αρπακτικά. Αντίθετα, η κυβέρνηση λέει ότι αυτό γίνεται για να τιμωρηθούν οι Έλληνες για την “τεμπελιά και την απληστία τους”. Η τιμωρία των θυμάτων λέγεται “λιτότητα”.

(…)

– Οι «Εξεγέρσεις του ΔΝΤ»

Το 2001 , γνώρισα Αμερικανό οικονομολόγο Γιόζεφ Στίγκλιτζ τον οποίο είχα ακούσει να εκφράζει σοβαρές αμφιβολίες για την λιτότητα και της σφοδρής διαρθρωτικής προσαρμογής ως μέσο ανάπτυξης. Είχε συμφωνήσει να μου μιλήσει ανοιχτά. Μετά από πολύωρες συζητήσεις-συνεντεύξεις, που έκανα μαζί του για την τηλεόραση του BBC, o Στίγκλιτζ είχε ανοιχτά κατηγορήσει το ΔΝΤ για τις πολιτικές λιτότητας που επιβάλει.

Ο Στίκγλιτζ μου είχε αναφέρει με κάθε λεπτομέρεια τις αρνητικές συνέπειες της ονομαζόμενης «διαρθρωτικής προσαρμογής» που επιβάλλει το ΔΝΤ.  Οι πολιτικές λιτότητας, σύμφωνα με τον Στίκγλιτζ δεν είναι μόνο υπέρμετρα σκληρές, αλλά είναι και εντελώς βλακώδεις . Και όπως είπε, αυτοί που κερδίζουν από αυτές τις πολιτικές, «δεν τους νοιάζει καθόλου αν οι άνθρωποι ζουν ή πεθαίνουν απ’ αυτές».

Ο Στίγκλιτζ, μου απεκάλυψε επίσης τον ορισμό της έννοιας “Εξέγερσης του ΔΝΤ”.

Του είχα δείξει τότε εμπιστευτικά σχέδια της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ για τον Ισημερινό. Αυτά συμπεριλάμβαναν και μία προειδοποίηση προς τον Υπουργό Οικονομικών της χώρας, ότι η λιτότητα μπορεί να οδηγήσει σε βία στους δρόμους και σε “κοινωνική αναταραχή” — την οποία η Παγκόσμια Τράπεζα πρότεινε να αντιμετωπίσουν “με πυγμή”. Στον Ισημερινό “πυγμή” σημαίνει τανκς.

-Συμπεριέλαβε πράγματι το ΔΝΤ στα σχέδιά του τις εξεγέρσεις;

-«Ναι όντως», απάντησε ο Στίγκλιτζ. “Είχαμε και όνομα γι’ αυτές. Οι εξεγέρσεις του ΔΝΤ”: Όταν μια χώρα είναι στα μαύρα της τα χάλια, το ΔΝΤ επωφελείται και ρουφάει μέχρι και την τελευταία σταγόνα του αίματος από αυτή. Ρίχνει συνεχώς λάδι στη φωτιά τόσο, ώστε να σκάσει το καζάνι.

Και αυτό βλέπουμε στην Ελλάδα. Ξεκίνησε τον Μάιο του 2010, όταν ένας αρρωστημένος μανιακός έβαλε φωτιά σε μία τράπεζα στην Αθήνα και σκότωσε τέσσερις υπαλλήλους της. Οι δολοφονίες δούλεψαν: οι διαμαρτυρίες της Αριστεράς εναντίον της παράλογης λιτότητας και των λήσταρχων τραπεζιτών, ξαφνικά πάγωσαν.

Παρ’ όλα αυτά, ο λαός μπορούσε να δει ότι το φάρμακο της λιτότητας αρρώσταινε την Ελλάδα. Οπότε εναπόθεσαν τις ελπίδες τους σε ένα νέο κόμμα, τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, από το πουθενά, έγινε το δεύτερο σε ψήφους κόμμα στην Ελλάδα υποσχόμενο να αντιταχθεί στην λιτότητα. Από την στιγμή που κατέλαβε τις βουλευτικές του θέσεις, ο ψευδο–αριστερός ΣΥΡΙΖΑ πούλησε τελείως τις υποσχέσεις του.

Και αυτό αφήνει την Χρυσή Αυγή, με βαθιά ριζωμένες ρατσιστικές και βίαιες θέσεις, να είναι το μοναδικό κόμμα, από τα τέσσερα μεγαλύτερα κόμματα της χώρας, που να είναι σταθερά εναντίον της λιτότητας και εναντίον της εξευτελιστικής πρόσδεσης της οικονομίας στην Γερμανική οικονομική ηγεμονία.

Ο εμπρησμός της τράπεζας το 2010 χρησιμοποιήθηκε για δυσφημίσει τις διαδηλώσεις της Αριστεράς. Σήμερα, για μια ακόμη φορά, η Ελληνική κυβέρνηση, χορεύοντας σαν την αρκούδα του γύφτου, εκλιπαρώντας για ένα ψίχουλο από τους Γερμανούς τραπεζίτες, χρησιμοποίησε έναν φόνο ως δικαιολογία για να θέσει εκτός νόμου το μοναδικό μεγάλο κόμμα που παρεκκλίνει από τη συμμαχία της λιτότητας.

Μακάρι να μπορούσα να πω ότι ο λόγος που απαγορεύουν τη Χρυσή Αυγή είναι εξ’ αιτίας των βίαιων ρατσιστών μελών της. Αλλά δεν συμβαίνει αυτό.

[Πηγή: http://www.gregpalast.com/the-golden-dawn-murder-case-larry-summers-and-the-new-fascism]

Οκτώβριος 11, 2013 Posted by | Ελλάδα, Οικονομία, Πολιτική, Χούντα | , , , , , , , | 2 Σχόλια

Πώς και γιατί διογκώθηκε η Χρυσή Αυγή

150613212939_9935

του Γιώργου Καραμπελιά

Έχουμε αναφερθεί πάμπολλες φορές στους γενικούς πολιτικούς και πνευματικούς όρους που επέτρεψαν την άνοδο της Χ.Α. και γενικότερα στην καπηλεία του πατριωτισμού από την ακροδεξιά στη νεώτερη ελληνική πραγματικότητα. 

Ο πρώτος και κύριος είναι η εγκατάλειψη της εθνικής ταυτότητας από την αριστερά και την «κεντροαριστερά», ιδιαίτερα μετά το 1990, και η κυριαρχία του εθνομηδενισμού, που ήρθε να συναντήσει την παράδοση της εθνικής υποταγής της ελληνικής δεξιάς. 

Ο δεύτερος είναι η κουλτούρα της βίας την οποία προωθεί όλος ο σύγχρονος πολιτισμός (αρκεί να ανοίξει κανείς για λίγες ώρες την τηλεόρασή του) η αστυνομική καταστολή, αλλά και οι βίαιες, πρακτικές ενός τμήματος της άκρας αριστεράς και των αντιεξουσιαστών που εγκαθίδρυσαν ένα ορισμένο στυλ πολιτικού «διαλόγου», εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια, στέλνοντας ένα τμήμα της κοινωνίας και της νεολαίας στην αντίθετη κατεύθυνση. Μέσα από αυτή τη διττή πραγματικότητα, ανέκυψε, όταν συγκεντρώθηκαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, και το φαινόμενο της Χ.Α. Γράφαμε έναν χρόνο πριν:

Πώς και γιατί, σε μια χώρα στην οποία η ακροδεξιά είχε ταυτιστεί με την εθνοπροδοσία και τις παρακρατικές δραστηριότητες, ενώ αντίθετα η «δημοκρατική παράταξη» και η αριστερά με την εθνική ανεξαρτησία και τον αντιιμπεριαλισμό, κατόρθωσε ένα σχήμα, που προβάλλει ανοικτά τον Χίτλερ και τον Παπαδόπουλο, να μεταβληθεί σε υπερασπιστή της εθνικής ταυτότητας των Ελλήνων;!

Θα πρέπει να μας τα εξηγήσουν εκείνοι που, από το «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», πέρασαν στο «ευχαριστούμε τους Αμερικανούς» του Σημίτη και στη λυσσαλέα υπεράσπιση του σχεδίου Ανάν. Εκείνοι που, από τα αντάρτικα τραγούδια και τον Άρη Βελουχιώτη, πέρασαν στο «Αιγαίο που ανήκει στα ψάρια του» και στα «ανοικτά σύνορα» των αντιεξουσιαστών, της «επαναστατικής αριστεράς» και των οικολόγων.[ ]

Εδώ και είκοσι πέντε χρόνια τουλάχιστον, η κυρίαρχη αριστερή μιντιακή και ακαδημαϊκή κουλτούρα αγωνιζόταν να απομονώσει εκείνους που, όπως εμείς, επέμεναν στη σύνδεση των δημοκρατικών και επαναστατικών ιδεών και αξιών με την πραγματικότητα της χώρας.[    ]  

Και επειδή οι ίδιοι είναι θύματα της μπαρόβιας δυτικοκεντρικής ιδεολογίας τους, δεν κατανοούν ότι, στην Ελλάδα, την απειλούμενη από τους δυτικούς τραπεζίτες και τον νεοθωμανισμό, το ζήτημα του πατριωτισμού δεν είναι δευτερεύον αλλά το κύριο αίτημα της κοινωνίας μας το δε μεταναστευτικό, σε μια χώρα των συνόρων, δεν αφορά απλώς στην καταπολέμηση των ρατσιστικών συνδρόμων, αλλά αποτελεί ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Κατά συνέπεια, την ώρα που καταρρέει το παγκοσμιοποιημένο καταναλωτικό μοντέλο, δύο λύσεις απομένουν. Είτε η αναβάπτιση της αριστεράς και της κεντροαριστεράς στην πατριωτική παράδοση, και η απολάκτιση του παρασιτικού ψευδοελευθεριακού μοντέλου, είτε η ενίσχυση των αυταρχικών ή και φασιστικών λύσεων και δυνάμεων. [ ]

Ένα από τα κυριότερα στοιχεία στα οποία αναφέρονται οι «δημοκράτες» μας είναι η συστηματική βία που ασκούν οι Νεαντερντάλιοι της Χ.Α. σε όλες τις εκδηλώσεις τους, από τις επιθέσεις στους αλλοδαπούς μικροπωλητές μέχρι τη θεαματική τηλεοπτική βία.

Είναι τουλάχιστον υποκρισία να μιλούν για βία και κουλτούρα της βίας, στην πολιτική και τον αθλητισμό, όλοι εκείνοι που καθημερινά προωθούν και επιβραβεύουν μια  διάχυτη κοινωνική βία, την αδιάκριτη και συχνά ανεξέλεγκτη βία της αστυνομίας, την χωρίς τέλος βαρβαρότητα που χαρακτηρίζει τα ΜΜΕ, το διαδίκτυο, τα διαδικτυακά παιγνίδια. Όλα αυτά έχουν εθίσει την κοινωνία και τη νεολαία σε ένα καθολικό πρότυπο γενικευμένης βίας, η οποία έχει διαχυθεί στα γήπεδα και την πολιτική. [ ] Όλα τα κινηματογραφικά έργα και οι τηλεοπτικές σειρές, που απευθύνονται ιδιαίτερα στο νεανικό κοινό, είναι γεμάτα από σίριαλ κίλερ και βασανισμούς. Οι νεαροί αστυνομικοί της ομάδας Δίας, οι χούλιγκαν των γηπέδων και οι λάτρεις της χωρίς τέλος πολιτικής βίας εμπνέονται από τα ίδια πρότυπα, από την ίδια κουλτούρα μιας ανάλγητης κοινωνίας, συχνάζουν στα ίδια γυμναστήρια και ορχούνται με τις ίδιες ανελέητες και κραυγαλέες μουσικές.[  ]

Οι μνημονιακοί προσπαθούν να ταυτίσουν τη λεκτική ή και συμβολική αντιβία των διαδηλωτών με τη βία της Χ.Α. [ ]  Η επίσημη αριστερά σωστά αποκρούει αυτές τις αιτιάσεις ως συκοφαντικές, αλλά κουκουλώνει ταυτόχρονα ένα υπαρκτό ζήτημα. Ότι δηλαδή, σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και κατεξοχήν από τη δεκαετία του ’90 και μετά, εμφανίζονται ομάδες με αριστερό πρόσημο οι οποίες διαστρέφουν την αντίσταση των λαϊκών κινημάτων και ασκούν μόνιμα και συστηματικά μορφές βίας, ενισχύοντας τον συντηρητισμό ευρύτερων στρωμάτων και την ενδυνάμωση  των κατασταλτικών μηχανισμών. [  ]

Οι πρακτικές μιας ασυνάρτητης βίας έφτασαν στο απόγειό τους με τη μηδενιστική «επανάσταση» του 2008. Είμαστε οι μόνοι που είχαμε καταγγείλει τη δράση των ομάδων που κατέστρεφαν συστηματικά τράπεζες, καταστήματα και δημόσια κτίρια, με την ανοχή και την κάλυψη όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αρχής γενομένης από τον Αλέκο Αλαβάνο, αλλά και του ΠΑΣΟΚ και των ΜΜΕ, που έβλεπαν τις «ταραχές» ως ευκαιρία για την ανατροπή της «κυβέρνησης της Δεξιάς». [  ]

Τότε, τονίζαμε πως η μηδενιστική χρήση της βίας θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε άνοδο της ακροδεξιάς, όπως εξάλλου συνέβη και με την δολοφονική δράση τους στην Μαρφίν.[  ]

Οι ευθύνες της αριστεράς λοιπόν είναι υπαρκτές, όχι γιατί δήθεν δημιούργησε το κίνημα των Αγανακτισμένων ή προώθησε τα «γιαουρτώματα». Αυτό εξάλλου δεν είναι αλήθεια, διότι το κίνημα των Αγανακτισμένων ούτε ξεκίνησε, ούτε εκφράστηκε από τα κόμματα της Αριστεράς, όπως γνωρίζουμε όσοι συμμετείχαμε σε αυτό.

Οι ευθύνες της Αριστεράς βρίσκονται αλλού, στο ότι, επειδή την βόλευε πολιτικάντικα και κυρίως επειδή η βία αυτών των ομάδων ήταν ιδεολογικά ταυτισμένη με τον εθνομηδενισμό τους, και απέκλειε μόνο την πατριωτική αριστερά, την άφησαν να εξελιχθεί και να γιγαντωθεί. [Βλέπε Γ. Καραμπελιά, «Οι Σπόνσορες της Χρυσής Αυγής», Άρδην, τ. 90, Οκτώβρης 2012.]

Αυτοί οι γενικοί όροι περιγράφουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε η Χ.Α. Γιατί όμως μπόρεσε να αναπτυχθεί με τέτοια ταχύτητα, μέσα σε δύο χρόνια;

Αποτυχία των αγανακτισμένων και ανοχή στη Χ.Α.

-Πρώτον, γιατί δεν υπήρξε μια δημοκρατική και πατριωτική αντιμνημονιακή κίνηση που να μπορεί να προσανατολίσει  το πρωτόλειο και ακατέργαστο κύμα οργής που διαπέρασε την ελληνική κοινωνία, μετά τη συνωμοτική εφαρμογή του μνημονίου και των μέτρων λιτότητας από τον Παπανδρέου και την παρέα του.

Κινήσεις όπως η «Σπίθα» αποδείχθηκαν ανίσχυρες και εν τέλει συνδεδεμένες με το παλιό πολιτικό και πνευματικό κατεστημένο, ώστε να μπορέσουν να εκφράσουν το παλιρροϊκό κύμα των αγανακτισμένων. Εξάλλου, όλοι οι τενόροι της αντιμνημονιακής αγανάκτησης της πρώτης περιόδου, στα κανάλια και τις πλατείες, δεν ξέφευγαν από τα πλαίσια μια λαϊκιστικής αγανάκτησης, σύμφωνα με την οποία αρκούσε η εκδίωξη των «προδοτών» από την εξουσία για να αναστηθεί ο προμνημονιακός παράδεισος του ελληνικού καταναλωτισμού. Αυτό το κλίμα δεν προετοίμαζε τις μάζες που, μετά από μια μακρά περίοδο αποπολιτικοποίησης, επανέρχονταν στην πολιτική για έναν μακρόχρονο και σκληρό αγώνα.

Έτσι, μέσα στο κοχλάζον κύμα της αγανάκτησης, ανάμεσα σε πολλές ενδιαφέρουσες και ρηξικέλευθες προτάσεις για συνταγματική αναθεώρηση, κατάργηση της κομματοκρατίας, κ.λπ., κυκλοφορούσαν και πάρα πολλές αντιλήψεις για τον στρατό και την αστυνομία, που θα έπρεπε να «δέσει» τους επιόρκους και διεφθαρμένους πολιτικούς, και ανάλογου ύφους και ήθους «προβληματισμοί».

Το γεγονός, εξάλλου, ότι η αριστερά είτε απείχε επιδεικτικά (ΚΚΕ) από το κίνημα των αγανακτισμένων, είτε προσπαθούσε να αντιπαραθέσει τις δικές της συγκεντρώσεις και αντιλήψεις (η «κάτω πλατεία» στο Σύνταγμα, σε αντιπαράθεση με την «πάνω»), άφηνε τη συντριπτική πλειοψηφία αυτού του κόσμου έρμαιο στην προπαγάνδα και τις κραυγές επηρμένων κεφαλών, κοσμοσωτήρων και άλλων διαταραγμένων. Και οι μαγικές λύσεις ήταν έτοιμες στο τσεπάκι. Να δέσουμε τους πολιτικούς, να επιστρέψουμε στο εθνικό νόμισμα, και οι μέρες της αφθονίας θα επανέλθουν. Όλα θα μπορούσαν να συμβούν αν εμφανιζόταν, ως δια μαγείας, ένας χαρισματικός ηγέτης ή μια αποφασισμένη μειοψηφία. Το γεγονός ότι όλη η κατεστημένη διανόηση και τα ΜΜΕ είχαν εντελώς απαξιωθεί έστρεψε ένα μεγάλο κομμάτι αυτού του κόσμου προς αναζήτηση «ανώνυμων» σωτήρων.Ένα ανώνυμο πλήθος κατέληξε να αποζητά κάποιον «δικό» του, «ανώνυμο»,  για να τον εκφράσει.

Και έτσι είδαμε διάφορα σχήματα να ανθούν, έστω και πρόσκαιρα, μέσα στη σούπα των αγανακτισμένων. Στην πρώτη φάση, αυτό δεν στρεφόταν προς ακροδεξιές οργανώσεις, αλλά αναζητούσε  νέα οργανωτικά μορφώματα. Όταν όμως, με το πέρασμα του χρόνου, αποδείχτηκε πως αυτά ήταν ανίκανα να συγκροτηθούν οργανωτικά, και οι επίδοξοι μουσολινίσκοι δεν διέθεταν τον ανάλογο στρατό, στράφηκαν προς έναν υπαρκτό χιτλερίσκο, ο οποίος και διέθετε ένα πρόπλασμα ταγμάτων εφόδου και είχε αποδείξει την «αποτελεσματικότητά» του, στον Αγ. Παντελεήμονα ενάντια στους λαθρομετανάστες. Γι’ αυτό, η Χ.Α. κατόρθωσε να κερδίσει μια πρώτη μαζική βάση και να εκμεταλλευτεί το κύμα αγανάκτησης της ελληνικής κοινωνίας.

-Δεύτερον, σε αυτούς ήρθε να προστεθεί το κλασικό κομμάτι της παλιάς ακροδεξιάς, βασιλικών και χουντικών, διάχυτο στην ελληνική κοινωνία, που έβρισκε έστω και με διαφωνίες μία εκπροσώπηση, και το οποίο άνοιξε στη Χ.Α. τις πόρτες προς το δικαστικό σώμα, δικηγορικούς κύκλους, αξιωματικούς, απόστρατους και εν ενεργεία, και την έφερε πιο κοντά στους κύκλους της εξουσίας και της επίσημης δεξιάς. Εξ ου και η ώσμωση ανάμεσα στη Ν.Δ. και τη Χ.Α., εξ ου και η αποδυνάμωση του ΛΑ.ΟΣ. και η μεταπήδηση ψηφοφόρων και στελεχών προς αυτή.

-Τρίτον. Το χειρότερο όμως απ’ όλα ήταν η ανοχή και ενίοτε η συγκαταβατική αποδοχή της Χ.Α. από χώρους των αγανακτισμένων του «δημοκρατικού τόξου». Εδώ έθαλλαν και εν μέρει συνεχίζουν να θάλλουν οι απόψεις του τύπου «οι πραγματικοί φασίστες είναι οι τροϊκανοί και όχι η Χ.Α.», «οι επιθέσεις ενάντια στη Χ.Α. είναι αποπροσανατολιστικές και προβοκάτσια», η δε Χ.Α. είναι απλώς μια ακραία αντιμνημονιακή εκδοχή που αντανακλά την απουσία ή την «προδοσία της αριστεράς».

Έτσι, πατώντας πάνω σε πραγματικά επιχειρήματα, όπως η ευθύνη της αριστεράς, έφθαναν να νομιμοποιούν τους χρυσαυγίτες, οι οποίοι αποκτούσαν μια απήχηση που ξεπερνούσε τους κλασικούς ακροδεξιούς χώρους. Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει, μέσα στο χάος και τη σύγχυση των τελευταίων χρόνων, φωνές του τύπου «ο Θεοδωράκης να τα βρει με τον Μιχαλολιάκο», ενώ, παράλληλα, δημοκρατικοί δημοσιογράφοι θεωρούσαν «επιτυχία» να σπάσουν το εμπάργκο των «κατεστημένων» καναλιών και να πάρουν μία συνέντευξη από τον χιτλερίσκο.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, της παράκρουσης από τη μία και της ανοχής από την άλλη, που τροφοδοτούνταν καθημερινά από την καταβύθιση της ελληνικής κοινωνίας στα μνημονιακά τάρταρα, μπόρεσε να ανθήσει και αυτό το αποτρόπαιο μπουμπούκι.

Τα όρια της Χ.Α.

Σήμερα, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η ναζιστική οργάνωση έχει μπει σε κρίση. Οι χρυσαυγίτες δεν μπόρεσαν να μεταβληθούν από τάγματα εφόδου σε πολιτικό κόμμα. Κι αυτό διότι, ακόμα και αν ήθελαν να διατηρούν τα τάγματα εφόδου τους, θα έπρεπε να τα διαχωρίσουν, τουλάχιστον εμφανώς, από το κόμμα. Αυτοί όμως επέμεναν να συμπεριφέρονται σαν ένα ναζιστικό γκρουπούσκουλο ακόμα και μέσα στη Βουλή και να οργανώνουν δολοφονικές επιθέσεις, σε άμεση διασύνδεση με την ηγεσία της οργάνωσής τους. Έτσι όμως απαγόρευαν σε όσους θα ήταν πρόθυμοι, είτε από ιδεολογία είτε από οπορτουνισμό –και ήταν πολλοί–, να προσχωρήσουν.

Η Χρυσή Αυγή απέπνεε υπερβολικά υπόκοσμο, φουσκωτούς, χούλιγκαν ώστε να επιτρέψει σε αξιοσέβαστους επιχειρηματίες, δικαστικούς και «διανοουμένους» να ταυτιστούν ανοιχτά μαζί της. Πράγμα που έχει να κάνει με την ίδια τη φύση της οργάνωσης. Η Χρυσή Αυγή είναι υποανάπτυκτη πνευματικά και πολιτιστικά και υπεραναπτυγμένη «μυϊκά». Επομένως, δεν μπορεί να δημιουργήσει ένα ρεύμα με διάρκεια.

Υπό κανονικές συνθήκες, θα αποτελούσε τα τάγματα εφόδου ενός ακροδεξιού σχήματος και όχι αυτή καθεαυτή την πολιτική έκφραση του ακροδεξιού χώρου. Απλώς, στις συνθήκες της κρίσης, αναδείχτηκε στο προσκήνιο, χωρίς όμως να προλάβει, ή να μπορέσει, να μετασχηματιστεί. Διότι, βέβαια, ο Καιάδας, ο Λαγός, ο Παναγιώταρος μπορούν έχουν ηγετικό ρόλο μόνο όσο το πνευματικό επίπεδο των μελών της οργάνωσης βρίσκεται στο ναδίρ. Οι «έξυπνοι» του χώρου «λιποτάκτησαν» και έγιναν υπουργοί της Ν.Δ., ενώ το ΛΑΟΣ συρρικνώθηκε, μετά την προσχώρησή του στο μνημονιακό στρατόπεδο! Και έτσι έμεινε μόνο ένα ναζιστικό γκρουπούσκουλο να εκπροσωπεί τον «χώρο» στο σύνολό του! Γι’ αυτό και η κρίση ήταν αναπόφευκτη Και αυτό δεν το λέμε σήμερα μόνον, κατόπιν εορτής, αλλά γράφαμε πριν ένα χρόνο:

«… διότι, ακόμα, η Χ.Α. και η ακροδεξιά στην Ελλάδα δεν εκπροσωπεί ένα ιδεολογικό πολιτιστικό ρεύμα ικανό να αποτελέσει τον φορέα ενός πολιτικού φαινομένου με διάρκεια. [  ]  …δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο φασισμός είχε μαζί του διανοουμένους όπως τον Μαρινέτι και τον Ντ’ Ανούντσιο στην Ιταλία, ο Χίτλερ τον Έζρα Πάουντ και τον Χάιντεγκερ, ο Φράνκο τον Σαλβατόρ Νταλί – ακόμα και ο πιο αδύνατος γαλλικός φασισμός, τον Σελίν και τον Μωράς. Στην Ελλάδα ακόμα δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο παρά τις ευγενείς προσπάθειες των εθνομηδενιστών». [Βλ. «Οι Σπόνσορες της Χρυσής Αυγής», ό.π.)

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχουμε λήξει με το φασιστικό-ναζιστικό φαινόμενο, διότι είναι δυνατό είτε να μετασχηματιστεί ένα τμήμα της Χρυσής Αυγής, είτε να εμφανιστεί νέος εκπρόσωπος του «χώρου», που να συνθέσει «δημιουργικά» την εμπειρία του  ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής σε ένα νέο μόρφωμα. Και οι υποψήφιοι δεν λείπουν. Ενίοτε κυκλοφορούν και δίπλα μας.

Πάντως, με τον ένα ή άλλο τρόπο, η εποχή της μεγάλης θολούρας τελειώνει. Οι Έλληνες έχουν κατανοήσει πως δεν υπάρχουν ούτε μαγικές ούτε εύκολες διέξοδοι από την κρίση. Είμαστε υποχρεωμένοι να χτίσουμε ένα άλλο κράτος, μια άλλη οικονομία, έναν άλλο πολιτισμό. Και γι’ αυτό δεν αρκούν οι μαγικές συνταγές και οι κάθε είδους σωτήρες. Χρειαζόμαστε σχέδιο, πρόταγμα και επιμονή, παράλληλα με την αταλάντευτη βούληση να σαρώσουμε ένα σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα.

Αυτή η βούληση εκφράστηκε με πολλούς τρόπους στην προηγούμενη περίοδο και πρέπει να την κρατήσουμε ως παρακαταθήκη. Και να βάλουμε δίπλα της το σχέδιο και τη γνώση, για να ορθώσουμε «έναν άλλο περήφανο πύργο απέναντί τους», όπως έλεγε ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός.

Οι Έλληνες, εγκαταλελειμμένοι από τους κάθε είδους ταγούς τους, πλανήθηκαν και περιπλανήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια σε δρόμους αδιέξοδους, ακόμα και επικίνδυνους. Είναι καιρός να ξαναρθούν στον τόπο τους, αφήνοντας πίσω τόσο τους εθνομηδενιστές όσο και τους ναζί, αντλώντας από την ακατάβλητη παράδοσή τους και προβάλλοντάς τη προς το μέλλον, σε αυτή την τόσο αναμενόμενη σύνθεση, επί τέλους!

Σεπτεμβρίου 23, 2013 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, Πολιτική | , , , , , | 2 Σχόλια

H αρνησιπατρία ως καριέρα

Giannaras

H αρνησιπατρία έχει «νόημα», όταν έχει «νόημα» και η φιλοπατρία. Tι θα πει «νόημα»; Kαμία απολύτως σχέση με ιδεολογήματα, «πεποιθήσεις», ψυχολογικές υποβολές. Nόημα στη ζωή δίνουν οι στοχεύσεις, τα δημιουργικά κίνητρα, η αδιάκοπη αναμέτρηση με αιτία και σκοπό της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Tελικά το «νόημα» μοιάζει συνώνυμο με την «ποιότητα» της ζωής.

Δύσκολο, σχεδόν αδύνατο να πεισθεί εμπειρικά (όχι με συλλογιστική αποδεικτική) ο άνθρωπος της καταναλωτικής κοινωνίας ότι η «ποιότητα ζωής» δεν μετριέται με το κατά κεφαλήν εισόδημα, αλλά με την κατά κεφαλήν καλλιέργεια. H «καλλιέργεια», στο σημερινό πολιτισμικό μας «παράδειγμα», είναι μάλλον μια έννοια χρηστική, ατομικής ωφέλειας ή ατομικής ευχαρίστησης. Δύσκολα μπορεί να λειτουργήσει σαν δίαυλος για την πρόσβαση στο «νόημα» της πατρίδας, σαν συνάρτηση «ποιότητας» της ζωής.

Mιλώντας επομένως για «φιλοπατρία» σήμερα, με δεδομένα και παγιωμένα τόσα ελλείμματα σε προσλαμβάνουσες παραστάσεις, είναι σαν να διεκτραγωδούμε μιαν ερωτική αποτυχία σε άνθρωπο παντελώς ανέραστο.

H φιλοπατρία είχε «νόημα» όσο η πατρίδα ήταν απτή, ψηλαφητή πραγματικότητα ποιότητας της ζωής. Hταν βίωμα δεσμού η πατρίδα, πραγματικών «χειρωνακτικών» σχέσεων (όχι συναισθημάτων και ψυχολογημάτων) με συγκεκριμένη γη. Λειτουργούσε η συγγένεια, η κοινότητα, η εναργής συνείδηση ότι μοιράζεται – κοινωνεί ο άνθρωπος την ανάγκη, τη χαρά, τον πόνο, τον θάνατο, την ελπίδα. Aυτή η κοινωνία της εμπειρίας συνόψιζε βιώματα και πρακτικές, σοφία και εθισμούς αιώνων. Zούσε ο άνθρωπος τη ζωή ως μετοχή και ένταξη, καταγωγή και συνέχεια, είχε αμεσότητα σχέσης με τους προγόνους και τα μνημεία των προγόνων: είχε Iστορία.

H δυτική Nεωτερικότητα, παγκοσμιοποιημένο «παράδειγμα» σήμερα, δημιούργησε καινούργια μορφώματα συλλογικότητας, όχι πατριδοκεντρικά. Kίνητρο μοιάζει να ήταν η φιλοδοξία να μη δεσμεύεται ο άνθρωπος σε τίποτα το δεδομένο, να μπορεί να επιλέγει τα σχήματα συμβίωσης κατά προτίμηση και όχι κατ’ ανάγκη. Mε την επιεικέστερη και εξωραϊσμένη ερμηνευτική θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τις σκοπεύσεις της Nεωτερικότητας σαν γόνιμη πρόκληση για τη μετάβαση από τη μη επιλεγμένη πατρίδα, τη φυσικά δεδομένη ως αναγκαιότητα, στην ελεύθερα κατορθούμενη και μετοχικά συγκροτούμενη κοινωνία – η πατρίδα είναι δεδομένη, η συγκρότηση κοινωνίας κατόρθωμα.

Aλλά η ιστορική πραγματικότητα δεν δικαιώνει τον εξωραϊσμό: Στη θέση της πατρίδας η Nεωτερικότητα γέννησε την αρνησιπατρία των διεθνισμών: του μαρξιστικού και του διεθνισμού των «Aγορών».

Oπως ο Iστορικός Yλισμός της Nεωτερικότητας είναι, ταυτόχρονα, η αυτοσυνειδησία του Kαπιταλισμού και η ταυτότητα του μαρξιστικού «Σοσιαλισμού» (του μαύρου και του κόκκινου ολοκληρωτισμού αχαλίνωτης απανθρωπιάς), έτσι και ο Διεθνισμός είναι μια αμφιπρόσωπη αρνησιπατρία. Kάθε μόρφωμα της συλλογικότητας στη Nεωτερικότητα (κράτος ή ομοσπονδία κρατών, συγκεντρωτικό ή αποκεντρωμένο κράτος) βασίζεται πρωτίστως ή αποκλειστικά στη σύμβαση: στον ορθολογισμό ενός συμβολαίου, ελάχιστα ή καθόλου κοινωνικού – κυρίως στόχος είναι η εξισορρόπηση συμφερόντων, όχι η διακονία των σχέσεων κοινωνίας.

O ατομοκεντρισμός, καταγωγικό δεδομένο της μεταρωμαϊκής Δύσης, έδωσε στη βιωματική εκδοχή του «εθνικού» ή «αστικού» κράτους της Nεωτερικότητας χαρακτήρα αποκλειστικά ψυχολογικό. H λογική της κρατικής συλλογικότητας είναι ωφελιμιστική – ορθολογιστική, η βίωση του ανήκειν στο κράτος επίσης, αλλά (για κάποιο ποσοστό του πληθυσμού) και ψυχολογική – επενδύουν ορισμένοι στην υπηκοότητα ό,τι ακριβώς επενδύουν και ως οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων ή «πολιτικών» κομμάτων: ανάγκες αγέλης, απωθημένα ορμέμφυτα ορδής. Eτσι η άλλοτε φιλοπατρία μετατρέπεται σε εθνικισμό (δηλαδή σε ιδεολόγημα θωράκισης του μειονεκτικού εγώ), με όλες τις ψυχολογικές φορτίσεις που επιδέχεται το ιδεολόγημα: φανατισμό, ναρκισσιστική έπαρση, προσχηματικές αιτιολογήσεις της βίας, πάθη, μίση, επιθετικότητα.

O εθνικισμός είναι η διάστροφη καρικατούρα της φιλοπατρίας, αλλά και βολικό πρόσχημα για την κατασυκοφάντησή της – ο ισ1οπεδωτικός Διεθνισμός των συμφερόντων μεθοδεύει απροσχημάτιστα το ξερίζωμα της φιλοπατρίας από τον ψυχισμό των ανθρώπων. Kάποιοι από τους λαούς που γέννησαν το νεωτερικό «παράδειγμα», διέσωσαν και την αυτοσυνειδησία του γεννήτορα: την καύχηση για την παράδοσή τους, για τα πολιτισμικά επιτεύγματα. Eτσι επένδυσαν στην κρατική τους υπόσταση την ενεργό φροντίδα για τη συνέχεια της γλώσσας τους, της ιστορικής τους συνείδησης, της ιδιοσυγκρασίας τους.

Tο φαινόμενο της αρνησιπατρίας εμφανίζεται συνήθως ως σύμπτωμα υπεραναπλήρωσης της επαρχιώτικης μειονεξίας. Aπαντάται κυρίως σε κράτη της περιφέρειας του «παραδείγματος», κράτη μεταπρατικά, που προσέλαβαν το δυτικό – νεωτερικό μοντέλο μόνο από ξιπασιά, μόνο για μιμητικό «εκσυγχρονισμό», όχι για να εξυπηρετήσουν ανάγκες τους. Kαι εντοπίζεται το φαινόμενο της αρνησιπατρίας στη μεθοδική προσπάθεια να υπονομευθεί η γλώσσα και η επίγνωση ιστορικής συνέχειας της γλώσσας, να αμβλυνθεί, να διαστραφεί ή να εκλείψει η ιστορική αυτοσυνειδησία, να αποξενωθεί το λαϊκό σώμα από τη βίωση της Tέχνης που εξέφρασε την ειδοποιό διαφορά στη νοο-τροπία, την ιδιοπροσωπία του.

Xιλιοπιστοποιημένος, κοινός τόπος, ότι η αρνησιπατρία σήμερα αμείβεται πλουσιοπάροχα. Mε χρήματα, αλλά και με θέσεις εξουσίας, με δημοσιότητα. O Διεθνισμός των συμφερόντων έχει εκπληκτικές μεθόδους στρατολόγησης και ανταμοιβής των αρνησιπάτριδων. Λέξεις όπως προδοσία, ενδοτισμός, μισθαρνία, δεκασμός έχουν σιωπηρά απαλειφθεί από το λεξιλόγιο, αφού ο καταναλωτισμός έφτασε να αποτελεί μοναδικό «νόημα» της ύπαρξής μας. Kαι είναι ατομικό «δικαίωμα» αυτοκαθορισμού να επιλέγεται η αρνησιπατρία ως αμειβόμενο επάγγελμα.

Tο θέμα «αρνησιπατρία» έγινε εμφατικά επίκαιρο με τρεις αφορμές:

Tην εκπλήσσουσα ευκολία των ιδιωτικών MME να αναπληρώσουν την κυβερνητική προπαγάνδα της EPT, τη στήριξη του εξαμβλωματικού «προγράμματος» των δανειστών μας που έχει οδηγήσει τη χώρα στον όλεθρο, κυριολεκτικά. Δημοσιογραφία και φιλοπατρία μοιάζουν πια έννοιες ασύμπτωτες.

Δεύτερη και τρίτη αφορμή, τα κομματικά συνέδρια N.Δ. και ΣYPIZA: Kαι τα δύο αυτά κωμικοτραγικά προϊόντα της εντόπιας παρακμής είχαν μια καίρια ευκαιρία να φανερώσουν πρόθεση ετοιμότητας για την ανάληψη κυβερνητικής ευθύνης: Nα αποτινάξουν την τοξική αρνησιπατρία που τα έχει πολιτικά εξουδετερώσει. Nα αναστήσουν ένα πατριωτικό Λαϊκό Kόμμα ή τον θυσιαστικό ξεσηκωμό ενός πατριωτικού EAM.

Eίναι άραγε επαγγελματίες αρνησιπάτριδες;

[Χρήστος Γιανναράς, «Καθημερινή»]

Ιουλίου 22, 2013 Posted by | Γιανναράς, Ελλάδα, Κοινωνία, Πολιτική | , , , | Σχολιάστε

Το Πουγγί της Πανδώρας

Σύμφωνα με έγγραφο που κοινοποίησε η ΕΡΤ στη Βουλή, ο γνωστός τηλε-παρουσιαστής / κονφερασιέ Κώστας Βαξεβάνης, εισέπραξε το ευτελές ποσό του 1,5 Εκατομμυρίου Ευρώ για για την προβολή της εκπομπής του «Το Κουτί της Πανδώρας».

Το ως άνω ποσό δόθηκε στον δημοσιογράφο Κώστα για εκπομπές στο χρονικό διάστημα 2010-1012, δηλαδή σε εποχή που η χώρα είχε ήδη βυθιστεί στο μνημόνιο.

 

Κλικ για μεγένθυση

Κλικ για μεγένθυση

Μαΐου 14, 2013 Posted by | Ελλάδα, ΣΥΡΙΖΑ, Σούργελα | , , , | 1 σχόλιο

Κάν’το όπως ο Αχιλλέας Καραμανλής

Έχει λεχθεί ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Τρίχες κατσαρές.

Η ιστορία, επαναλαμβάνεται σαν τραγωδία.

Να τα πάρουμε όμως τα πράματα από την αρχή, όπως λένε και οι σπορκάστερς, Η γενιά η δικιά μου, των 60+, σε ότι έχει να κάνει με την πολιτική, τα έχει δει όλα.

Την οκταετία του Εθνάρχη Καραμανλή, τη δεκαετία του ’60 όταν ψήφιζαν και τα δέντρα, κι όταν ο χωροφύλακας, ήταν Νόμος, Κράτος και Εξουσία. Στη συνέχεια την δικτατορία της 21ης Απριλίου.

Ακολούθως είδαμε την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Έκανε η Νέα Δημοκρατία, τη δικιά της επταετία, και το 1981, προέκυψε το τσουνάμι-ΠΑΣΟΚ. Η «αλλαγή» ήρθε να σαρώσει τα πάντα. Τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Όλα ισοπεδώθηκαν.

Κυρίαρχη ιδεολογία ο Αυριανισμός. Όσο σατανάς κι ήτανε αυτός ο Μητσοτάκης, που να φτουρίσει; Σαν τον βρυκόλακα, σαν τον Κρίστοφερ Λι σηκώθηκε από τον τάφο του ο Ανδρέας και ξανάγινε πρωθυπουργός. Στη συνέχεια έφυγε το παλιό ΠΑΣΟΚ και πήρε τη θέση του, το εκσυγχρονιστικό.

Ο τίμιος λογιστής, Κώστας Σημίτης. Ποτέ δεν κατάλαβα, πως γίνεται ένας έντιμος άνθρωπος, όπως τον χαρακτηρίζουν, να περιβάλλεται από τους Τσουκάτους, τους Πανταγιάδες, τους Μαντέληδες. Και να έχει εκ δεξιών του τον Ακη Τσοχατζόπουλο.

Ο ελληνικός λαός όμως είναι σοφός. Επέλεξε για τη συνέχεια τον Κ. Καραμανλή και τον Γ. Παπανδρέου. Τους διαδόχους των δύο θρόνων. Μόνο σε αυτό το κορίτσι την Ντόρα, έχει φερθεί άσπλαχνα.

Kar-Pap

Και φτάνουμε στο σήμερα: Στον Αντώνη Σαμαρά.

 

Στην Ελλάδα, λοιπόν κανείς δεν έχει παράπονο. Όλοι, ένας ένας με την σειρά τους, γίνονται Πρωθυπουργοί. Αρκεί να μην βιάζονται. Κι αφού κάναμε εν συντομία, αυτή την διαδρομή των τελευταίων πενήντα χρόνων, μπαίνει το αγωνιώδες και αναπάντητο ερώτημα:

«Δεν θα πρέπει κάποτε να κυβερνήσει στην Ελλάδα η Αριστερά;

Όλους τους έχει δοκιμάσει ο λαός. Να δοκιμάσει κι αυτούς.

Κατ αρχήν όμως, πρέπει να πούμε τούτο: «H ερώτηση όπως είναι διατυπωμένη είναι λάθος. Η Αριστερά κυβερνάει. Συγκυβερνάει για την ακρίβεια. Η Αριστερά της ευθύνης του Κουβέλη. Αν δεν υπήρχε η ΔΗΜΑΡ όπως και το ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορούσε να υπάρξει η κυβέρνηση Σαμαρά.

Δεν θα είχε πλειοψηφία. Δεν θα είχε την δεδηλωμένη. Με τις ψήφους των αγωνιστών της ΔΗΜΑΡ, παίρνανε τα Νομοσχέδια στη Βουλή. Ο ελληνικός λαός, οφείλει αιώνια ευγνωμοσύνη στον Γρηγόρη Ψαριανό. Να όμως που  ήγκιγκεν η ώρα, η ώρα, να κυβερνήσει η κανονική Αριστερά. Μπορεί στις δημοσκοπήσεις, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να πηγαίνουν στήθος με στήθος αλλά είναι φως φανάρι ότι στην πορεία ο Τσίπρας θα τον φάει τον Αντώνη λάχανο.

Κι εδώ είναι που προκύπτει, το πλέον σοβαρό και κρίσιμο ερώτημα: Τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ σαν κυβέρνηση;

Θα τηρήσει τις δεσμεύσεις του ή θα το γυρίσει στο Καλαματιανό; Θ’ αλλάξει η Ελλάδα ρότα ή θα έχουμε μία από τα ίδια; Ιδού λοιπόν πως είπαμε η ιστορία επαναλαμβάνεται, όχι σαν φάρσα αλλά σαν τραγωδία. Δεν χρειάζεται δηλαδή, να περιμένει κανείς να γίνει Κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το πράμα μιλάει από μόνο του.

Από τα λεγόμενα τους. Ποια είναι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ, στο μείζον θέμα, που προέκυψε με τον υποβιβασμό της ΑΕΚ; Tα επιφανή στελέχη Ιούλιος Συναδινός (υπεύθυνος του αθλητικού τμήματος του Σύριζα) και ο Χρήστος Πιλάλης, αμφότεροι μέλη του ΔΣ της Ερασιτεχνικής ΑΕΚ, την εξέφρασαν δημόσια, με ανακοίνωση τους:

«Πιστεύουμε, ότι σε πρώτο πλάνο, πρέπει να διεκδικηθεί η ακόλουθη ΛΥΣΗ ΠΑΚΕΤΟ για την παραμονή της ομάδας στη Σούπερλιγκ: Αναδιάρθρωση της κατηγορίας σε 20 ομάδες».

Εκεί είναι δηλαδή, που όπως έχει αποφανθεί ο Ακαδημαϊκός Ζωρζ Πιλαλί, διαπιστώνεις ότι «είναι γεια σου το άτομο, δηλαδή το χαιρετάς και φεύγεις». Αν λοιπόν ήταν  σήμερα Κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ αυτό ακριβώς θα έκανε. Επαναστατικώ δικαίω, τις ομάδες 20. Τύφλα να ‘χει ο Μέγας Αλέξανδρος με τον γόρδιο δεσμό.

Όπως γίνανε πέρσι οι ομάδες της Βήτα Εθνικής 21 με απαίτηση του Ιωαννίδη, για βολευτεί κατ αρχής ο Ηρακλής και μαζί μ’ αυτόν ο Βόλος και η Καβάλα. Και γι αυτό το λόγο θα γίνουν από του χρόνου οι ομάδες της Σούπερλιγκ 18.

Έτσι θα κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Όπως κυβέρναγε η Νέα Δημοκρατία τη δεκαετία του ’70. Ο Αχιλλέας Καραμανλής, σαν Υφ. Αθλητισμού έκανε της ομάδες της Αλφα Εθνικής από 16, 18.

 AH

Όχι θα ήτανε κορόιδο, ν’ αφήσει τον Πανσερραϊκό την ομάδα της εκλογικής του, περιφέρειας να υποβιβαστεί στη Βήτα Εθνική. Και πως θα ξανάβγαινε μετά βουλευτής; Αυτοί είναι λοιπόν οι Ιούλιοι Συναδινοί και σία, που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν αύριο στην Ελλάδα.

Με την ίδια μέθοδο και τους ίδιους τρόπους, της επάρατης δεξιάς. Χρειάστηκε να περάσουν 35 χρόνια, για να ξεπατικώνουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τα κόλπα του Αχιλλέα Καραμανλή, της δεκαετίας του ’70 (ο οποίος Αχιλλέας Καραμανλής στα 84 του χρόνια- ζωή να έχει- θα είναι υπερήφανος που οι αριστεροί 40άρηδες αντιγράφουν τα κόλπα του). Το πως θα κυβερνήσουν, άλλωστε, είναι προφανές, από τις επιλογές στον ραδιοφωνικό σταθμό τους.

Συμπέρασμα: ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν ξεψυχάνε ποτέ. Μπορεί τα, ποσοστά τους να συρρικνώνονται, αλλά οι ιδέες τους παραμένουν πάντα ζωντανές. Βρίσκουν σάρκα και οστά στον ΣΥΡΙΖΑ.

(Κ. Καίσαρης, sport24.gr)

Μαΐου 11, 2013 Posted by | Football, Αθλητικά, Ελλάδα, Κώστας Καίσαρης, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ | , , , | Σχολιάστε

Άλλος για το εκατομμύριο

mitropoulosalexis

Στο κλαμπ των «εκατομμυριούχων» και ο τηλεμαϊντανός Αλέξης Μητρόπουλος.

Η πρώην γλάστρα των πρωϊνάδικων εξετάζεται από τον ΣΔΟΕ για απόκρυψη αμοιβής ενός εκατομμυρίου δολλαρίων (1.000.000 $) πίσω στο μακρινό και εκσυγχρονιστικό 1999.

Ο «εργατολόγος» που ξεκίνησε την καριέρα του ως διακοσμητική γλάστρα του Αυτιά και του Παπαδάκη, όπως ακριβώς η Μενεγάκη είχε ξεκινήσει ως γλάστρα του Πολυχρονίου, ανέβηκε γρήγορα τα σκαλιά της τηλεοπτικής καταξίωσης και έφτασε να γίνει μέχρι και βουλευτής με τον Συριζα.

Ο Μητρόπουλος διατείνεται οτι ναι μεν έχωσε το εκατομμύριο στην (αριστερή) τσέπη, αλλά οτι το δήλωσε και οτι είναι αθώος.

Όπως αθώος είναι ο Κούβελος για το 1 εκατομμύριο ευρώ που είχε βγάλει στο εξωτερικό.

Όπως και ο Τσουκάτος για το 1 εκατομμύριο μάρκα που είχε φέρει μαύρα στο ταμείο του ΠΑΣΟΚ. Αφού εδώ και 10 χρόνια δεν έχει ενοχληθεί από κανέναν εισαγγελέα, αθώος και αυτός.

Μαρτίου 11, 2013 Posted by | Γίγαντες της TV, Ελλάδα, Κοινωνία, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σούργελα | , , , , , | 1 σχόλιο

Γειά σου Φανφάρα φαφλατά

koyrakhs

Τί να λέμε τώρα. Άμα τό’χεις, τό’χεις.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κουράκης σε στιγμές ανυπέρβλητου ποιητικού μεγαλείου.

 

ΑΝΔΡΟΓΥΝΟ

Ενώναμε τα αιδοία μας καταργώντας την εσοχή της και την εξοχή μου
κατακτώντας την παλινόρθωση του ανδρόγυνου
όπου ο άνδρας αποκτά αιδοίο χωρίς εξοχή και η γυναίκα εσοχή με
πλήρωση

Έτσι που ο άνδρας γράφεται πλέον με Άλφα κεφαλαίο και η γυναίκα με
Θήτα κεφαλαίο

Στο μπάνιο πέταξε τα
ρούχα της
στο κρεβάτι τις
αναστολές του

Όταν παρθήκαμε δεν
ξεχώριζαν τα φύλα μας
Ο φαλλός δεν είναι ανατομική προεξοχή
Προκύπτει ως κοινός τόπος
συνάντησης ερωτικής όταν καταργείται η εσοχή κι η εξοχή
ανακτώντας το Ακέραιο
Είναι οι συνδημιουργοί της Εδέμ

Ο φαλλός του ανθρώπου συναντάει τον φαλλό του Θεού κάθες που
ακυρώνεται σε δύο αιδοία

 

 

Το ανακάλυψε το parakato.gr

 

Φεβρουαρίου 25, 2013 Posted by | Ελλάδα, ΣΥΡΙΖΑ, Σούργελα, USyriza | , | 3 Σχόλια

Love

Love

Παραμονές του Αγίου Βαλεντίνου χθες και υπό συνθήκες μυστικότητας ο Αλέξης Τσίπρας συναντήθηκε με τον αναπληρωτή Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Ερικ Ρούμπιν.

Διάφοροι κακεντρεχείς υποννοούν οτι η συνάντηση είναι ακόμα ένα επεισόδιο της στενής συνεργασίας του δήθεν αριστερού κόμματος με το Στέϊτ Ντιπάρτμεντ.

Το AmanToMatiMou διαψεύδει αυτές τις γελοιότητες.

Η συνάντηση ήταν καθαρά εθιμοτυπική και έγινε επ’ ευκαιρία της σημερινής γιορτής των ερωτευμένων.

Οι δυο πολιτικοί άντρες αντάλλαξαν καρδουλί σοκολατάκια, ανθοδέσμες με άγριες ορχιδέες του πάθους και όρκους αιώνιας πίστης.

Φεβρουαρίου 14, 2013 Posted by | Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σούργελα, Τσίπρας, USyriza | , , , | Σχολιάστε

Ο Παπαδημούλης και το σημαιάκι του

Spain v Italy - UEFA EURO 2012 Final

Είναι γνωστό σε όλους οτι όταν μιλάει ο Παπαδημούλης, πάντα λέει σοβαρά πράγματα. Δεν είναι δηλαδή σαν τους άλλους μπαγλαμάδες του Σύριζα. Όχι.

Ο Παπαδημούλης είναι πολιτικός που λέει τα πράγματα με το όνομά τους.

Με τη χθεσινή βαρυσήμαντι δήλωσή του, μπαίνουμε σε νέα εποχή. Στην αρχή ήταν η εποχή «κατάργησης», μετά  της «επαναδιαπραγμάτευσης». Πλέον ο Σύριζα μπαίνει στην εποχή της «ακύρωσης».

papadimoulis-mnimonio

Αυτό ακριβώς είπε ο Παπαδημούλης: «Ο Σύριζα θα ακυρώσει το μνημόνιο».

Έτσι σκέτα. Σα να είναι το μνημόνιο γκολ-οφσάϊντ, ο επόπτης Παπαδημούλης θα σηκώσει το σημαιάκι και θα το ακυρώσει.

Όσο για το τί θα ακολουθήσει, ο Παπαδημούλης όπως πάντα έχει τη λύση: «Ένα σχέδιο για την εθνική ανασυγκρότηση».

Και μην ακούω ηλίθιες ερωτήσεις του τύπου «τί ακριβώς σχέδιο είναι αυτό».

Σε έναν πολιτικό οραματιστή μεγέθους Παπαδημούλη, είναι ντροπή να ρωτάς τέτοια πράγματα. Αυτά είναι λεπτομέρειες.

Γιατί ο άνθρωπος είναι γεννημένος για να βλέπει το «big picture». Σαν τον επόπτη που βλέπει όλη τη μεγάλη περιοχή και ακυρώνει το γκολ έστω και αν είναι 10 εκατοστά οφσάϊντ.

Και εδώ που τα λέμε γιατί όχι;

Εδώ ο μέσος Έλληνας μαλάκας πείστηκε οτι «λεφτά» υπάρχουν, δεν θα πιστέψει οτι ο Παπαδημούλης θα σηκώσει το σημαιάκι του;

Ιανουαρίου 30, 2013 Posted by | Ελλάδα, Παπαδημούλης, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σούργελα | , , , | 1 σχόλιο

Η Goldman Sachs συναντά τον Ιφικράτη Αμυρά, και η Carlyle Inc. τον Γιώργο Πάντζα

brookings-alexis

Οι ξύπνιοι που διαβάζουν AmanToMatiMou γνωρίζουν εδώ και χρόνια την «στροφή στην ποιότητα» του Σύριζα (εδώ, εδώ ή εδώ).

Παρ’ όλα αυτά, το κόμμα του Alexis δεν σταματά να χαρίζει απλόχερα το γέλιο σε κάθε νέο επεισόδιο.

Στο σημερινό επεισόδιο, το Ίδρυμα Brookings, που κάλεσε τον ηγέτη του 15μελούς του λυκείου του, και οραματιστή της Τσαβικής αριστεράς παρουσιάζει τα επίτιμα μέλη του ΔΣ.

Από Goldman Sachs και Alcoa, μέχρι Carlyle Group και PepsiCo.

Αυτές, και πολλές άλλες συνιστώσες της Παγκόσμιας Αριστερής διανόησης συμμετέχουν στο ΔΣ («Board of Trustees») του ινστιτούτου που κάλεσε τον Alexis να μιλήσει για το μέλλον της Ευρώπης, όπως το οραματίζεται ο αρχηγός του Πάντζα και του Βαρεμένου.

Ιανουαρίου 23, 2013 Posted by | Ελλάδα, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σούργελα, Τσίπρας, USyriza | , , | Σχολιάστε

Ο νέος ύμνος του Σύριζα

USyriza

 

Ιανουαρίου 23, 2013 Posted by | Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Σούργελα, Τσίπρας, USyriza | , , | Σχολιάστε

Κώστας Βαξεβάνης: Ο Βασίλης Μπουγιουκλάκης του 21ου αιώνα (Ιστορικό Ντοκουμέντο)

Για τον Βαξεβάνη τα έχουμε ξαναπεί.

Από αιώνιο πιόνι του συστήματος (25 χρόνια υπάλληλος του Μπόμπολα, του Λαμπράκη, του Κοντομηνά και της κρατικής ΕΡΤ), εσχάτως πήρε τους δρόμους και το παίζει επαναστάτης.

Είναι φυσικό οτι άμα είσαι από 15-20 ετών δεν έχεις ούτε τις μνήμες, ούτε τις εμπειρίες εκείνες που θα σε βοηθήσουν να κρίνεις τί εστί Βαξεβάνης. Και μπορεί και να τσιμπήσεις.

Σήμερα, ο «δημοσιογράφος», απευθυνόμενος προφανώς σε αυτό το κοινό των πιτσιρικάδων, εξαπέλυσε μια ανεπανάληπτη μαλακία.

Όπως έγραψε στο τουίτερ: «Στην Ιταλία του 70, η ένταση και η τρομοκρατία δημιουργήθηκαν από μυστικές υπηρεσίες για να φαντάζει αναγκαία μια συντηρητική σκληρή κυβέρνηση».

Vaxevanis-tweet

Με λίγα λόγια, γίνεται ο πρώτος άνθρωπος στην παγκόσμια ιστορία που θεωρεί τον Κούρτσιο, τον Φραντσεσκίνι και την Καγκόλ, ιδρυτές των Ερυθρών Ταξιαρχιών, «κατασκευάσματα των μυστικών υπηρεσιών».

Και είπαμε. Άν είσαι 15 χρονών εύκολα χάφτεις τέτοιες ανιστόρητες παπαριές. Ακόμα καλύτερα όταν συνοδεύονται και από τη φράση «μυστικές υπηρεσίες» που πάντα, έδινε το απαραίτητο μυστηριώδες σασπένς στην αφήγηση, ικανό να γοητεύσει κάθε βλάκα.

Το ιστορικό βίντεο που ακολουθεί δείχνει οτι, αφ ενός η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα, αφ ετέρου οτι ο Βαξεβάνης ανακηρύσσεται σε Βασίλη Μπουγιουκλάκη του 21ου αιώνα.

Στο Ιστορικό βίντεο που ακολουθεί καταγράφονται μεγάλες στιγμές της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας.

Στο ρόλο του Κώστα Βαξεβάνη, ο παμμέγιστος Βασίλης ο Μπουγιουκλάκης.

Στο ρόλο της Ρένας Δούρου, ο αείμνηστος ηθοποιός, ο Βαγγέλης ο Γιαννόπουλος

Στο ρόλο του παρακράτους και των μυστικών υπηρεσιών, ο μανάβης

 –

Ιανουαρίου 14, 2013 Posted by | Βαξεβάνης | , , , , | 1 σχόλιο

Τα κεκτημένα του Βουτσέϊκου

Voutsis

Oι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Τσουκαλάς, Θοδωρής Δρίτσας και Νίκος Βούτσης (ναι, ο Βούτσης) κατέθεσαν ερώτηση προς τον ΥΠΠΟ σχετικά με την αύξηση πώλησης όπλων και της αδειοδότησης οπλοφορίας που παρατηρείται στην Ελλάδα.

Οι τρεις βουλευτές (ναι, ανάμεσά τους και ο Βούτσης) «ανησυχούν» μήπως τα όπλα αυτά καταλήξουν σε «ομάδες πολιτοφυλακής» και «ακροδεξιά στοιχεία».

Έχει δίκιο ο Βούτσης να ανησυχεί.

Από που κι ως που ακούστηκε άσχετοι να προμηθεύονται όπλα; Αυτό είναι αυστηρά προνόμιο της οικογενείας.

Ως γνωστόν ο γιόκας του Βούτση, Γιώργος, πριν 6 χρόνια έκανε ένοπλη ληστεία σε τράπεζα κρατώντας ένα όπλο, ακριβώς σαν και αυτά για τα οποία «ανησυχεί» σήμερα ο μπαμπάκας του.

Αλλά ο γιόκας του Βούτση, δεν μετράει. Είναι «αναρχικός». Είναι «επαναστάτης». Το όπλο στα χέρια του Βούτση είναι αγνό. Στα χέρια άλλων είναι επικίνδυνο.

Ο γιόκας του Βούτση βασικά τα όπλα τα είχε για καλό σκοπό. Οι «άλλοι» όμως είναι κακά παιδιά.

Πώς δηλαδή έρχεται σήμερα ο κάθε τυχάρπαστος και διεκδικεί τα κεκτημένα του Βουτσέϊκου;

 

Ιανουαρίου 8, 2013 Posted by | Ελλάδα, ΣΥΡΙΖΑ, Σούργελα, USyriza | , , , , | Σχολιάστε

Αρέσει σε %d bloggers: