Aman τo Μati mou

Μάτι που τα βλέπει όλα στην χώρα που ανθεί η φαιδρά Λαμπρακομπομπολαία

Ο πρόεδρος της δημοκρατίας και το μεροκάματο του τρόμου

 

 

«Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;»

Αυτή είναι μια ερώτηση που όλοι έχουμε ακούσει ως παιδιά. Πέρα από τα συνηθισμένα (μπαλαρίνα, τραγουδίστρια, ποδοσφαιριστής, αστροναύτης, έμπορος ναρκωτικών, πόρνη), κάποιες απαντήσεις μπορεί να είναι πολύ αστείες ή σοφές.

Την καλύτερη απάντηση την έχω ακούσει από ένα κορίτσι. «Πάλι παιδί», είπε και όλοι αναρριγήσαμε.

Προσπαθήστε να θυμηθείτε εσείς τι απαντούσατε. Δείχνει πολλά για το χαρακτήρα σας, για τη βάση του, η οποία χτίζεται τα πρώτα χρόνια της ζωής (έτσι, τουλάχιστον, ισχυρίζονται οι ψυχολόγοι).

~~{}~~

Αναρωτιέστε τι απαντούσε ο Γελωτοποιός-παιδί; Δεν θα σας κουράσω με αινίγματα.

Κορδωνόμουν και έλεγα: «Πρόεδρος της Δημοκρατίας».

Έχοντας μια διαστρεβλωμένη άποψη της ανθρώπινης ιεραρχίας πίστευα ότι αυτό ήταν το ανώτερο αξίωμα. Δεν είναι τυχαίο ότι κατέληξα στη συγγραφή. Οι καλλιτέχνες είναι οι πιο ματαιόδοξοι άνθρωποι (αν εξαιρέσουμε τους πολιτικούς).

~~{}~~

 

Ο αδελφός μου πάντα με κορόιδευε για εκείνη την επιλογή. Αυτός ήθελε να γίνει πυροσβέστης. Και το κατάφερε (έστω ως εποχιακός).

«Γι” αυτό», μου έλεγε, «πρέπει να βάζεις χαμηλούς στόχους. Έτσι έχεις περισσότερες πιθανότητες να τα καταφέρεις και γίνεσαι ευτυχισμένος… Εγώ έγινα πυροσβέστης, εσύ δεν θα γίνεις πρόεδρος της δημοκρατίας.»

«Μη βιάζεσαι», του έλεγα. «Ποτέ δεν ξέρεις.»

~~{}~~

 

Η αλήθεια είναι ότι από την εφηβεία και μετά, όταν κατάλαβα το διακοσμητικό ρόλο του προέδρου, απαρνήθηκα το παιδικό μου όνειρο.

Ο συγγραφέας (ειδικά αν είναι νομπελίστας!) είναι σημαντικότερος από τον πρόεδρο μιας μικρής χώρας των Βαλκανίων, έτσι δεν είναι;

Όμως τώρα πια, καθώς αγγίζω τα σαράντα και αντιλαμβάνομαι ότι νόμπελ λογοτεχνίας θα είναι δύσκολο να πάρω (αν και ποτέ δεν ξέρεις), δεν μου φαίνεται άσχημη μια θητεία στην προεδρία της ελληνικής δημοκρατίας.
Αφού αυτή είναι η πιο καλοπληρωμένη, η πιο χαλαρή, η πιο εύκολη δουλειά που μπορείς να κάνεις στην Ελλάδα.

Απλώς ακούς τα κάλαντα και πας στις παρελάσεις. Ταξιδεύεις σε όλον τον κόσμο δωρεάν, έχεις πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και σύνταξη μετά από τέσσερα χρόνια «δουλειάς». Τα παιδιά και οι ηλίθιοι σε θεωρούν σημαντικό και κανείς, μα κανείς, δεν περιμένει τίποτα από σένα.

Ίσως να κάνω και λάθος. Μόνο αν μπεις στα παπούτσια του άλλου μπορείς να καταλάβεις τι δρόμους περπατάει.

~~{}~~

 

Ενώ περπατάω προς το νόμπελ έχω κάνει πολλές δουλειές. Από καραγκιοζοπαίχτης ως μπογιατζής και από ψήστης ως βιβλιοπώλης.

Κάθε δουλειά, μέχρι να την κάνεις σου φαίνεται εύκολη ή μάλλον ποτέ δεν έχεις αναρωτηθεί πως είναι να κάνεις αυτή τη δουλειά.

Ποτέ δεν έχεις σκεφτεί πόσες ώρες δουλεύουν οι υπάλληλοι βιβλίου-χάρτου στην έναρξη της σχολικής περιόδου, αφού είναι πολύ πιο σημαντικό να πάρεις όσο πιο γρήγορα γίνεται τα τετράδια του παιδιού σου.

Ουσιαστικά (αυτή τη λέξη τη χρησιμοποιώ πολύ συχνά, πρέπει να βρω συνώνυμα), ουσιαστικά αυτοί οι άνθρωποι δεν υπάρχουν ως άνθρωποι, αλλά μόνο ως εργαλεία.

Το γιατρό τον κοιτάς στα μάτια όταν σου μιλάει για τα αυξημένα επίπεδα λευκών αιμοσφαιρίων στο αίμα σου. Αλλά ο σερβιτόρος είναι ένας «Άνθρωπος χωρίς Ιδιότητες».

~~{}~~

 

Αυτό το καλοκαίρι ανακάλυψα (βίωσα, μόνο έτσι μπορείς στ” αλήθεια να καταλάβεις), σε πόσο δύσκολες συνθήκες εργάζονται οι προλετάριοι της ασφάλτου.

Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν όλοι όσοι βγάζουν το μεροκάματο του τρόμου στο δρόμο (το μεροκάματο του δρόμου).

~~{}~~

 

Όλα ξεκίνησαν όταν ρώτησα έναν φίλο μπλόγκερ από τη Ζάκυνθο, το Χρήστο, αν γνωρίζει για καμιά καλοκαιρινή δουλειά στο νησί του. Εκείνος το έψαξε και με έστειλε (μέσω γνωστού, ακόμα κι εκεί μέσο χρειάζεται), σε μια εταιρεία κούριερ στη Νύμφη του Βορρά.

Μηχανάκι δεν ξέρω να οδηγώ, με το ποδήλατο θα αργούσα, οπότε ανέλαβα τις παραδόσεις με το αυτοκίνητο.

Πολύ σύντομα, από την πρώτη μέρα, αντιλήφθηκα τα εξής:

Το αυτοκίνητο της εταιρείας ήταν ανασφάλιστο, όπως -φυσικά- ανασφάλιστος ήμουν κι εγώ ως εργαζόμενος. (Τώρα που το σκέφτομαι δεν με ρώτησαν καν το επίθετο μου!)

Αν τράκαρα, το καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω θα ήταν να βγω από το αυτοκίνητο και να φύγω σφυρίζοντας, αφού δεν υπήρχα καν.

~~{}~~

 

Ο μισθός, για να μαθαίνετε εσείς που είστε μακροχρόνια άνεργοι ή πρόεδροι της δημοκρατίας, ήταν 10 ευρώ για μερική απασχόληση (χωρίς να γράφει κανείς τις υπερωρίες) και 20 ευρώ για να τρέχεις όλη μέρα.

Τουτέστιν 250 ευρώ το μήνα στην πρώτη περίπτωση και το αστρονομικό ποσό των 500 -«αμα έχει δουλειά».

~~{}~~

 

Συνθήκες εργασίας στην Ελλάδα της ανάπτυξης:

Φτάνεις στο γραφείο και σου δείχνουν 20-30 χαρτόκουτα, κάθε μεγέθους και βάρους. Τα στριμώχνεις στο αυτοκίνητο (το οποίο είναι ένα απλό ΙΧ, όχι φορτηγάκι). Τα βάζεις στο πορτ-μπαγκάζ, στην πίσω θέση, στη θέση του συνοδηγού, στα πόδια σου, στο κεφάλι σου, αν χωράει βάζεις κι ένα στον κώλο σου.

Με αυτό τον τρόπο δεν μπορείς να δεις πίσω από τον μεσαίο καθρέφτη ούτε από τον δεξιό, οπότε κάνεις όπισθεν κοιτώντας τον αριστερό και κάνοντας το σταυρό σου (κανείς δεν είναι άθεος σε ένα ανασφάλιστο αυτοκίνητο κούριερ).

Κλιματισμό το αυτοκίνητο δεν έχει, φυσικά, που νομίζετε ότι δούλευα; Στο Ντουμπάι;

Αφού γεμίσεις το αυτοκίνητο φτιάχνεις έναν «χάρτη», για το πως θα παραδώσεις τα πακέτα ξοδεύοντας τη λιγότερη βενζίνη και χρόνο. (Η Τεμπλ Γκράντιν θα ήταν εξαιρετική κούριερ).

~~{}~~

 

Σημείωση: Τις μισές από τις μέρες που «εργάστηκα» στη συγκεκριμένη εταιρεία το αυτοκίνητο τους ήταν χαλασμένο. Έτσι «έπρεπε» να κάνω τη διανομή με το δικό μου αυτοκίνητο.

Χωρίς να υπολογίσουμε τη φθορά της οκτάωρης χρήσης, ας αναφερθούμε μόνο στα καύσιμα. Η υπεύθυνη του γραφείου μου έδινε πέντε ή δέκα ευρώ για να βάλω βενζίνη.

Αναλογιστείτε τώρα, πόσες ώρες οδηγείς με πέντε ευρώ βενζίνη στην Ελλάδα της ανάπτυξης.

~~{}~~

 

Καθώς ακολουθείς την πιο σύντομη διαδρομή του «χάρτη» σου σε καλούν από το γραφείο, για να πας στην άλλη μεριά της περιοχής που καλύπτεις, προκειμένου να κάνεις μια επείγουσα παραλαβή.

Η στιχομυθία πάει ως εξής:

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ: Που βρίσκεσαι τώρα;
ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΣ: Στη Μαγαδασκάρη και μετά έχω ένα δέμα για Ζανζιβάρη.
ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ: Σε πόση ώρα μπορείς να βρίσκεσαι στη Χαβάη;
ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΣ (έκπληκτος και έντρομος): Είναι στην άλλη μεριά της Γης… Σε μισή ώρα;
ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ: Σε δέκα λεπτά κλείνουν. Τρέχα εκεί τώρα, είναι καλοί πελάτες… Αλλά πρώτα πέρνα από το νησί του Πάσχα να παραλάβεις ένα άγαλμα.

~~{}~~

 

Ακόμα κι αν κατάφερνες να φτάσεις στη Χαβάη πριν κλείσουν οι «καλοί πελάτες» (αλόχα), έπρεπε να βρεις και ένα μέρος να παρκάρεις χωρίς να φοβάσαι ότι θα σε χτυπήσουν.

Αυτό, στα δρομάκια της Χαβάης, που ως γνωστόν μετά βίας χωράνε ένα αυτοκίνητο, ήταν όνειρο θερινής νυκτός.

Μετά από τρεις άκαρπους γύρους παρατούσα το αυτοκίνητο σε κάποια διάβαση ή πάρκινγκ αναπήρων. Οι προλετάριοι του δρόμου δεν έχουν κοινωνικές ευαισθησίες -ή τις χάνουν.

~~{}~~

 

Την τρίτη μέρα της δουλειάς έβρεχε καταρρακτωδώς από τα χαράματα (ω της ατυχίας! Μεσοκαλόκαιρο και να πλημμυρίζουν οι δρόμοι!)

Λόγω της βροχής έπρεπε να έχω κλειστά τα τζάμια (για μη βρέχονται τα παραπεταμένα χαρτόκουτα). Αλλά χωρίς κλιματιστικό τα τζάμια είχαν γίνει «γάλα» και δεν μπορούσα να δω τίποτα πίσω πλάι και μπροστά. Ήταν σαν να οδηγούσα μέσα στην ομίχλη -και έπρεπε να βιαστώ!

Μέχρι να παραδώσω τα πρώτα δέκα πακέτα είχα βραχεί από την κορυφή ως τα νύχια (δεν μπορείς να κουβαλάς ένα δέμα τριάντα κιλών και να κρατάς και ομπρέλα).

Βλαστημούσα την τύχη μου, τον καιρό, κι εκείνον τον κρετίνο που είχε γράψει μια διεύθυνση λάθος.

Και -αλήθεια- εκείνη τη στιγμή δεν θυμόμουν καθόλου ότι είμαι συγγραφέας ή ότι κάποτε ήθελα να γίνω πρόεδρος της δημοκρατίας. Το μόνο που είχε σημασία ήταν η επιβίωση.

Να φτάσω ζωντανός στην Προέκταση Πόντου 212 και να παραδώσω τα παπούτσια που είχε παραγγείλει κάποιος από το ίντερνετ.

~~{}~~

 

Θα κλείσω αυτό το κείμενο συναδελφικά.

Την επόμενη φορά που κάποιος κουριερίστας θα σας παραδώσει κάτι, αφήστε του, ως φιλοδώρημα, το ενάμιση ευρώ από τα ρέστα της αντικαταβολής.

Μέχρι να πάρει το νόμπελ λογοτεχνίας ή να γίνει πρόεδρος της δημοκρατίας ή να δουλέψει στο γραφείο του υπουργού θα βασίζεται πιο πολύ στη γενναιοδωρία σας, παρά στο μισθό του.

~~{}~~

 

Καλό ξημέρωμα και καλό κουράγιο σε όλους όσοι κάνουν το μεροκάματο του δρόμου.

ΥΓ τέχνης: Το «Μεροκάματο του τρόμου» είναι μια εξαιρετική (καλτ) νουβέλα του Ζωρζ Αρνώ, που έχει γίνει και ταινία (εξίσου καλτ) με τον Ιβ Μοντάν στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

 

[Το βρήκα εδώ]

 –

Advertisements

Σεπτεμβρίου 28, 2014 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, Πολιτική | , , | Σχολιάστε

Το άλλο Άκρο είμαι Εγώ

Μην περιμένεις, κυβερνήτα, να βρεις το Άκρο που ψάχνεις ανάμεσα σε κόμματα, παρατάξεις και ιδεολογίες. Όταν τελειώσεις και αυτό το επικοινωνιακό σου παιχνίδι με την “αριστερά” που κάθεται και συνομιλεί ακόμα μαζί σου, θα νιώσεις ποιο είναι το άλλο Άκρο που θέλεις να βρεις αλλά με τίποτε δεν μπορείς να το ταυτοποιήσεις.

Έπαιξες ωραία το ρόλο σου με τους κομπάρσους του ναζισμού δημιουργώντας πρώτα εσύ το δήθεν Άκρο που κατέστειλες για να μην φανεί ότι το πραγματικό Ναζιστικό Άκρο δεν ήταν κανένας άλλος παρά εσύ, οι εντολείς σου και οι συγκυβερνήτες σου (οι τραβεστί σοσιαλιστές και βέβαια δεν ξεχνάμε και τον τραβεστί αριστερό που μέχρι πριν λίγους μήνες έβαζε υπογραφές υποταγής και παράδοσης με χέρια και με πόδια). Με τις κινήσεις σου φανέρωσες το ένα Άκρο του εμφυλίου που σκάρωσαν οι χρηματοδότες σου και θέλησες να υποστηρίξεις με τόσο πάθος.

Το ένα Άκρο, λοιπόν, είστε εσείς. Τώρα ψάχνεις για το άλλο Άκρο και στήνεις ιστορίες ότι θα το βρεις ανάμεσα σε αυτούς που μόνο κουβέντες έμαθαν να κάνουν στην ζωή τους και να συμμετέχουν σε κοινωνικούς αγώνες με πλακάτ στα χέρια. Ψάχνεις μέσα στα πρόβατα να βρεις τον ταύρο που ξέρεις ότι υπάρχει και αυτό σε κάνει να ιδρώνεις.

Τους αναλώσιμους κομματικούς “αγωνιστές” τους κρατάς σίγουρα με στοιχεία, όπως και το δήθεν Άκρο που δημιούργησες και καταδίκασες μέχρι να το ξαναχρησιμοποιήσεις. Θέλεις να δημιουργήσεις και το άλλο Άκρο, αλλά καταβάθος ξέρεις ότι δεν είναι αυτό που επικοινωνιακά έχεις βάλει ως στόχο.

Δε μπορεί να πιστεύεις ότι το άλλο Άκρο είναι τόσο φιλήσυχο και τόσο φιλοδημοκρατικό! Δε μπορεί να θεωρείς ότι το Άκρο που ψάχνεις πηγαίνει σαν νοικοκύρης στις κάλπες και ρίχνει την συνείδησή του σε μία κάλπη σε εποχές Κατοχής! Αλήθεια θεωρείς ότι τόσο φιλειρηνικό εχθρό έχεις;  Εσύ που μέχρι τώρα έχεις στραγγίξει από ζωντανούς τόσο αίμα και ιδρώτα; Τόσο μικρή είναι τελικά η αυτοεκτίμησή σου;

Σου έχω νέα. Το άλλο Άκρο είμαι εγώ.

Δεν έχω κόμμα, δεν έχω σπίτι, δεν έχω όνειρα, δεν έχω πλέον τίποτε που να με δένει συναισθηματικά και υλικά με τίποτε από αυτά που εσύ θεωρείς Κράτος. Επέλεξες την πλευρά του Κράτους, άρα αναγκαστικά επέλεξα τον εχθρό του Κράτους: Την Ελευθερία. Το Κράτος σου το έχεις πια δοσμένο, το έχεις υποθηκευμένο για τα επόμενα 200 χρόνια, το έχεις αποδεκατίσει από το εργατικό του δυναμικό, το έχεις ρημάξει κυριολεκτικά. Εμένα όμως, δεν θα με δεις ούτε με κιάλι.

Είμαι ένα κάστρο απροσπέλαστο από στρατούς και όπλα, από νόμους και διαταγές. Είμαι τόσο ακονισμένο Άκρο που ματώνω κάθε βράδυ τα ροζ όνειρά σου. Δεν έχω ένα πρόσωπο, αλλά ούτε μία καρδιά. Είμαι το Άκρο που ακόμα δεν έχει μιλήσει. Και δεν πρόκειται να ακούσεις την φωνή του. Κουβέντες αυτό το Άκρο με δυνάστες και τρομοκράτες της Ελευθερίας δεν κάνει. Πράττει!

Μην ψάχνεις για καμία ομάδα που δουλειά δεν έχει να κάνει και στήνει ιστορίες για να σε τρομοκρατήσει σε γιάφκες και υπόγεια αντί μεροκάματου και να γράφει προκηρύξεις σταλμένες σε δημοσιογραφικά γραφεία τα οποία λειτουργούν ως δικά σου Γραφεία Τύπου.

Έχει νοημοσύνη αυτό το Άκρο.

Άκου να σου πω, Δημοκράτορα, την πατρίδα εγώ δεν την έχω για χόμπι. Δεν την φέρνω για κουβέντα μέσα σε καφενεία και κομμωτήρια, δεν είμαι όψιμος υπερασπιστής της. Δεν με πλήρωσε ποτέ, αλλά της απέδωσα όσα μου αναλογούσαν για να την βλέπω Ελεύθερη. Το Κράτος σου όχι μόνο δεν το πληρώνω, αλλά κάθε μέρα γράφω και τους ημερήσιους τόκους που μου χρωστά εδώ και 5 χρόνια αλλά και για όσο θα κρατήσουν οι μπίζνες που στήσατε σε τούτο το κομμάτι γης. Το γινόμενο θα σε τρομάξει: Όσα κάθε μέρα χάνει η Ελευθερία μου βάλτα εις την νιοστή. Και θα μου τα πληρώσεις μέχρι δραχμής.

Τράβα όσο μπορείς το σχοινί από το δικό σου Άκρο. Όσο το τραβάς τόσο πιο κοντά σου με φέρνεις. Θα νιώσεις την ανάσα της καταπιεσμένης οργής, το χνώτο του άδειου στομάχου, την μυρωδιά του σαπισμένου ονείρου. Και το τραγικό για σένα είναι ότι δεν θα με βλέπεις. Ούτε εγώ με βλέπω πια στον καθρέπτη κάθε πρωί. Βλέπω χιλιάδες μάτια, βλέπω χιλιάδες μορφές, νεκρές, παρούσες και αγέννητες.

Αφού θέλετε να γράψετε την Ιστορία του μέλλοντος ως νικητές θα έπρεπε να γνωρίζετε ότι τα κεφάλαια της κάθε Ιστορίας που γράψατε, τα δημιουργούσαν πάντα τα νικημένα Άκρα. Εκείνα που για δεκαετίες και αιώνες θέλετε να εξαφανίσετε, μα ως ανεπίδεκτοι μαθήσεως ηλίθιοι, πάντα οι ίδιοι τα δημιουργείτε.

Από τον simplemangreek . (Να τον διαβάζετε. Είναι εξαιρετικός)

Δεκέμβριος 12, 2013 Posted by | blog, Ελλάδα, Κοινωνία, Πολιτική | , , , , , | 1 σχόλιο

Η χώρα της σαχλαμάρας

stamati

Στον Τιτανικό η ορχήστρα ανέβηκε στο κατάστρωμα κι έπαιζε μέχρι την τελευταία στιγμή. Επαγγελματισμός; Γενναιότητα;

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που κατέθεσαν, ήταν ότι αντιμετώπισαν τον (επερχόμενο) θάνατο με αξιοπρέπεια. Γνωρίζοντας ότι οι πιθανότητες σωτηρίας και επιβίωσης ήταν ελάχιστες, δεν έτρεξαν σαν τα ποντίκια μπας και να σωθούνε. Είτε να μπουν ζούλα σε κάποια βάρκα (αφού αυτοί που προηγούνταν ήταν οι επιβάτες) είτε να πηδήξουν στα παγωμένα νερά.
 
Επέλεξαν να δεχθούν το θάνατο με αξιοπρέπεια. Να μην ευτελίζουν αυτές τις τελευταίες τους στιγμές.

Στο σκάφος που ακούει στο όνομα Ελλάδα επικρατεί μια ιδιότυπη κατάσταση. Έχοντας τρακάρει με το παγόβουνο της χρεωκοπίας, ούτε βουλιάζει, αλλά ούτε σώνεται. «Βουλιάζουν» όμως οι επιβάτες. Όχι όλοι, αλλά σημαντικός αριθμός απ΄αυτούς. Στην ανεργία, στην φτώχεια, στην εξαθλίωση. Χωρίς σωσίβιες λέμβους και χωρίς να προκύπτει από πουθενά ότι το αύριο θα είναι καλύτερο από το σήμερα. Μάλλον χειρότερο θα είναι.

Νέα οριζόντια μέτρα, σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις, δεν θα προκύψουν. Νέα μέτρα, όμως, θα επιβληθούν. Αυτές οι κρίσιμες στιγμές για τους Έλληνες, δεν είναι κάποιες ώρες, όσες χρειάστηκαν για να βυθιστεί ο Τιτανικός. Είναι κάποια χρόνια. Αρκετά χρόνια. Τα τρία που έχουν ήδη διανυθεί κι αυτά που έρχονται.

Έχοντας χάσει οι Έλληνες την εθνική ανεξαρτησία τους, τις δουλειές τους, το δικαίωμα στην δημόσια Υγεία και Παιδεία, το μέλλον των παιδιών τους, θα περίμενες κανείς να έχουν διατηρήσει την αξιοπρέπειά τους. Να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους οι πολιτικοί να μη λένε ψέματα και να δείχνουν στοιχειώδη σεβασμό στο 1.5 εκατομμύριο των ανέργων αλλά και σε αυτούς που δουλεύουν παρτ-τάιμ για τετρακόσια ευρώ το μήνα κι ακόμη λιγότερα.

Να δείξουν αξιοπρέπεια οι ίδιοι οι πολίτες. Να αντιδράσουν. Έστω και με την ψήφο τους. Να μη δείχνουν ότι υποφέρουν από ανίατο μαζοχισμό κάθε φορά που πηγαίνουν στην κάλπη. Να μην οπλίζουν με την ψήφο τους, τους κατσαπλιάδες της Χρυσής Αυγής. Να δείξει πως έχει αξιοπρέπεια η κοινωνία.

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος πριν τέσσερα χρόνια είχε πέσει σε κώμα. Και ξυπνάει ξαφνικά σήμερα. Κι ανοίγει την τηλεόραση στο δωμάτιο του νοσοκομείου που βρίσκεται. Θα πάρει χαμπάρι ότι αυτή η χώρα έχει χρεωκοπήσει; Την Ελένη Μενεγάκη θα ξαναβλέπει, να δείχνει τα βυζιά της. Έστω κι αν είναι τέσσερα χρόνια μεγαλύτερη.

Αν κάνει ζάπινγκ θα δει έναν Λιανό, ένα Θέμη Γεωργαντά να πιάνουν τα βυζιά μιας Σάσας Σταμάτη. Σύμφωνα με τα το ρεπορτάζ που αναπαράγονται από τα σάιτ.Και το μείζον γεγονός, ότι η Ελένη Μενεγάκη παρά λίγο να κατουρηθεί πάνω της, επειδή την στένευε το φόρεμά της!

Θα δει στο ένα κανάλι το ζεύγος Λιάγκα-Σκορδά και στο άλλο το ζεύγος Κωστόπουλου-Μπαλατσινού. Από που προκύπτει ότι αυτή η χώρα έχει πτωχεύσει και τρία εκατομμύρια Έλληνες είναι κάτω από τα όρια της φτώχειας; Και να κυριαρχούν τόση σαχλαμάρα και τόση γελοιότητα;

Κι αν μιλάμε, υποτίθεται, για πρωινάδικα, σε τι διαφέρουν οι δήθεν σοβαρές εκπομπές; Αυτός που έχει ξυπνήσει από το κώμα, δηλαδή, να δει τον Άδωνι Γεωργιάδη, Υπουργό! Να έχει αντικαταστήσει σε γραφικότητα τον Παναγιώτη Ψωμιάδη και να περιφέρεται από κανάλι σε κανάλι.

Μια χώρα που έχει καταστραφεί να αναθέτει τον τομέα της Υγείας σε  εξυπνάκια που δήθεν τα ξέρει όλα;

Κι εδώ ξαναγυρίζουμε στην αξιοπρέπεια που λέγαμε. Σε μια χώρα που βυθίζεται σταθερά, εδώ και τρία χρόνια, να εξακολουθεί να κυριαρχεί η σαχλαμάρα. Σε όλα τα επίπεδα, κάθετα και οριζόντια: Στην πολιτική, στη κοινωνία, στους πολίτες.

[Κ. Καίσαρης – sport24.gr]

Οκτώβριος 30, 2013 Posted by | Γεωργιάδης, Ελλάδα, Κώστας Καίσαρης, Κοινωνία, Media | , , , , , , | 1 σχόλιο

Το μόνο πρόσωπο με αρχίδια που εμφανίστηκε ποτέ στην TV ήταν γυναίκα

malvina

Πέρασαν κιόλας 11 χρόνια από τη μέρα που η Μαλβίνα Κάραλη άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο.

Ακούγεται οξύμωρο αλλά η Μαλβίνα ήταν το μόνο πρόσωπο με αρχίδια που έχει εμφανιστεί ποτέ στην Ελληνική τηλεόραση.

Καμμια φορά σκέφτεσαι οτι ίσως ήταν και τυχερή που δεν ζει σήμερα. Αν η Μαλβίνα ζούσε σήμερα, θα είχε βαφτιστεί από «ρατσίστρια» και «ακροδεξιά» έως «κουκουλοφόρα» και «εθνικίστρια».

Γιατί η Μαλβίνα είχε αυτό το κακό: Έγραφε τους «politically correct» μεϊνστριμ καραγκιόζηδες στα παπάρια της και έλεγε αυτό που πίστευε. Η μόνη και τελευταία ελεύθερη φωνή που πέρασε από το χαζοκούτι.

Παρακολουθώντας μερικά από τα βίντεο της Μαλβίνας που άφησαν εποχή, γελάς.

Αλλά κυρίως κλαις. Γιατί θέλοντας και μή συγκρίνεις τη Μαλβίνα με κάτι Λαζόπουλους, Κανάκηδες και λοιπά ασπόνδυλα επιδοτούμενα πιόνια του συστήματος.

Και μετά συγκρίνεις την αριστερή Μαλβίνα με τα σημερινά «αριστερά» σούργελα. Και βλέπεις οτι «αριστερά» δεν σημαίνει «Στρατούληδες». Και οτι «πατριώτης» δεν γίνεσαι χτυπώντας μετανάστες.

Και ανακαλύπτεις οτι η αλήθεια δεν είναι ούτε «αριστερή» ούτε «δεξιά».

Και αυτή η σύγκριση με το σήμερα μόνο λύπη φέρνει.

Η Μαλβίνα «ρατσίστρια» και «αντι-πολυπολιτισμική»

 

Τί πραγματικά έγινε στα Ίμια; Όλοι ξέρουν, μόνο η Μαλβίνα το είπε.

 

Η Μαλβίνα, «εθνικίστρια» (!)

Ο «χαρισματικός» Σημίτης, η Τουρκία και ο Λάκης Γαβαλάς

Ιουνίου 7, 2013 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, Πολιτική, Media | , , , | 1 σχόλιο

Ηταν τρελλή η μαμά;

nas

Η συγγραφέας κυρία Παυλίνα Νάσιουτζικ δηλώνει «πάρα πολύ περήφανη» για τον γιο της, επειδή, όπως το θέτει -συγγραφική αδεία, προφανώς- το παιδί αγωνίζεται «ενάντια σε μια παράνομη κοινωνία». (Μια κοινωνία, παρεμπιπτόντως, που διαβάζει εμβριθώς «Μαμάδες βορείων προαστίων»…)

Παιδιά δεν έχω, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει καθόλου να καταλαβαίνω ότι ο γονεϊκός δεσμός είναι ακατάλυτος και, ως εκ τούτου, να συμπάσχω ώς ένα βαθμό. Θα ήταν, επομένως, τελείως αφύσικο για ένα γονέα να μην πονάει το παιδί του, σε όποια κατάσταση και αν το έχουν οδηγήσει ο συνδυασμός επιλογών, συνθηκών και τυχαίου, που ορίζει την κατεύθυνση που παίρνει η ζωή μας. Είναι, επίσης, κατανοητό και φυσικό για ένα γονέα να αντιδρά, στο αρχικό στάδιο τουλάχιστον, με τρόπο ακραίο ή ακόμη και παράλογο, στον ψυχολογικό κλονισμό που του προκαλεί ένα τρομερό γεγονός το οποίο συμβαίνει στο παιδί του.

Είναι όμως φυσικό η μητέρα του αγωνιστή, που εισέβαλε οπλισμένος με καλάσνικοφ σε τράπεζα για να τη ληστέψει, να νιώθει «πάρα πολύ περήφανη»; Βάσει της κοινής λογικής, νομίζω ότι η απάντηση εξυπακούεται και, συνεπώς, περιττεύει.

Εφόσον όμως η στάση της δεν οφείλεται στη φρίκη του σοκ, περισσότερο ενδιαφέρον έχει να αναζητήσει κανείς τους λόγους που την οδηγούν σε αυτήν. Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς στ’ αστέρια για να τους βρει. Υπάρχουν σε συνέντευξη που η ίδια έδωσε προ ετών σε κυπριακό περιοδικό:

«Μέχρι τα πρώτα δέκα χρόνια του παιδιού, έχεις τη χαρά ότι διαμορφώνεις έναν άνθρωπο, ότι του δίνεις αρχές που μπορεί να είναι και ενάντια σε ό,τι προηγήθηκε, να είναι κάτι καινούργιο. Μια φορά, για παράδειγμα, που έγραφε ο γιος μου διαγώνισμα στην Ιστορία, μου λέει: “Ελα, μαμά, να διαβάσουμε Ιστορία” και του απαντάω, “χέσε την Ιστορία, θα διαβάσουμε Μάριο Χάκκα”. Μου λέει, “μαμά, είσαι τρελή;”. Εγώ ήξερα ότι την Ιστορία θα την ξεχάσει, το κείμενο του Χάκκα όμως δεν θα το ξεχάσει ποτέ. Ο Χάκκας θα του μείνει…»

Το ερώτημα του μικρού επανέρχεται τώρα κατά τρόπο αναπόφευκτο: ήταν τρελή η μαμά; Οχι, δεν ήταν. Οποιος κάνει μια τρέλα -και όλοι μας έχουμε κάνει τρέλες και εφόσον μένουμε ζωντανοί θα εξακολουθούμε να κάνουμε- δεν είναι απαραιτήτως τρελός.

Θα έλεγα, όμως, ότι η μαμά ήταν θύμα της επιπόλαιας αντίληψης (αν θέλετε, πείτε την τρέλα) πολλών «προοδευτικών» να υποτιμούν κοινωνικούς θεσμούς, όπως η εκπαίδευση, ριζωμένους στην εμπειρία και τη δοκιμασμένη πρακτική προηγούμενων γενεών. Υπάρχει λόγος για τον οποίο είναι καλό τα παιδιά να διδάσκονται Ιστορία και να εξετάζονται σε αυτήν. Αυτός ο λόγος, καθώς και πολλά άλλα, συνιστούν τη θεσμική τάξη πραγμάτων σε μια κοινωνία, η ύπαρξη της οποίας και μόνον αρκεί ώστε να της δίνει το κύρος που δικαιολογεί την ύπαρξή της.

Αυτή η θεσμική τάξη δεν είναι το προϊόν των αποφάσεων που παίρνουμε εμείς, επειδή έτσι πιστεύουμε τώρα· είναι μάλλον το ιστορικό προϊόν αυτού που έκαναν πολλές γενεές πριν από εμάς και το οποίο άντεξε στη δοκιμασία του χρόνου. Εμείς μπορούμε να επεμβαίνουμε κατά καιρούς στα επιμέρους – φερ’ ειπείν, στις μεθόδους με τις οποίες θα διδάσκεται το μάθημα της Ιστορίας ή στο τι θα περιλαμβάνει η διδασκαλία του. Δεν μπορούμε όμως -διότι δεν είναι φρόνιμο- να «χέσουμε» την Ιστορία γενικώς ή την παράδοση που υπαγορεύει να τη διδάσκονται τα παιδιά.

Η μαμά (όχι απαραιτήτως η συγκεκριμένη, αλλά η κάθε μαμά που θα μπορούσε να ήταν στη θέση της μητέρας του Ν. Ρωμανού) ήταν θύμα ενός αφελούς ρασιοναλισμού, ανώμαλες αποφύσεις του οποίου είναι ο μαρξισμός και ο φιλελευθερισμός στις πλέον δογματικές μορφές τους.

Επειδή η οικονομική άνεση στην οποία γεννήθηκε της επέτρεπε ευρύτερα όρια ατομικής ελευθερίας, θεώρησε ότι ο γιος της, ως άτομο, είναι μία τελείως αυτόνομη οντότητα.

Θεώρησε ότι υφίσταται ανεξαρτήτως των νόμων, των ηθών και των κανόνων που έχει παραγάγει η συσσωρευμένη πείρα των περασμένων γενεών. Ετσι, συνέβαλε (μαζί με άλλους παράγοντες, ορισμένους των οποίων όρισε η τύχη) στη δημιουργία ενός παιδιού, το οποίο στα είκοσι χρόνια του μπούκαρε με ένα καλάσνικοφ σε μια τράπεζα, νομίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό αλλάζει τον κόσμο. Αμ δε!

Συγχωρήστε με που θα γίνω λίγο περισσότερο προσωπικός απ’ ό,τι συνήθως, αλλά, εκθέτοντας αυτές τις σκέψεις, ο σκοπός μου δεν είναι να προκαλέσω. Δεν έχω τη διάθεση -και το λέω ειλικρινά- είτε να θίξω οιονδήποτε είτε να τσακωθώ.

Μοναδική πρόθεσή μου είναι να ανοίξω τη συζήτηση γύρω από τα εντελώς στοιχειώδη, που άπτονται της κοινής λογικής: λόγου χάριν, είναι φυσικό να αισθάνεται κανείς πάρα πολύ περήφανος επειδή ο γιος του ληστεύει τράπεζες και συλλαμβάνει ομήρους;

(Στ. Κασιμάτης, Καθημερινή)

Φεβρουαρίου 8, 2013 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, Σούργελα | , , | Σχολιάστε

Δέκα χρόνια υπομονή

aerio

ΕΛΗΞΑΝ. Και το θέμα και το πρόβλημα. Δέκα χρονάκια θα κάνουμε ακόμα υπομονή. Μέχρι το 2023.

Από κει και πέρα, φτώχεια, ανέχεια και όλα τα συναφή από τα καταραμένα τα μνημόνια, τέλος. Οι Ελληνες θα τρώνε με χρυσά κουτάλια.

Και δεν το λέει αυτό κάποιος ανεύθυνος πολιτικάντης. Το λέει η περίφημη Ντόιτσε Μπανκ. Οτι τα αποθέματα υδρογονανθράκων νοτίως της λεβεντογέννας Κρήτης αποτιμώνται στα 430 δισ. ευρώ!

Δεν είναι βέβαια όλα αυτά τα λεφτά χεράτα. Στο 25% υπολογίζεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις το κόστος εξόρυξης. Επίσης στο 25% είναι το κέρδος εταιρειών. Αρα δικό μας μένει το υπόλοιπο 50%. Στα 215 δισ. ευρώ δηλαδή καθαρό κέρδος. Τα δίνουμε, λοιπόν, παγκουί, ξοφλάμε το δημόσιο χρέος, μηδενίζουμε το κοντέρ και πάμε φτου κι απ’ την αρχή.

Ασε που τα λεφτά μπορεί να είναι πολλά περισσότερα. Μιλάμε για 215 δισ. Μόνο για το φυσικό αέριο νότια της Κρήτης. Με δεδομένο ότι όλο το Αιγαίο είναι φίσκα, μπορεί να καταλάβει καθείς για τι λεφτά μιλάμε. Αρα τα επόμενα δέκα χρόνια είναι τα δύσκολα.

Από το 2023 και μετά η Ελλάδα θα γυρίσει στην προτέρα κατάσταση της ευημερίας και της ευμάρειας. Θα αρχίσουνε και πάλι οι διορισμοί σε Δημόσιο και δήμους.

Θα επανέλθουν όλες οι φοροαπαλλαγές.

Θα δοθούν πίσω οι συντάξεις στους τυφλούς της Ζακύνθου και της Χίου.

Η Αθήνα θα αναλάβει τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2028 με πρόεδρο τη Γιάννα (φωτό), που ακόμα και τότε θα είναι νέα και ωραία.

– Μέχρι και το ΠΑΣΟΚ θα αναστηθεί.

ΕΤΣΙ πάει. Δικά μας θα είναι τα λεφτά και καμία βακέτα σαν τη Μέρκελ δεν θα μας πει τι θα τα κάνουμε. Ούτε κανείς δυσλεκτικός σαν τον Τόμσεν θα μπορεί να μας κάνει κουμάντο. Μια παρένθεση και μόνο θα είναι αυτή η δεκαπενταετία των μνημονίων.

Από το 2023 και εντεύθεν ο χρόνος θα γυρίσει πίσω. Η Ελλάδα θα ξαναγίνει όπως ήτανε τα παλιά καλά χρόνια.

Οι μπουτίκ της βία Κοντότι στη Ρώμη θα ξαναγεμίσουνε από Ελληνες τουρίστες.

Το Κολωνάκι θα ξαναβρεί το χαμόγελό του.

Τα μπουζούκια θα ξαναρχίσουνε να δουλεύουνε επτά μέρες την εβδομάδα, όχι όπως τώρα Παρασκευή – Σάββατο, θ’ αρχίσουνε και πάλι οι εισαγωγές σε Φεράρι και Λαμποργκίνι.

Ο Πέτρος Κωστόπουλος θα πάρει τη μεγάλη ρεβάνς. Είκοσι καινούργια περιοδικά λάιφσταϊλ θα βγάλει και θ’ ανοίξει πέντε ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Ο Ανδρέας Βγενόπουλος θα κάνει το όνειρό του πραγματικότητα και θα πάρει τον Παναθηναϊκό από τον Αλαφούζο.

Μέχρι και το ΠΑΣΟΚ θα αναστηθεί. Με το που θα αρχίσουν οι προσλήψεις στο Δημόσιο, θ’ ανοίξουν πάλι όλες οι κλαδικές. Θα ξανάρθουνε στη μόδα το μούσι και το ζιβάγκο κι ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο δεύτερος ο γιος του Γιωργάκη, θα σαρώσει στις εκλογές του 2023 με ποσοστό 53%.

Και η Μαργαρίτα θα κλαίει συγκινημένη αφού μετά τον άντρα της και τον γιο της θα δει πρωθυπουργό και τον εγγονό της.

Αυτά.

 

(Κ. Καίσαρης – sentragoal.gr)

Δεκέμβριος 7, 2012 Posted by | Ελλάδα, Κωστόπουλος, Κώστας Καίσαρης, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτική | , , | 1 σχόλιο

Ο σοφός και περήφανος Ελληνικός Λαός δεν θέλει τη Βασιλεία

 

Πέθανε σήμερα ο πρώην Υπουργός Θ. Αναγνωστόπουλος.

Στα κείμενα που συνοδεύουν τη νεκρολογία διαβάζω:


«Ο Θεόδωρος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στις 12/8/1936 στην Καρδίτσα και ήταν γιος του πρώην βουλευτή της ΕΠΕΚ και Ένωσης Κέντρου Γιώργου Αναγνωστόπουλου. Το 1974, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Καρδίτσας με το ψηφοδέλτιο της ΕΚ/ΝΔ. Την ίδια χρονιά είχε διατελέσει νομάρχης Καρδίτσας. Διατέλεσε υπουργός Δημόσιας Τάξης και υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών. Ο γιος του Γιώργος είναι σήμερα βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια της Καρδίτσας.»

Οι τρεις αυτές γραμμές αρκούν για να μας υπενθυμίσουν πόσο Σοφός και Περήφανος είναι ο Ελληνκός Λαός που με το αλάνθαστο κριτήριό του αποκήρυξε άπαξ δια παντός την Βασιλεία από την Ελλάδα.
Ζήτω το Έθνος.

Νοέμβριος 27, 2012 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, Πολιτική | , , , | Σχολιάστε

Μπήκε ο Φωτόπουλος μέσα του

Αφιονισμένος και Φωτοπουλισμένος συνδικάλας, υπάλληλος του Δήμου στα Τρίκαλα σε μοναδικό ρεσιτάλ.

Το δημιούργημα της μεταπολίτευσης όπου «νόμος είναι το δίκιο του μαλάκα», λίγο πριν τον εξορκισμό.

Νοέμβριος 14, 2012 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, ΣυδικαΛηστές, Σούργελα | , , | 2 Σχόλια

Presto Greche*

(*Προσεχώς Ελληνίδες)

 

 

Επιτέλους η ανάπτυξη άρχισε! Ξεκίνησαν οι πρώτες εξαγωγές.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της ιταλικής εφημερίδας Il Messagero το τελευταίο διάστημα αρκετές καλλίγραμμες (και μη) Ελληνίδες ξενιτεύτηκαν και αποφάσισαν να βρουν την τύχη τους στις πιάτσες της αιώνιας πόλης.

Το γεγονός αποτελεί αδιαμφισβήτητη απόδειξη οτι η πολυπόθητη ανάπτυξη, που ευαγγελίζονται άπαντες οι «σωτήρες», επιτέλους άρχισε.

Οι εξαγωγές Ελληνικών προϊόντων όπως οι πουτάνες αναμένεται να αυξηθούν κάθετα τα επόμενα χρόνια, τόσο που δεν θα είναι έκπληξη αν δούμε σύντομα στα ιταλικά κωλόμπαρα ταμπέλες με την επιγραφή «Presto Greche».

Οκτώβριος 21, 2012 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, Οικονομία, Χούντα | , , , | Σχολιάστε

Mπορεί να αποτραπεί το ιστορικό μας τέλος;

 

 

Tου Xρηστου Γιανναρα («Καθημερινή»).

 

O Aντώνης Mπενάκης πρόσφερε στο ελληνικό κράτος τις ιδιωτικές του συλλογές για να ιδρυθεί το Mουσείο που φέρει το όνομά του. Δώρισε το κτήριο του πατρικού του σπιτιού για να στεγαστεί το Mουσείο. Πρόσφερε και το απαιτούμενο οικονομικό κεφάλαιο για να μπορεί να λειτουργήσει. Γιος του Eμμανουήλ Mπενάκη (επίσης εθνικού ευεργέτη, επανειλημμένα υπουργού, δημάρχου Aθηναίων) και αδελφός της Πηνελόπης Δέλτα, ο «Tρελλαντώνης» έδωσε την ψυχή του στο μουσείο που έστησε, παρά το φόρτο και άλλων παράλληλων δραστηριοτήτων κοινωνικής προσφοράς.

Θέλω να διασώσω σε δημόσιο λόγο μιαν ελάχιστη, αλλά καθόλου ασήμαντη λεπτομέρεια συμπεριφοράς του Aντώνη Mπενάκη. Eίχα την τύχη να μου την αφηγηθεί ο Mανώλης Xατζηδάκης – ο γνωστός βυζαντινολόγος, μέλος της Aκαδημίας Aθηνών, επί χρόνια διευθυντής του Mουσείου Mπενάκη. Eφτανε κάθε πρωί ο Aντώνης Mπενάκης στο Mουσείο, με κοστούμι πρωινό, άψογο, ραμμένο στην Aγγλία. Γύρω στις 11 κατέφθανε από το σπίτι του (στην οδό Λυκείου) οικιακή βοηθός, με το μαύρο φόρεμα και την άσπρη δαντελένια ποδιά, φέρνοντας σε ασημένιο δίσκο τον καφέ του και γλυκό του κουταλιού. Tο μεσημέρι γύριζε στο σπίτι του για φαγητό και επέστρεφε το απομεσήμερο στο Mουσείο, με άλλο, απογευματινό τώρα, κοστούμι. Για το βράδυ ήταν αυτονόητο, είτε στο σπίτι είτε σε έξοδο, ότι θα φορούσε τρίτο, βραδινό κοστούμι.

Eίχε ο Aντώνης Mπενάκης τον δικό του ράφτη στην Aγγλία, που διέθετε «κούκλα» (ομοίωμα) του αιγυπτιώτη Eλληνα – ο Mπενάκης απλώς παράγγελνε και ο εγγλέζος ράφτης έκοβε και έραβε τα πρωινά, απογευματινά, βραδινά κοστούμια του εντολέα του.

Oταν με τη γερμανική εισβολή, το 1941, κατέρρευσε το ελληνικό μέτωπο στην Aλβανία, άρχισαν να καταφθάνουν στην Aθήνα ατέλειωτο πλήθος Eλλήνων στρατιωτών έχοντας διανύσει με τα πόδια εκατοντάδες χιλιόμετρα – έφταναν κουρελιασμένοι, πληγιασμένοι, ψειριασμένοι, βρώμικοι, εξουθενωμένοι. Tότε ο Aντώνης Mπενάκης βγήκε στην πόρτα του Mουσείου του και μοίρασε όλα του τα κοστούμια, πρωινά, απογευματινά, βραδινά, σε αυτούς τους στρατιώτες. Kαι από την ημέρα εκείνη, στα τριάμισι χρόνια της γερμανικής κατοχής που ακολούθησε, ο Aντώνης Mπενάκης φορούσε κάθε μέρα, πρωί, απόγευμα, βράδυ, το ίδιο ένα και μοναδικό κοστούμι.

Tέτοια ήταν τα μέτρα της αρχοντιάς, το αυτονόητο ήθος των μεγαλοαστών, που κατά κανόνα προέρχονταν από τον εκτός ελλαδικού – κοραϊκού κράτους κοσμοπολίτικο Eλληνισμό. Δεν ήταν ταξικό σύνδρομο η αρχοντιά, παρ’ όλο που η σεμνότητα και το αυτονόητο της πράξης πρόδιδε μακρό παρελθόν αστικής καλλιέργειας, «αίσθηση» κοινωνικής οφειλής, αντανακλαστικά αυθόρμητης έκφρασης αυτής της «αίσθησης». Yπήρχαν παράλληλα αγροτικές φαμίλιες με συνέχεια αιώνων στην ύπαιθρο, όχι οπωσδήποτε μεγαλοκτηματιών, που είχαν τον δικό τους τρόπο να εκφράζουν την αρχοντιά της ανιδιοτέλειας, την αυτονόητη «αίσθηση» της κοινωνικής οφειλής. Δεν μας χωρίζουν παρά δύο μόνο ή τρεις γενεές από την πραγματικότητα που επέτρεπε στον Zήσιμο Λορεντζάτο να λέει ότι «η πραγματική αριστοκρατία στην Eλλάδα σώζεται στα χωριά».

Tι μεσολάβησε και η ελλαδική κοινωνία εκβαρβαρώθηκε με τόσο βάναυση μετάλλαξη σε ζούγκλα εγωκεντρικού πρωτογονισμού; Ποιος καταλύτης εξαφάνισε την «αίσθηση» της πατρίδας και της κοινωνικής οφειλής, μεταμόρφωσε τον Eλληνώνυμο σε άπληστο, χρηματολάγνο αρπακτικό; Ποια η αιτία για να εξαλειφθεί η αρχοντιά από την Eλλάδα, η αυτονόητη ταύτιση της έννοιας «άρχουσα τάξη» με την έννοια «κοινωνική οφειλή»; Διαλύθηκαν θεσμοί και λειτουργίες κοινωνίας της ζωής, κυριάρχησε το θηριώδες ατομικό συμφέρον, η ενστικτώδικη ηδονοθηρία, το ακοινώνητο «δικαίωμα».

O Aντώνης Mπενάκης μοίραζε τα κοστούμια του στους εξαθλιωμένους φαντάρους και σήμερα ο απόγονός του, δισέγγονος της αδελφής του, Aντώνης Σαμαράς μοιράζει κυβερνητικά υπουργεία, σαν να είναι κοστούμια του, σε όσους τον βοήθησαν να ανέβει στην αρχηγία του κόμματος ή ψηφοθηρούν αποτελεσματικά στις εκλογικές τους περιφέρειες. Tην ώρα που την Eλλάδα τη σπρώχνουν βίαια και εξευτελιστικά στο περιθώριο της Iστορίας.

Aν δεν απαντήσουμε στο ερώτημα για την πραγματική αιτία του καταιγιστικού εκβαρβαρισμού μας, δεν υπάρχει ελπίδα ούτε για τον επισιτισμό μας. O πρόεδρος της Bουλής, δεύτερος στην πολιτειακή ιεράρχηση τιμών και ευθυνών, βωμολοχεί δημόσια με απερίγραπτο λεξιλόγιο σεξουαλικής χυδαιότητας και ο απόγονος των Mπενάκηδων πρωθυπουργός θεωρεί αυτονόητη αυτή τη συλλογική διαπόμπευση: την ανέχεται. Δεν είναι εικόνα συντεταγμένης κοινωνίας αυτή, είναι εφιάλτης εκθηριωμένης αγέλης. Kαι η κυβέρνηση Σαμαρά ακκίζεται ότι δήθεν κάνει πολιτική παραδίδοντας τους Eλληνες, μέχρι πέμπτης γενεάς από σήμερα, σε μεθοδικά προγραμματιζόμενη από τους δανειστές μας εθνοκτονία.

Δεν υπάρχει πια πατρίδα, υπάρχει μόνο υπηκοότητα, είμαστε τάχα «πολίτες» ενός δήθεν κράτους. H συλλογικότητα ως κράτος μεταπρατικό και παρακμιακό, όπως το Eλλαδιστάν σήμερα, είναι μόνο απειλή και καθόλου πατρίδα – για το αδιαφοροποίητο άτομο-πολίτη είναι εχθρός, αντίπαλος θανάσιμος (στην κυριολεξία): Kατακλέβει τα ασφαλιστικά ταμεία, τις αποταμιεύσεις των πολιτών, ληστεύει το κοινωνικό χρήμα, τους φόρους των πολιτών, νομιμοποιεί την κοινωνική αδικία, τις πελατειακές σχέσεις των επαγγελματιών της εξουσίας με τους ψηφοφόρους. Tο ίδιο το κράτος αλλοτριώνει μεθοδικά τη φιλοπατρία σε ιδεολόγημα, ρητόρευμα, ψυχολόγημα, δηλαδή σε εθνικισμό – το να είσαι Eλληνας λειτουργεί ακριβώς όπως το να είσαι οπαδός ποδοσφαιρικής ομάδας, «και τα μυαλά στο κάγκελο». Για ένα τέτοιο κράτος μόνο ανεγκέφαλοι θα θυσίαζαν τη ζωή τους.

Oι δυτικές κοινωνίες, λόγω μακραίωνων εθισμών στον νομικισμό, στον ωφελιμιστικό σεβασμό της σύμβασης, ταυτίζουν το κράτος με τον αποτελεσματικό εγγυητή των συμβάσεων, της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, της ομαλής λειτουργίας της αγοράς. Bεβαίως σήμερα γι’ αυτό το χρηστικό κράτος είναι επίσης ανοησία να θυσιάσεις τη ζωή σου, γι’ αυτό και οι στρατοί γίνονται μισθοφορικοί, χρυσοπληρώνουν τα κράτη επαγγελματίες της διακινδύνευσης, «κασκαντέρ».

Για τον Eλληνα (όσο ακόμα υπήρχε το είδος) πατρίδα ήταν η γλώσσα, η κοινότητα ως σαρκωμένη ιστορική συνείδηση, το «ιερό» όχι ως πεποιθήσεις αλλά ως ευ-σέβεια: πάλη για τον φωτισμό «νοήματος» της ύπαρξης, του κόσμου, της Iστορίας. Mόνο η επιστροφή στη γλώσσα, στην ιστορική συνείδηση ένσαρκη σε κοινότητα, στα κείμενα και στην Tέχνη που παρήγαγε η πάλη των Eλλήνων για «νόημα», μόνο μια πολιτική πρακτική που θα υπηρετήσει θεσμικά αυτή την επιστροφή, θα μπορέσει ίσως να αναστήσει τον ιστορικά νεκρό πια Eλληνισμό.

Γλώσσα, μικρή κοινότητα, σάρκα «νοήματος».

Οκτώβριος 8, 2012 Posted by | Γιανναράς, Ελλάδα, Κοινωνία, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική | , , , | Σχολιάστε

Μην αυτοκτονείτε! Ενοχλείται η «σύμβουλος» του ΓΑΠ, Αφροδίτη Αλ Σαλέχ

Ο τεράστιος πολιτικός νους που κρύβεται πίσω από το αθώο προσωπάκι μιας ενζενύ ξανασπάει τη σιωπή του.

Η Αφροδίτη Αλ Σαλέχ, που από πρώην αποτυχημένη ηθοποιός πηδώντας τρια τρια τα σκαλιά της Πασοκικής καταξίωσης έφτασε να γίνει «σύμβουλος» του Γιωργάκη αλλά και του γίγαντα της πολιτικής, του Σπύρου του Βούγια, έσπασε και πάλι της σιωπή της.

Αυτή τη φορά για να αναφερθεί στο φλέγον θέμα των καθημερινών αυτοκτονιών απελπισμένων Ελλήνων.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η μεγίστη κοινωνική αναλυτής, οι αυτόχειρες δεν είναι καθημερινοί άνθρωποι που φτάνουν στα όρια της απελπισίας, αλλά απλώς ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις σε λανθάνουσα κατάσταση, που με μια «συγκυριακή αφορμή» (ΔΝΤ) ή και από «μόδα» (!!!) …πηδάνε από τα μπαλκόνια.

Επίσης η κυρία Αλ Σαλεχ «δεν ξέρει» αν οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν: «Ίσως ναι, ίσως και όχι» γράφει με την βαθιά σκεπτόμενη πένα της. Αυτό όμως δεν της απαγορεύει να κατακεραυνώνει την δημοσιότητα που παίρνουν η οποία, σύμφωνα με την βαθιά προοδεφτικιά συνείδησή της, θα πρέπει να απαγορευτεί …..δια νόμου.

Δηλαδή, κατά την κυρία Αλ Σαλέχ, τη στιγμή που οι Έλληνες πέφτουν σαν τις μύγες, η επικαιρότητα θα πρέπει να ασχολείται π.χ. με τις ομιλίες του ΓΑΠ στα διεθνή συμπόσια. Δια νόμου.

Τέλος, σε ένα παραλληλισμό που μόνο η Αφροδίτη θα μπορούσε να σκεφτεί, παρομοιάζει τους Έλληνες αυτόχειρες με την …..Τζιχάντ και τους καμικάζι. (!!!!)

 – Όποιος επιθυμεί να διασκεδάσει το πόνημα της «συμβούλου» του ΓΑΠ, (και βεβαίως να καταλάβει πως φτάσαμε ως εδώ) μπορεί να το βρει (που αλλού) στο site του αγωνιστή του Κωλονανιώτικου Σοσιαλισμού, του Σταύρακα του Θεοδωράκη: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=16889

Ιουλίου 17, 2012 Posted by | Γιωργάκης, Δημοσιογραφία, Ελλάδα, Κοινωνία, ΠΑΣΟΚ, Σούργελα, Media, Papandreou | , , , | 2 Σχόλια

Τραγικό! Απεγνωσμένος Έλληνας αυτοκτονεί λίγο πριν ακούσει το μανιφέστο της Άννας για τη «ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία»

Άσχημο παιχνίδι έπαιξε η μοίρα σε έναν 60χρονο Αθηναίο, ο οποίος μή αντέχοντας το γεγονός οτι δεν είχε να φάει, πήδηξε από τον 5ο όροφο πολυκατοικίας στην Αθήνα.

Ο αυτόχειρας Αντώνης Περρής πήρε μαζί του στο θάνατο και την βαρειά άρρωστη 90χρονη μητέρα του την οποία έσπρωξε στο κενό πριν πηδήξει και ο ίδιος προς το θάνατο. Πίσω του άφησε ένα σημείωμα στο οποίο περιέγραφε τους λόγους που τον οδήγησαν στην πράξη του.

Η τραγική ειρωνία είναι οτι περίπου την ίδια ώρα που παιζόταν η τραγωδία αυτή, η Άννα με τα εκατό ταγιέρ ολοκλήρωνε και αναρτούσε στο διαδίκτυο το νέο μανιφέστο της για μια μελλοντική «κυβέρνηση της κεντροαριστεράς και των μεταρυθμίσεων».

Είναι βέβαιο οτι αν ο τραγικός αυτόχειρας καθυστερούσε λίγο, ίσια μόνο μέχρι που να προλάβει να ακούσει το κολοσσιαίο μανιφέστο της Άννας, θα είχε σίγουρα αλλάξει τη μοιραία απόφασή του.

Μαΐου 24, 2012 Posted by | Διαμαντοπούλου, Δοσίλογοι, Ελλάδα, Κοινωνία, ΠΑΣΟΚ, Σούργελα, Χούντα | , , , | Σχολιάστε

Ο Βενιζέλος καθιστός, ο Σαμαράς όρθιος

Του Κώστα Καίσαρη

 – Ελβετία

ΛΕΜΕ εμείς για την Ελλάδα και γι’ αυτόν τον τόπο ότι δεν έχει καμία ελπίδα να γλιτώσει. Και οι άλλοι, όμως, δεν πάνε πίσω.

Ελβετία σου λέει. Σοβαρή χώρα.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, λοιπόν, σε πανεπιστήμιο του Σεν Γκάλεν μίλαγε χθες ο Γιώργος Παπανδρέου. Και με ποιο θέμα παρακαλώ; «Χάραξη πολιτικής κάτω από ακραίες συνθήκες». Δηλαδή, απ’ όλον τον πλανήτη αυτόν που κρίθηκε ειδικός να μιλήσει γι’ αυτό το θέμα ήταν ο Γιωργάκης; Για να πει τι; Οτι η ενδεδειγμένη λύση σε ακραίες συνθήκες είναι αυτή που επέλεξα εγώ; Εβαλα την Ελλάδα στο ΔΝΤ, πετσόκοψα μισθούς και συντάξεις, έφτασα τους ανέργους στο ένα εκατομμύριο, τα νοσοκομεία να μην έχουνε φάρμακα και τα σχολεία βιβλία; Αυτά έκανε όταν παρέλαβε την Ελλάδα σε ακραίες συνθήκες. Και μιλάει πλέον σαν ειδικός, περιφερόμενος ανά την Ευρώπη.

 – Η διαφορά Βενιζέλου Σαμαρά

Ας αφήσουμε, όμως, τους πρώην κι ας πάμε στους νυν. Σε αυτούς που διεκδικούν τις ψήφους μας. Σε Βενιζέλο και Σαμαρά.

Ποια είναι η διαφορά τους; Μία και μόνη: ότι ο ένας είναι χοντρός κι ο άλλος αδύνατος. Γι’ αυτό κι ο Βενιζέλος εμφανίζεται στα προεκλογικά σποτ καθιστός, ενώ ο Σαμαράς όρθιος. Στυλάτος και αδύνατος ο Σαμαράς έχει την ευκαιρία να περπατάει στα προεκλογικά σποτ και να δείχνει αεράτος. Οποιος πει την καλύτερη εξυπνάδα.

Αν σηκωθεί όρθιος ο Βενιζέλος, τι έχει να δείξει; Την κοιλιά και τις πατσές; Γι’ αυτό τον δείχνουν καθιστό στο γραφείο του σε στυλ σοφιστικέ με το ένα χέρι να κρατάει τα γυαλιά και το άλλο τα χαρτιά. Εχουνε κι αυτά τη σημασία τους. Σε άλλο επίπεδο, άλλωστε, διαφορές μεταξύ τους δεν έχουνε. Ως κόμματα και ως αρχηγοί. Το μνημόνιο έχουνε υπογράψει και οι δύο το μνημόνιο θα εφαρμόσουν.

 – Αρούλης ή Αννούλα;

Το αν αύριο θα είναι υπουργός Παιδείας ο γοητευτικός και πάντα μοντέρνος και κομψός Αρης Σπηλιωτόπουλος ή η Αννούλα Διαμαντοπούλου με τα εκατό ταγέρ, ποσώς ενδιαφέρει μαθητές και φοιτητές. Το ίδιο φθαρμένοι και ανεπαρκείς είναι και οι δύο.

 – Σε υψηλά επίπεδα ο προεκλογικός αγώνας

Κι επειδή ακριβώς σ’ αυτές τις εκλογές δεν υπάρχουν ιδεολογίες και προγράμματα, το έχουνε ρίξει όλοι στην τρελή. Κι όχι ο Βαλλιανάτος που κατηγόρησε την Κανέλλη ότι, ενώ είναι λεσβία, δεν έχει κάνει τίποτα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων.

Σ’ αυτά τα υψηλά επίπεδα κινείται ο προεκλογικός αγώνας. Ποιος θα πει τη μεγαλύτερη μαλακία για να εντυπωσιάσει. Μέχρι κι ο συγγραφέας Ντατσόπουλος έκανε λογοπαίγνιο για τον «νεκρό Καμμένο». Αυτός ο δήθεν αριστερός ο Ψαριανός το έριξε στα μπινελίκια. Οτι «οι τριακόσιοι της Βουλής είναι μαλάκες». Κι ότι «δεν είναι δυνατόν να θέλουν να ξεσκατώσουν την Ελλάδα αυτοί που την έκαναν βόθρο».

Για τέτοιο πολιτικό λόγο μιλάμε. Οποιος πει την καλύτερη εξυπνάδα. Στο ΛΑΟΣ βλέπουνε τη Χρυσή Αυγή να τους έχει πάρει φαλάγγι και πάνε ακόμα πιο δεξιά: «Είναι μαχαιροβγάλτες. Είναι νταβατζήδες. Είναι κακοποιά στοιχεία» ήταν το παραλήρημα του Αϊβαλιώτη τις προάλλες για τους λαθρομετανάστες. «Να τους διώξουμε να ξεβρωμίσει η Ελλάδα». Να τους κάνουνε σαπούνι δεν είπε. Δεν είναι φιλοναζί άλλωστε. Είναι δημοκράτης. Αυτά.

 – Ούτε η Παναγιά δεν µπορεί να σώσει αυτήν τη χώρα

ΠΟΙΑ είναι η πλάκα σ’ αυτήν την προεκλογική περίοδο; Οτι ενώ τίποτα δεν είναι το ίδιο σε σχέση µε το χθες, έχουν µείνει ίδια τα µεγάλα κόµµατα και οι αρχηγοί τους. Ανήµερα Πρωτοµαγιάς ο Βενιζέλος πήγε και µίλησε στο Ναυπηγεία του Σκαραµαγκά κι ο Σαµαράς στο Λαύριο. Λες και το ένα εκατοµµύριο άνεργοι τρώνε κουτόχορτο. Εκανε προεκλογική συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη ο Σαµαράς και σου έδινε την εντύπωση ότι βρίσκεται τριάντα χρόνια πίσω. Στη δεκαετία του ’80: «Απόψε µίλησε η Θεσσαλονίκη. Μακεδόνισσες και Μακεδόνες µαζί θα προχωρήσουµε. Απόψε γιορτάζει η Θεσσαλονίκη». Λες και µπορούν να κερδηθούν αυτές οι εκλογές µε συνθήµατα. Κι επειδή ο Σαµαράς το ξέρει ζήτησε και την άνωθεν βοήθεια στον επίλογο της οµιλίας του: «Με τη βοήθεια του Θεού η Ελλάδα θα τα καταφέρει».

Αµα είναι έτσι, τότε αντί να πάει ο κοσµάκης την Κυριακή στις κάλπες να πάει στις εκκλησίες να ανάψει ένα κεράκι για να σώσει η Παναγιά της Ελλάδα.

Αφού άκουσε τις προσευχές του Αναστασιάδη κι έσωσε τον ΠΑΣ Γιάννινα, µπορεί να ακούσει και του Σαµαρά να σώσει και την Ελλάδα. Πράγµατι. Η Ελλάδα έχει φτάσει σε τέτοιο σηµείο που τα γκάλοπ δίνουν στον Καµµένο 10%. Από τη µια «ξεψυχάνε» Καρατζαφέρης και Ντόρα κι από την άλλη προκύπτει Καµµένος. Ούτε η Παναγιά δεν µπορεί να σώσει αυτήν τη χώρα.

Πηγή: sentragoal.gr

Μαΐου 4, 2012 Posted by | Ελλάδα, Κώστας Καίσαρης, Κοινωνία, Πολιτική | , , , , | Σχολιάστε

«Πασόκος είναι αυτός που δεν ντρέπεται για τον εαυτό του»

Τι να σκέφτεται ένας πασόκος; Έχει αντιληφθεί ότι το κόμμα του κατέστρεψε την Ελλάδα; Έβαλε φόρους σε φτωχούς ανθρώπους; Σε ανήμπορους ανθρώπους; Τόλμησε να κάνει κάτι που χρειάζεται τεράστια ξετσιπωσιά. Έκοψε συντάξεις των 400 ευρώ; Ανάγκασε νέους να φύγουν από την χώρα τους; Γέμισε τους δρόμους με κλειστά μαγαζιά; Έστειλε και στέλνει κόσμο στα συσσίτια; Έφτασε την ανεργία στο 20%; Προκάλεσε, πόνο, οργή, αγανάκτηση, κατάθλιψη;

Όλα αυτά και όλα τα υπόλοιπα, που είναι συνεχώς στο μυαλό όλων μας, απασχολούν καθόλου, το μυαλό του πασόκου, που χτες πήγε να ψηφίσει για νέο πρόεδρο; Και αν ναι, πως τότε πήγε να ψηφίσει; Δεν προβληματίζεται για το κόμμα που στήριξε, για την συμμετοχή του; Σε καθαρά προσωπικό επίπεδο, δεν νιώθει συνυπεύθυνος; Συνένοχος; Δεν νιώθει ότι με την ψήφο του, ίσως επιδοκιμάζει την καταστροφή συνανθρώπων του;

Γιατί από τις χτεσινές εικόνες βλέπαμε πρόσωπα χαμογελαστά και αποφασισμένα. Δεν νιώθουν συνένοχοι; Δεν ντρέπονται; Και τα ρωτάω αυτά, επειδή ντρέπομαι εγώ, που ποτέ δεν ψήφισα ΠΑΣΟΚ και πάντα διαφωνούσα και καταδίκαζα την αισχρή πολιτική του.
Συνειδητοποίησα κοιτάζοντας τις χτεσινές εικόνες, ότι αυτό πάντα έκανε το ΠΑΣΟΚ και οι άνθρωποί του. Αυτό πάντα, μας έκανε. Να ντρεπόμαστε εμείς, γι αυτό και γι αυτούς.

Να ντρεπόμαστε για την αισθητική τους, όταν από την δεκαετία του 80, ακόμα λάνσαραν το πρότυπο του αδίστακτου ελληναρά, με την λογική της ευκολίας και της αρπαχτής, σε όλα.
Να ντρεπόμαστε που ως εξουσία, εξαγόρασε συνειδήσεις, διορίζοντας εκατοντάδες χιλιάδες, έλληνες, αποστεώνοντας ότι δημιουργικό είχαν, (αν είχαν).
Να ντρεπόμαστε που ως εξουσιαζόμενοι, είχαν συνειδήσεις που εξαγοράζονταν τόσο εύκολα.
Να ντρεπόμαστε που πάντα συσπείρωνε γύρω του τα λαμόγια.
Να ντρεπόμαστε που γαλούχησε και εκπαίδευσε χιλιάδες νέους στην τεμπελιά και την αρπακόλλα.
Να ντρεπόμαστε για τον λαϊκισμό των ηγετών τους, την κλεψιά των στελεχών τους, την εγκληματική προσήλωση στην μίζα και την διαφθορά.
Να ντρεπόμαστε για την αγραμματοσύνη τους και  την πονηριά τους.
Να ντρεπόμαστε για το εμπόριο που έκαναν σε αξίες και ιδέες, που κάποτε κάτι σήμαιναν και γι αυτούς τους ίδιους.

Αυτό μας έκανε πάντα να νιώθουμε το ΠΑΣΟΚ, σαν ηγεσία, σαν φανατικοί οπαδοί σαν συμπεριφορά, σαν πολιτική αισθητική και σαν σύνολο. Μας έκανε να ντρεπόμαστε. Εμείς γι αυτούς και για όλα αυτά.
Για την κατάντια της χώρας και του λαού της (ενός κομματιού).
Εσχάτως μας κάνει και πληρώνουμε αδίκως και πολλαπλώς γι αυτούς και για όλα αυτά.

Βλέποντας τα χτεσινά, ξαναντράπηκα.
Ευτυχώς τώρα, και μετά τα όσα έγιναν και γίνονται στην Ελλάδα, νιώθω πιο αισιόδοξος. Ίσως είναι από ανάγκη. Νιώθω πάντως και πιο επαρκής για να τα αντιμετωπίσω. Και νιώθω και πιο σίγουρος για το τι ακριβώς, είναι  ο Πασόκος. Και πιο κατασταλαγμένος:

Πασόκος είναι αυτός που δεν ντρέπεται για τον εαυτό του.

Πηγή: Θύμιος Κ. – ellinofreneia.net

Μαρτίου 19, 2012 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, ΠΑΣΟΚ | , , | 1 σχόλιο

Το video της Δεκαετίας

ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ!

Κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο και είναι – με διαφορά – το video της Δεκαετίας

Οκτώβριος 20, 2011 Posted by | Γιωργάκης, Ελλάδα, Κοινωνία, ΠΑΣΟΚ, Σούργελα | , , | 3 Σχόλια

Να φωνάξουν τον πατέρα του και τη μάνα του να παρακολουθούν

Το εικονιζόμενο μπουμπούκι είναι – κατά την αστυνομία – μέλος της συμμορίας των Αλβανών που όχι μόνο λήστευε ότι έβρισκε, αλλά κακοποιούσε σεξουαλικά τα θύματά του.

Σε μια περίπτωση μάλιστα, οι εικονιζόμενος βίασε μια μητέρα μπροστά στα μάτια του 2χρονου παιδιού της.

Γράφτηκαν πολλά αυτές τις μέρες για θανατικές ποινές, για προσήκουσες τιμωρίες κλπ.

Μπούρδες.

Αφού θα το ξέσκισμα δεν θα το γλυτώσει στην φυλακή, το Ελληνικό Κράτος θα πρέπει να μεριμνήσει ώστε να φέρει εδώ τη μαμά του και τον μπαμπά του και να τους βάλει να παρακολουθούν live όλες τις φάσεις όταν θα τον πηδάνε οι ισοβίτες.

Επιπλέον ίσως θα ήταν και καλό να δωθεί και χάρη – τιμής ένεκεν – σε όποιον ισοβίτη κατορθώσει και τον γαμήσει περισσότερες φορές (με τη μάπα που έχει).

Καμμια αντίρρηση;

Οκτώβριος 13, 2011 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, Πολιτισμός | , , | 1 σχόλιο

Διετία

Ποιά Επταετία; Η Διετία.

Αυτά που έχουν κάνει οι 154 δοσίλογοι τα τελευταία δύο χρόνια δεν έχουν προηγούμενο. Ούτε η Χούντα δεν εκτέλεσε τόσο στυγνά το σχέδιό της.

Εκατόν πενήντα τέσσερα τιποτένια ανδρείκελα, χωρίς καμμια δημοκρατική νομιμοποίηση και με τη σιωπηρή στήριξη του ανεκδιήγητου Παπούλια, που ξεπερνάει ακόμα και τον Σαρτζετάκη σε υποτέλεια και γελοιότητα, εκτελούν εν ψυχρώ τους Έλληνες.

Φαιδρά υποκείμενα σε διατεταγμένη υπηρεσία.

Η ιστορία όταν γραφτεί θα είναι πολύ σκληρή για αυτούς. Και όχι μόνο γι αυτούς. Και για τα παιδιά τους και για τα εγγόνια τους.

Όπως μετά την κατοχή οι μαυραγορίτες και τα παιδιά τους έτρεχαν να αλλάξουν ονόματα για να γλυτώσουν, όπως οι βασανιστές της ΕΣΑ ‘ξαναβαφτίστηκαν’, έτσι και οι απόγονοι των δοσίλογων, τα παιδιά και τα εγγόνια των Βούρων, των Τσόκληδων και των Ραγκούσηδων θα ζήσουν με τη στάμπα: Απόγονοι Δοσίλογων

Σεπτεμβρίου 27, 2011 Posted by | Δοσίλογοι, Ελλάδα, Κοινωνία, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, Papandreou | , , , , | Σχολιάστε

Αν, αντί για συμμορία ανδρείκελων, είχαμε Κυβέρνηση…

Ο Ρίτσαρντ Γουλφ ξεφτιλίζει τον πρώην «μαθητή» του ΓΑΠ και αποδεικνύει πόσο πιο απλά θα ήταν τα πράγματα αν είχαμε πραγματική Κυβέρνηση και όχι μια συμμορία γελοίων ανδρείκελων

Απρίλιος 10, 2011 Posted by | Γιωργάκης, Ελλάδα, Κοινωνία, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, Papandreou | , , , | Σχολιάστε

Χάιδω goes to Hollywood

Του πολύ σπέσιαλ συνεργάτη του Ματιού, Κ.Κ.

 

Γράψε κι εσύ μια έκθεση, μπορείς.

Χρόνια πριν, τότε που πήγαινα σχολείο, ήταν η εποχή της έκθεσης ιδεών. Αφού είχες βγάλει καντήλες να διαβάζεις Παπανούτσο και κυριακάτικα Πλωρίτη στο Bήμα για να μάθεις πώς πρέπει να σκέπτεσαι και να δομείς τον λόγο, έφτανε η ώρα να δείξεις κι εσύ τι είχες καταλάβει. Με λέξεις που είχες αντιγράψει από ότι άρθρο είχε πέσει στα χέρια σου, με προλόγους που λίγο πολύ όλοι άρχιζαν με τον ίδιο τρόπο και επίλογους που το «συμπερασματικά λοιπόν, βλέπει κανείς», το παίζαν στάνταρ 1.02 , είχες την ελευθερία τριών ωρών να γράψεις ότι παπαριά κατάφερνες να θυμηθείς με τον πιο περισπούδαστο και εξεζητημένο τρόπο, ώστε να γίνει αποδεκτή.  Ο αυτοσχεδιασμός, η φαντασία, η δημιουργικότητα, έπαυαν να υπάρχουν από την στιγμή που έπιανες το στυλό στο χέρι σου και ξεκίναγες την παπαγαλία. «Αστυφιλία», «λακωνίζειν», «αρωγη»…τρεις επτά εικοσιμία κι ο παπάς τριανταμία.
Δεν είχε σημασία αν όσα έγραφες ήταν πιο ανούσια κι από διάλογο γερμανικής τσόντας άνευ υποτιτλισμού, εκείνο που μετρούσε, ήταν να δέσει το σιρόπι. Αρχή – κυρίως θέμα – τέλος. Μαζί με ασταμάτητο σερβίρισμα ευρωλέξεων, all you can eat για να βρει ο εξεταστής το θέμα «πλήρες» και τις απόψεις «εμπεριστατωμένες». Όπως και να το κάνουμε, άλλο να πεις «οικογενειοκρατία», άλλο «νεποτισμός» ειδικά όταν καλείσαι να βγάλεις συμπεράσματα  και να δώσεις λύσεις  σε προβλήματα τα οποία με τον πιο πειστικό τρόπο πρέπει να παρουσιάσεις ως «καίρια». Ότι του φάνει του λολοστεφανή.
Μπορεί καλά καλά να μην ξέρεις πως να κρατήσεις ένα περίπτερο για δύο μέρες, γιατί σε έχουν κλειδαμπαρώσει στην κοσμάρα της εκπαιδευτικής παρωδίας, αλλά υποχρεούσαι να έχεις άποψη για τον συντηρητισμό της κοινωνίας που οδηγεί τον σύγχρονο άνθρωπο σε τέλμα. Και να δώσεις συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Αντί να στρέψεις την κεφάλα σου γύρω και να δεις τι παίζει παραπέρα, παίρνεις ανησυχίες σε ντελίβερυ και αφού τις καταναλώσεις πιο πειθήνια απ’ ότι ο φιντο φολα, ξοδεύεις σκέψη και χρόνο σε θέματα που άλλοι σε έπεισαν ότι σε αφορούν άμεσα. Αν αδιαφορήσεις, είσαι απλά κατώτερος των περιστάσεων και προορισμένος να μην ασχοληθείς ποτέ με τα μεγάλα ερωτηματικά της ανθρωπότητας, το χάσμα των γενεών, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τον ρατσισμό, την τερηδόνα και την σταδιακή εξαφάνιση της τροπικής δεκοχτούρας από τις πόλεις…

Έτσι ξεκινά ο διαχωρισμός και η δημιουργία των προκάτ πνευματικών τάξεων. Από την μια οι «προβληματισμένοι – ενημερωμένοι – υποψιασμένοι» που έχουν και άποψη και από την άλλη η βίρτουαλ πλέμπα που αντί να κάτσει να συνοφρυωθεί γιατί δεν τρώει ο λαθροκόρακας ή γιατί δεν έχει σηκωμάρες ο πιγκουίνος της ανταρκτικής, πετάει το φίφα στο κουτί και κτυπάει δυο πιτόγυρα μαζί με ένα πρωτάθλημα. Σημασία, στα κοινωνικά σπέσιαλ ολύμπικς, δεν έχει η νίκη αλλά η συμμετοχή. Δεν απασχολεί τόσο τι άποψη θα διατυπώσεις, όσο το να δηλώσεις παρών, να σηκώσεις το πλακάτ η να κατεβάσεις τον διακόπτη, την καθιερωμένη ώρα της γης Σάββατο βράδυ, γνωστή και ως ώρα του μαλάκα. Να θέσεις τις προτεραιότητές σου που θα είναι καλύτερες από εκείνες του διπλανού σου και να μπορέσεις επιβάλλοντας η κάνοντας όσο πιο ηχηρές γίνεται τις ιδέες που σου σφήνωσαν στις αύλακες, να ζήσεις στο ισότιμο δημοκρατικό στρουμφοχωριό που έχεις οραματιστεί. Η παράνοια ξεκινά εκεί που η πραγματικότητα αρχίζει να υπηρετεί το παραμύθι. Η σταδιακή υποβάθμιση των αξιών, αρχικά αντικαταστάθηκε με την υπόσχεση μιας καλύτερης προοπτικής ζωής, εκείνης που απήλαυσαν οι γονείς μας μέσω κοινωνικού τουρισμού και παρτούζας διορισμών στο δημόσιο. Σήμερα, αφού τελείωσε το λάδι κι από εκείνο το καντήλι, δοκιμάζουν την μέθοδο πιάσε το τυρί. Μπείτε όλοι στην φάκα και όποιος προλάβει συμπάει την θεσούλα. Οι υπόλοιποι, απλά λουφάζουν πίσω από την ανοιχτή πόρτα, περιμένοντας τη στιγμή που το χέρι της εξουσίας θα πετάξει άλλο ένα ξεροκόμματο.

Άλλαξε παράγραφο, βάλε στο τραπέζι, λίγο υπαρξιακή ανησυχία, λίγο εθνική υπερηφάνεια, λίγο πατροπαράδοτο μαλακοφιλότιμο. Κόσμησε τα με την επιτακτική ανάγκη για σωτηρία της πατρίδας και είσαι έτοιμος. Η ανησυχία, εναλλάσσεται με την ελπίδα και η τελευταία, χάνεται μέσα στην άρνηση της αποτυχίας. Ο πολίτης δυσκολεύεται να δεχθεί το γεγονός οτι στα τριάντα του, ζει με το όνειρο ενός διορισμού σε κάποιο δημόσιο φορέα και ο κοπρίτης από πάνω αδυνατεί να αντικρύσει το μέγεθος της ανυπαρξίας του, εκτοξεύοντας ύβρεις, αφού  του τέλειωσαν οι θέσεις για τους πολλούς. Το σύστημα τρέφεται από την ίδια την αναξιοποίητη ενέργεια  και το δυναμικό που πετιέται στον κουβά, σε ένα στοίχημα με μόνο νικητή την κατάντια, την παρακμή και την νοσηρή στασιμότητα. Μπορείς και χειρότερα: Να αγοράζεις ομόλογα ελπίδας και να περιμένεις με περίσσεια σιγουριά την απόδοση που θα δώσουν μακροπρόθεσμα κι ας ξέρεις οτι το σύστημα έχει βαρέσει κανόνι και οτι η μόνη του ελπίδα είσαι εσύ και οι υπόλοιποι. Δεν μπορεί, ο ανθρωπισμός για τον οποίο τόσα έγραψες χωρίς να ξέρεις καν οτι κύριος θαυμαστής του ήταν ένας βαθειά μελαγχολικός Γάλλος που φούνταρε με το αεροπλάνο του κάπου στην κωλότρυπα του Ατλαντικού και στον ελεύθερό του χρόνο έγραφε για μικρούς πρίγκιπες, δεν γίνεται να σε απογοητεύσει. Η συλλογική ειρήνη, ο διεθνισμός, θα καταφέρουν ως έννοιες και ως εφαρμογές, να πλήξουν τον συντηρητισμό και θα μας οδηγήσουν σε μια κοινωνία ανθρώπων και όχι εθνών. Τέτοια σου είπανε, τέτοια λες κι εσύ με την σειρά σου, αναμασώντας κλισαρισμένα δίστιχα και ανάγοντας ιδεολογήματα σε τρόπο ζωής. Όλα είναι θέμα χρόνου. τάιμινγκ. Εκείνος που σε άλλη εποχή και σε άλλη χώρα, στην καλύτερη, φορώντας το σώβρακο στο κεφάλι και το σεντόνι για μπέρτα, θα αγόρευε πάνω σε κανένα παγκάκι για το πως πάπιες και άνθρωποι μπορούν να συνυπάρξουν ειρηνικά, σήμερα αναβαθμίζεται. Παίρνει τηλεοπτικό χρόνο και βαφτίζεται ριζοσπάστης, ρηξικέλευθος, οραματιστής. Συστηματικά παρουσιάζεται ως το αντίπαλο δέος, ως εκείνος που συνειδητά αντιδρά στην άρχουσα τάξη και τους εκφραστές της, σε μια προσπάθεια εγκλωβισμού της κοινής γνώμης σε μονοπάτια που όσο κι αν φαίνονται αντίθετα, τελικά οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα.

Η φαινομενική αντίσταση και η κατά φαντασία ηγεσία, πάνε χέρι χέρι υποβασταζόμενες η μια από την άλλη, κουβαλώντας τις ελπίδες και τις ντεμεκ επιδιώξεις με τις οποίες σε πότισαν από τότε που σταμάτησες το ύπτιο στους αδένες του μπαμπά σου. «Επανάσταση«, φωνάζει ηρωικά ο κατ’ επάγγελμα αριστερός, πατριδοκάπηλος, θρησκόληπτος και πάσης φύσεως βλαμμένος που του είπανε οτι η γνώμη του έχει ιδιαίτερη σημασία και που ανάλογα με το θέμα που αντιμετωπίζεται, μπορεί να γίνει ρυθμιστικός παράγοντας. «Be cool«, λέει ο καρπουζόγυφτος που του φόρεσαν την ποδιά της εξουσίας και την είδε Γκόρντον Ράμσι. Μπορεί να μην ξέρει να φτιάχνει ούτε πατσά, αλλά μια εκτεταμένη ανάλυση για τον κίνδυνο ενοχοποίησης του πολιτικού συστήματος, θα την κάνει και θα σου σερβίρει και λίγο από απειλή της δημοκρατίας, με την ευκολία επίρριψης ευθυνών σε πολιτικά πρόσωπα. Έλλειμμα ελευθερίας, φωνάζουν οι πρώτοι, προβλήματα τα οποία θα πρέπει να αντιμετωπιστούν χωρίς ακρότητες, απαντάνε οι δεύτεροι. Καρικατούρες που παρουσιάζονται ως πρωταγωνιστές στο μόνο έργο που παίζει στην σκηνή εδώ και δεκαετίες, με θεατές γραφικούς ηλίθιους που τρέφονται με την ελπίδα  ο προβολέας να ρίξει και πάνω τους λίγο φως, να ζήσουν το προσωπικό χαιλαιτ της πολιτικοκοινωνικής τους παρουσίας και να αφήσουν κληρονομιά ένα βόλεμα στα παιδιά τους.

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, η ρουφιανιά και η μαλακία αντίθετα, είναι αθάνατες. Ενώ το τσουνάμι της φοροεπιδρομής έχει αρπάξει και την μασέλα του χαμηλοσυνταξιούχου που πλέον θεωρεί «θαύμα στην 34η οδό» το να μπορεί να μασήσει μουσκεμένο παξιμάδι, κάποιοι κομματοβολεμένοι φαρδόκωλοι και η ευρύτερη περιφέρεια των λοβοτομημένων, στηρίζουν μετά μανίας τα μέτρα και την πορεία του καθεστώτος που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξαθλίωση, πιστεύοντας οτι έχουν δόντι στην εξουσία και κάνοντας τα πάντα για να κρατήσουν το δικό τους και τις υπόλοιπες κουφάλες, μέσα στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Κάπως έτσι, δημιουργούνται κομματικοί στρατοί. Πειθήνιοι, πουλημένοι, επαγγελματίες ψηφοπραματευτάδες και νεστορίσκοι της ρητορικής του δεκάρικου, βγαίνουν για να συστήσουν ψυχραιμία τώρα που ο Δίας έχει αρχίσει τις παρτούζες, ενώ με πουκάμισο, μαύρο γυαλί και ανησυχία να τρέχει από τις κωλότσεπες, έπαιρναν σβάρνα τα λιμάνια για να διαμαρτυρηθούν για την εισβολή του κινέζικου παράγοντα και τις ταπεινώσεις που δεχόταν καθημερινά ο έλληνας μισθωτός από την ανεπαρκή οικονομική πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης. Όταν δεν μπορείς να ανεβάσεις τον εαυτό σου, ρίξε τους υπόλοιπους και θα συνεχίσεις να είσαι ψηλά. Είτε εσαεί κυβέρνηση, είτε αντιπολίτευση, το μόνο που μετράει είναι να δείξεις οτι έχεις την πρόταση, την ιδέα και τον τρόπο. Ο κόπος είναι εργολαβία άλλων. Τα περιθώρια, χρονικά και ιδεολογικά, έχουν στενέψει εκεί που έπαιζαν με ατάκες για πατρίδα από την μια και επάρατο δεξιά από την άλλη σε μια σαπουνόπερα που κρατούσε χρόνια, τώρα καλούνται να κάνουν σταντ απ κόμεντυ σε ένα κοινό που γίνεται πιο απαιτητικό αφού κόπηκαν και τα ορεκτικά που κάποτε πρόσφεραν απλόχερα.

Αναπαραγωγή της κρίσης και καταστροφολογία από την μια, μαγικά γιατροσόφια ελπίδας από την άλλη, σε μια παρατεταμένη φάρσα που παίζεται στις πλάτες μας. Εικόνες απόλυτης σήψης και παρακμής που συμπληρώνονται και βρίσκουν ανεκτίμητο σύμμαχο στο παιδί που μιλάει στα αλώνια και στα σαλόνια και που πλασάρεται ως ο Ξανθόπουλος που περιμένει την ψήφο σου για να μπουσταριστεί και να γίνει Κιανου Ρηβς. Μπορεί καλά καλά να μην έχει βγάλει το γυμνάσιο και να έστησε το κασελοκάναλό του μέσα από γραφεία μοντελοβίζιτας και από κασέτες –  πάρτε δεξιοί να δείτε πως μας δέρνουν – της μητσοτακικής περιόδου, αλλά έχει πλέον λόγο. Είναι καλεσμένος, αυτός και η κομπανία των αποτυχημένων βιβλιομπακάληδων (εξαιρείται ο Βελοπουλος…) σε κάθε πάνελ – εκπομπή – συζήτηση, για να πει ότι μπούρδα του βαρέσει στην κουρούπα για γεωστρατηγική, οικονομία, παιδεία. Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι οτι εκφράζεται, αλλά οτι το σύστημα έχει καταντήσει ανθρώπους να τον ακούνε, και ακόμα χειρότερα να τον ψηφίζουν. Είναι ψήφος αντίδρασης που γίνεται ρεύμα ή τουλάχιστον αυτό θέλει να πιστέψουμε.

Τώρα βέβαια τί αντίσταση κάνει κάποιος που ψηφίζει με τα τέσσερα το μνημόνιο και στηρίζει κουνώντας χαρωπά την ουρά τις εταιρίες που εκμεταλλεύονται τα διόδια, αυτό είναι άλλο θέμα. Μπορεί να το λύσεις απόψε παρακολουθώντας το dancing η αφού μάθεις τις απόψεις του μπουμπούκου για τα λουλουδάτα σώβρακα. Βολιώτες και Λαρισαίοι ξέρουν οτι το ελληνικό σταρ σύστεμ είναι σύστημα συγκομιδής σιτηρών στον κάμπο της Θεσσαλίας. Κι όμως στα μάτια του εγκεφαλικά κατεστραμμένου Έλληνα, σα να λέμε του μέσου τακτικού τηλεθεατή, αποκτά μια εντελώς διαφορετική σημασία. Γίνεται εκείνο το μαγικό χαλί που πατάς πάνω του νευρωτική, αποτυχημένη κακογαμημένη ανορεξική λούγκρα και γίνεσαι εργασιομανής, προβληματισμένος, πνευματώδης. Βέβαια πάντα μιλάμε για ψωροκώσταινα και στα εγχώρια γκλιτσοκάναλα ευελπιστούν να πιάσουν αποτελέσματα λίφτινγκ με κόστη μπότοξ. Έτσι αφού βαφτίσουν το απογευματιάτικο ξεκωλοξεκατίνιασμα «λαιφσταιλ» και το βραδινό φρυδολιβάνισμα «εκπομπή πολιτικού προβληματισμού», επιχειρούν να δημιουργήσουν μια δεξαμενή μέσα στην οποία θα εγκλωβίσουν και θα ελέγξουν την αντίδραση αλλά και την ψήφο όσων πιστεύουν σε μια πιο δεξιά κεντροδεξιά πιστοί στις ταμπέλες τους.

Την εποχή του μεγάλου κραχ στην Αμερική, τότε που ο κόσμος έκανε ουρές για να πηδήξει απο τα παράθυρα του ουρανοξύστη, ακόμα και τότε… ΠΛΗΡΩΝΑΝ όποιον κουβαλούσε ταμπέλα και διαφήμιζε κάτι. Σήμερα η ταμπέλα, αποτελεί προσωπική ιστορία και ένδειξη προσφοράς. Κάτι ξέρει ο μίστερ εθνικό μυξοίδημα που απο τα βραβεία που έχει μαζέψει απο τις τοπικές που διψούσαν για να δουν την φάτσα τους σε κανάλι εθνικής εμβέλειας κτίζει πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων ενώ με τα γαλακτομπούκαλα που μοίρασε στα άγρια χρόνια της εφηβείας του, φτιάχνει μισή γέφυρα του Μάντισον. Τα πλακάτ και οι αυτοεγκλωβισμοί των πρώην αγωνιστών και εκείνων που εμμένουν να φυτοζωούν στο νοσηρό παρελθόν, θα αποτελέσουν την ταφόπλακα του μέλλοντός μας αν συνεχίσουμε να τους στηρίζουμε. Το παραμύθι του σφιχτομπουγάτσα με το αλβανοτουρκικό επίθετο που αφού τον έχεσαν καμμια ντουζίνα περιστέρια, έλαβε την επιφοίτηση και είδε και άγγελο κυρίου που του είπε οτι θα πάρει την πόλη και το σπαθί απο τον μαρμαρωμένο βασιλιά πρέπει να τελειώνει. Καρικατούρες του είδους του, δεν έχουν χώρο ούτε σε τριτοκοσμικό χωριό του Μπαγκανταου. Όσο θα νιώθουμε όμως αποκλεισμένοι απο παντού, τόσο θα είμαστε πρόθυμοι να δώσουμε βάση στον πρώτο παλιάτσο που με στήριξη του γιδοκαναλικού δίαυλου του διοδάρχη, θα βγαίνει με πατριωτική μαγκιά να μας μιλήσει για το πως οι Έλληνες ήταν νομοταγείς και ήξεραν υπερήφανα να πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους. Όσο θα τους δίνουμε φωνή τόσο θα παρουσιάζουν την υποταγή ως κιμπαριλίκι και την αντίσταση ως αναρχοκομμουνισμό. Όσο η αντιπολίτευση (εκείνοι που δεν ψήφισαν το μνημόνιο και δεν θέλουν η χώρα να μετατραπεί σε ένα πολυπολιτισμικό μπουρδέλο για να εξηγούμαστε..) θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί την ξύλινη γλώσσα  και να δίνει αξιώματα σε μαριονέτες που επιβλήθηκαν απο το σύστημα, τόσο θα χάνει δύναμη και δυναμική. Όσο θα συνεχίσει να τηρεί στάση αναμονής και «υπεύθυνης» – φυγόπονης – αντιπαράθεσης, τόσο θα πετιέται απο την έρημο της ασχετοσύνης του  ο μπάτλερ της Μαρίκας προσπαθώντας να μας πείσει οτι κρατάει λάβαρο και όχι τραπεζομάντιλο. Όσο θα συνεχίζεται η παρωδία της οικογενειακής διαδοχής στην πολιτική σκηνή, τόσο θα βρίσκεται ένας γλύφτης του συστήματος να μοστράρει ως η ουσιαστική εναλλακτική, μα πάνω απ’ολα, όσο κλεινόμαστε μέσα σε λογικές δεξιοαριστερών, τόσο θα είμαστε ευάλωτοι στον λαϊκισμό του πρώτου τελειωμένου που απο αποτυχημένος και ανεπιθύμητος σαλτιμπάγκος, πλασάρεται ως αυθεντικός αγωνιστής της παράταξης. Όσο θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε τα κακά μαθηματικά του στυλ δεν είσαι δεξιός άρα είσαι προδότης – δεν έχεις ενυδρείο άρα είσαι πούστης, τόσο η διχόνοια  θα μας οδηγεί στις αγκαλιές «ικανότατων» manchurian candidates ή για να τους αποφύγουμε, στα θέλγητρα της Χάιδως που είδε φως και μπήκε μαζί με την παρέα της. Όσο κι αν λέμε οτι έχουμε ξεπεράσει τα δύσκολα χρόνια, σήμερα ίσως ζούμε την μεγαλύτερη πόλωση απο ποτέ. Καλούμαστε, εμείς οι λίγοι ή οι πολλοί, να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση βαθειά ριζωμένη. Ο αγώνας δεν είναι κόντρα σε εκείνους που δεν συντάσσονται μαζί μας, αλλά κόντρα στο σύστημα και τις ίδιες τις αδυναμίες μας.

Αν ξεπεράσουμε τα πάθη και διορθώσουμε τα λάθη μας τότε δεν έχουμε κάτι να φοβηθούμε και δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορούμε να καταφέρουμε. Αν αντί να αναλωνόμαστε μεσημεριάτικα στο γυάλινο κλουβί με τις τρελές καθίσουμε να δούμε τι έχει να πει ο συντοπίτης μου κύριος Νίκος Λυγερός περί ΑΟΖ και αν αντί να σαβουριάζουμε με απάθεια την εσπερινή προπαγάνδα Τρεμη και σια, βάλουμε να δούμε λίγο Καραμπελιά, ίσως να αρχίσουμε να ξυπνάμε. Δεν είναι εύκολο να βγούμε απο το καβούκι μας. Φτάσαμε να φοβόμαστε την αλλαγή, εμείς που με την ιστορία μας αλλάζαμε τον κόσμο όποτε γουστάραμε. Είναι όμως ο μόνος τρόπος. Να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει. Να καταλάβουμε και να το αλλάξουμε. Είναι καιρός οι αποτυχημένοι τζεφροτσαντηδες μαζί με μαθητευόμενες αποτυχίες και δημαρχοψήστες, να μας απαλλάξουν της παρουσίας τους και των εμπνεύσεών τους. Η δημοκρατία ανήκει στον λαό και όχι το αντίθετο. Είτε αρέσει είτε όχι, τα αφεντικά είμαστε ΕΜΕΙΣ. Ας φερθούμε λοιπόν ανάλογα Ας δείξουμε ποιος έχει το πάνω χέρι.

Όσο για την Χάιδω, καιρός να καταλάβει οτι δεν παίζουμε και δεν τρώμε άλλη κοροϊδία. Για κακή της τύχη, εδώ δεν είναι Χόλυγουντ και δεν δίνουμε Όσκαρ. Ούτε Κάννες για να πάρει το χρυσό αγγούρι ή οτι άλλο δίνουν στη μάζωξη της τσόντας. Το βραβείο της θα το πάρει στις επόμενες εκλογές, αν ο καράμπελας έχει μπει στην λίστα για δωρητής οργάνων. Μέχρι τότε όμως, το μεγαλύτερο στοίχημα που έχουμε να κερδίσουμε, είναι κόντρα στον ίδιο τον εαυτό μας. Πρέπει να πνίξουμε τις εμμονές μας και να διορθώσουμε τα λάθη μας. Ίσως τότε δούμε οτι πέρα απο την αντιπαράθεση και την απάθεια υπάρχει και η δημιουργικότητα. Είναι ωραίος δρόμος. Τουλάχιστον αυτά λένε οι πρόγονοί μας και η ράτσα μας ξέρει να τον βαδίζει. Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρούμε το θάρρος να σταθούμε όρθιοι.
Θα τα καταφέρουμε;

Απρίλιος 9, 2011 Posted by | blog, Κοινωνία, ΜΜΕ, Πολιτισμός, Πολιτική, Media | , , | Σχολιάστε

Ο απανταχού ανώνυμος Μαλάκας κατεβάζει τον διακόπτη

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος έφτασε η ώρα του Μαλάκα.

Το Σάββατο το βράδυ ο κάθε Μαλάκας εξ ημών καλείται να κλείσει όλα τα φώτα για να «σώσει» τη Γή.

Είναι να απορεί κανείς γιατί μια τέτοια πρωτοβουλία δεν εφαρμόζεται, ας πούμε, μια Δευτέρα πρωί για παράδειγμα, για να κλείσουν όλες οι βιομηχανίες, να πέσουν τα συστήματα πληροφορικής των Τραπεζών και να πάρουν μια ώρα τζάμπα μεροκάματο οι εργαζόμενοι. Για τη ΓΗ ρε γαμώτο!

Ή μια Τρίτη βράδυ, την ώρα του «prime time» των τηλεοράσεων παγκοσμίως. Για τη ΓΗ μας ρε γαμώτο!

Αλλά, ξέχασα.

Ο Μαλάκας δεν πρέπει να ρωτάει, μόνο να κατεβάζει διακόπτες.

Μαρτίου 26, 2011 Posted by | Καταναλωτές, Κοινωνία | , | 1 σχόλιο

Αρέσει σε %d bloggers: