Aman τo Μati mou

Μάτι που τα βλέπει όλα στην χώρα που ανθεί η φαιδρά Λαμπρακομπομπολαία

Ο πρόεδρος της δημοκρατίας και το μεροκάματο του τρόμου

 

 

«Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;»

Αυτή είναι μια ερώτηση που όλοι έχουμε ακούσει ως παιδιά. Πέρα από τα συνηθισμένα (μπαλαρίνα, τραγουδίστρια, ποδοσφαιριστής, αστροναύτης, έμπορος ναρκωτικών, πόρνη), κάποιες απαντήσεις μπορεί να είναι πολύ αστείες ή σοφές.

Την καλύτερη απάντηση την έχω ακούσει από ένα κορίτσι. «Πάλι παιδί», είπε και όλοι αναρριγήσαμε.

Προσπαθήστε να θυμηθείτε εσείς τι απαντούσατε. Δείχνει πολλά για το χαρακτήρα σας, για τη βάση του, η οποία χτίζεται τα πρώτα χρόνια της ζωής (έτσι, τουλάχιστον, ισχυρίζονται οι ψυχολόγοι).

~~{}~~

Αναρωτιέστε τι απαντούσε ο Γελωτοποιός-παιδί; Δεν θα σας κουράσω με αινίγματα.

Κορδωνόμουν και έλεγα: «Πρόεδρος της Δημοκρατίας».

Έχοντας μια διαστρεβλωμένη άποψη της ανθρώπινης ιεραρχίας πίστευα ότι αυτό ήταν το ανώτερο αξίωμα. Δεν είναι τυχαίο ότι κατέληξα στη συγγραφή. Οι καλλιτέχνες είναι οι πιο ματαιόδοξοι άνθρωποι (αν εξαιρέσουμε τους πολιτικούς).

~~{}~~

 

Ο αδελφός μου πάντα με κορόιδευε για εκείνη την επιλογή. Αυτός ήθελε να γίνει πυροσβέστης. Και το κατάφερε (έστω ως εποχιακός).

«Γι” αυτό», μου έλεγε, «πρέπει να βάζεις χαμηλούς στόχους. Έτσι έχεις περισσότερες πιθανότητες να τα καταφέρεις και γίνεσαι ευτυχισμένος… Εγώ έγινα πυροσβέστης, εσύ δεν θα γίνεις πρόεδρος της δημοκρατίας.»

«Μη βιάζεσαι», του έλεγα. «Ποτέ δεν ξέρεις.»

~~{}~~

 

Η αλήθεια είναι ότι από την εφηβεία και μετά, όταν κατάλαβα το διακοσμητικό ρόλο του προέδρου, απαρνήθηκα το παιδικό μου όνειρο.

Ο συγγραφέας (ειδικά αν είναι νομπελίστας!) είναι σημαντικότερος από τον πρόεδρο μιας μικρής χώρας των Βαλκανίων, έτσι δεν είναι;

Όμως τώρα πια, καθώς αγγίζω τα σαράντα και αντιλαμβάνομαι ότι νόμπελ λογοτεχνίας θα είναι δύσκολο να πάρω (αν και ποτέ δεν ξέρεις), δεν μου φαίνεται άσχημη μια θητεία στην προεδρία της ελληνικής δημοκρατίας.
Αφού αυτή είναι η πιο καλοπληρωμένη, η πιο χαλαρή, η πιο εύκολη δουλειά που μπορείς να κάνεις στην Ελλάδα.

Απλώς ακούς τα κάλαντα και πας στις παρελάσεις. Ταξιδεύεις σε όλον τον κόσμο δωρεάν, έχεις πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και σύνταξη μετά από τέσσερα χρόνια «δουλειάς». Τα παιδιά και οι ηλίθιοι σε θεωρούν σημαντικό και κανείς, μα κανείς, δεν περιμένει τίποτα από σένα.

Ίσως να κάνω και λάθος. Μόνο αν μπεις στα παπούτσια του άλλου μπορείς να καταλάβεις τι δρόμους περπατάει.

~~{}~~

 

Ενώ περπατάω προς το νόμπελ έχω κάνει πολλές δουλειές. Από καραγκιοζοπαίχτης ως μπογιατζής και από ψήστης ως βιβλιοπώλης.

Κάθε δουλειά, μέχρι να την κάνεις σου φαίνεται εύκολη ή μάλλον ποτέ δεν έχεις αναρωτηθεί πως είναι να κάνεις αυτή τη δουλειά.

Ποτέ δεν έχεις σκεφτεί πόσες ώρες δουλεύουν οι υπάλληλοι βιβλίου-χάρτου στην έναρξη της σχολικής περιόδου, αφού είναι πολύ πιο σημαντικό να πάρεις όσο πιο γρήγορα γίνεται τα τετράδια του παιδιού σου.

Ουσιαστικά (αυτή τη λέξη τη χρησιμοποιώ πολύ συχνά, πρέπει να βρω συνώνυμα), ουσιαστικά αυτοί οι άνθρωποι δεν υπάρχουν ως άνθρωποι, αλλά μόνο ως εργαλεία.

Το γιατρό τον κοιτάς στα μάτια όταν σου μιλάει για τα αυξημένα επίπεδα λευκών αιμοσφαιρίων στο αίμα σου. Αλλά ο σερβιτόρος είναι ένας «Άνθρωπος χωρίς Ιδιότητες».

~~{}~~

 

Αυτό το καλοκαίρι ανακάλυψα (βίωσα, μόνο έτσι μπορείς στ” αλήθεια να καταλάβεις), σε πόσο δύσκολες συνθήκες εργάζονται οι προλετάριοι της ασφάλτου.

Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν όλοι όσοι βγάζουν το μεροκάματο του τρόμου στο δρόμο (το μεροκάματο του δρόμου).

~~{}~~

 

Όλα ξεκίνησαν όταν ρώτησα έναν φίλο μπλόγκερ από τη Ζάκυνθο, το Χρήστο, αν γνωρίζει για καμιά καλοκαιρινή δουλειά στο νησί του. Εκείνος το έψαξε και με έστειλε (μέσω γνωστού, ακόμα κι εκεί μέσο χρειάζεται), σε μια εταιρεία κούριερ στη Νύμφη του Βορρά.

Μηχανάκι δεν ξέρω να οδηγώ, με το ποδήλατο θα αργούσα, οπότε ανέλαβα τις παραδόσεις με το αυτοκίνητο.

Πολύ σύντομα, από την πρώτη μέρα, αντιλήφθηκα τα εξής:

Το αυτοκίνητο της εταιρείας ήταν ανασφάλιστο, όπως -φυσικά- ανασφάλιστος ήμουν κι εγώ ως εργαζόμενος. (Τώρα που το σκέφτομαι δεν με ρώτησαν καν το επίθετο μου!)

Αν τράκαρα, το καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω θα ήταν να βγω από το αυτοκίνητο και να φύγω σφυρίζοντας, αφού δεν υπήρχα καν.

~~{}~~

 

Ο μισθός, για να μαθαίνετε εσείς που είστε μακροχρόνια άνεργοι ή πρόεδροι της δημοκρατίας, ήταν 10 ευρώ για μερική απασχόληση (χωρίς να γράφει κανείς τις υπερωρίες) και 20 ευρώ για να τρέχεις όλη μέρα.

Τουτέστιν 250 ευρώ το μήνα στην πρώτη περίπτωση και το αστρονομικό ποσό των 500 -«αμα έχει δουλειά».

~~{}~~

 

Συνθήκες εργασίας στην Ελλάδα της ανάπτυξης:

Φτάνεις στο γραφείο και σου δείχνουν 20-30 χαρτόκουτα, κάθε μεγέθους και βάρους. Τα στριμώχνεις στο αυτοκίνητο (το οποίο είναι ένα απλό ΙΧ, όχι φορτηγάκι). Τα βάζεις στο πορτ-μπαγκάζ, στην πίσω θέση, στη θέση του συνοδηγού, στα πόδια σου, στο κεφάλι σου, αν χωράει βάζεις κι ένα στον κώλο σου.

Με αυτό τον τρόπο δεν μπορείς να δεις πίσω από τον μεσαίο καθρέφτη ούτε από τον δεξιό, οπότε κάνεις όπισθεν κοιτώντας τον αριστερό και κάνοντας το σταυρό σου (κανείς δεν είναι άθεος σε ένα ανασφάλιστο αυτοκίνητο κούριερ).

Κλιματισμό το αυτοκίνητο δεν έχει, φυσικά, που νομίζετε ότι δούλευα; Στο Ντουμπάι;

Αφού γεμίσεις το αυτοκίνητο φτιάχνεις έναν «χάρτη», για το πως θα παραδώσεις τα πακέτα ξοδεύοντας τη λιγότερη βενζίνη και χρόνο. (Η Τεμπλ Γκράντιν θα ήταν εξαιρετική κούριερ).

~~{}~~

 

Σημείωση: Τις μισές από τις μέρες που «εργάστηκα» στη συγκεκριμένη εταιρεία το αυτοκίνητο τους ήταν χαλασμένο. Έτσι «έπρεπε» να κάνω τη διανομή με το δικό μου αυτοκίνητο.

Χωρίς να υπολογίσουμε τη φθορά της οκτάωρης χρήσης, ας αναφερθούμε μόνο στα καύσιμα. Η υπεύθυνη του γραφείου μου έδινε πέντε ή δέκα ευρώ για να βάλω βενζίνη.

Αναλογιστείτε τώρα, πόσες ώρες οδηγείς με πέντε ευρώ βενζίνη στην Ελλάδα της ανάπτυξης.

~~{}~~

 

Καθώς ακολουθείς την πιο σύντομη διαδρομή του «χάρτη» σου σε καλούν από το γραφείο, για να πας στην άλλη μεριά της περιοχής που καλύπτεις, προκειμένου να κάνεις μια επείγουσα παραλαβή.

Η στιχομυθία πάει ως εξής:

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ: Που βρίσκεσαι τώρα;
ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΣ: Στη Μαγαδασκάρη και μετά έχω ένα δέμα για Ζανζιβάρη.
ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ: Σε πόση ώρα μπορείς να βρίσκεσαι στη Χαβάη;
ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΣ (έκπληκτος και έντρομος): Είναι στην άλλη μεριά της Γης… Σε μισή ώρα;
ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ: Σε δέκα λεπτά κλείνουν. Τρέχα εκεί τώρα, είναι καλοί πελάτες… Αλλά πρώτα πέρνα από το νησί του Πάσχα να παραλάβεις ένα άγαλμα.

~~{}~~

 

Ακόμα κι αν κατάφερνες να φτάσεις στη Χαβάη πριν κλείσουν οι «καλοί πελάτες» (αλόχα), έπρεπε να βρεις και ένα μέρος να παρκάρεις χωρίς να φοβάσαι ότι θα σε χτυπήσουν.

Αυτό, στα δρομάκια της Χαβάης, που ως γνωστόν μετά βίας χωράνε ένα αυτοκίνητο, ήταν όνειρο θερινής νυκτός.

Μετά από τρεις άκαρπους γύρους παρατούσα το αυτοκίνητο σε κάποια διάβαση ή πάρκινγκ αναπήρων. Οι προλετάριοι του δρόμου δεν έχουν κοινωνικές ευαισθησίες -ή τις χάνουν.

~~{}~~

 

Την τρίτη μέρα της δουλειάς έβρεχε καταρρακτωδώς από τα χαράματα (ω της ατυχίας! Μεσοκαλόκαιρο και να πλημμυρίζουν οι δρόμοι!)

Λόγω της βροχής έπρεπε να έχω κλειστά τα τζάμια (για μη βρέχονται τα παραπεταμένα χαρτόκουτα). Αλλά χωρίς κλιματιστικό τα τζάμια είχαν γίνει «γάλα» και δεν μπορούσα να δω τίποτα πίσω πλάι και μπροστά. Ήταν σαν να οδηγούσα μέσα στην ομίχλη -και έπρεπε να βιαστώ!

Μέχρι να παραδώσω τα πρώτα δέκα πακέτα είχα βραχεί από την κορυφή ως τα νύχια (δεν μπορείς να κουβαλάς ένα δέμα τριάντα κιλών και να κρατάς και ομπρέλα).

Βλαστημούσα την τύχη μου, τον καιρό, κι εκείνον τον κρετίνο που είχε γράψει μια διεύθυνση λάθος.

Και -αλήθεια- εκείνη τη στιγμή δεν θυμόμουν καθόλου ότι είμαι συγγραφέας ή ότι κάποτε ήθελα να γίνω πρόεδρος της δημοκρατίας. Το μόνο που είχε σημασία ήταν η επιβίωση.

Να φτάσω ζωντανός στην Προέκταση Πόντου 212 και να παραδώσω τα παπούτσια που είχε παραγγείλει κάποιος από το ίντερνετ.

~~{}~~

 

Θα κλείσω αυτό το κείμενο συναδελφικά.

Την επόμενη φορά που κάποιος κουριερίστας θα σας παραδώσει κάτι, αφήστε του, ως φιλοδώρημα, το ενάμιση ευρώ από τα ρέστα της αντικαταβολής.

Μέχρι να πάρει το νόμπελ λογοτεχνίας ή να γίνει πρόεδρος της δημοκρατίας ή να δουλέψει στο γραφείο του υπουργού θα βασίζεται πιο πολύ στη γενναιοδωρία σας, παρά στο μισθό του.

~~{}~~

 

Καλό ξημέρωμα και καλό κουράγιο σε όλους όσοι κάνουν το μεροκάματο του δρόμου.

ΥΓ τέχνης: Το «Μεροκάματο του τρόμου» είναι μια εξαιρετική (καλτ) νουβέλα του Ζωρζ Αρνώ, που έχει γίνει και ταινία (εξίσου καλτ) με τον Ιβ Μοντάν στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

 

[Το βρήκα εδώ]

 –

Advertisements

Σεπτεμβρίου 28, 2014 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, Πολιτική | , , | Σχολιάστε

Οι αποκρατικοποιήσεις στην «Ευρωπαϊκή» Ελλάδα και στην «Τριτοκοσμική Τουρκία»

ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ VS ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ

 

ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΜΕΓΕΝΘΥΣΗ

ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΜΕΓΕΝΘΥΣΗ

Σεπτεμβρίου 7, 2014 Posted by | Ελλάδα, Μελισσανίδης, Πολιτική, Σαμαράς, Χούντα | , , , , , , | 1 σχόλιο

Έτοιμος να κάνει πουτάνα ακόμα και τη μάνα του

Adonis-paparies

 

– «Για καθήστε ρε μάγκες. Έχουμε τον μεγαλύτερο αιγιαλό στον πλανήτη. Να μην βγάλουμε κανένα φράγκο;»

Τάδε έφη ο Άδωνις Γεωργιάδης, πρώην υπουργός και προβεβλημένο στέλεχος της πιο διεφθαρμένης ελληνικής κυβέρνησης όλων των επιοχών.

Η οποία, αφού έχει ήδη ξεπουλήσει ότι «κινητή» δημόσια περιουσία υπήρχε (δρόμους, τραίνα, αεροδρόμια, εταιρείες), προχωράει στο επόμενο βήμα: είναι έτοιμη να ξεπουλήσει ακόμα και τις παραλίες της Ελλάδας.

Και ας το πάμε και λίγο παρακάτω.

Μήπως δεν έχουμε και τα ωραιότερα αρχαία; Για καθήστε ρε μάγκες. Τόσο ωραίες καρυάτιδες έχουμε. Γιατί να μην τις πουλήσουμε να βγάλουμε κανενα φράγκο;.

Ή, ακόμα καλύτερα, γιατί δηλαδή, να μην βγάλουμε κστο κλαρί τις Ελληνίδες;

Να βγει δηλαδή ο Άδωνις και να πει: «Για καθήστε ρε μάγκες, έχουμε ωραίες γκόμενες στην Ελλάδα. Γιατί να μην βγάλουμε κανένα φράγκο;».

Θα του δώσει κανείς άδικο;

Ξεκινώντας μάλιστα, γιατί όχι, από τη σύζυγο που κρατιέται καλά.

Στο όνομα της ανάπτυξης.

Ο Γεωργιάδης είναι γεννημένος φασίστας και χουντικός. Άσχετα αν το τελευταίο διάστημα αναγκάζεται να παριστάνει τον «φιλελεύθερο».

Και η παγκόσμια ιστορία έχει δείξει οτι γενικά ο φασίστας δεν κωλώνει πουθενά.

Αν χρειαστεί, και τη μάνα του είναι έτοιμος να κάνει πουτάνα.

Για την ανάπτυξη και τη «σωτηρία της χώρας» πάντα.

Ιουλίου 22, 2014 Posted by | Άδωνις Γεωργιάδης, Ελλάδα, Πολιτική, Σούργελα, Χούντα | , , , , , , , | Σχολιάστε

Ο χαρακτηριστικός τύπος του Ελληνα είναι το λαμόγιο

Ιστορία 100% αυθεντική… Μπορεί όταν την ακούς να λες ότι αυτά γινόντουσαν μόνο στις ελληνικές ταινίες του ’70, πρόκειται όμως για πραγματικότητα.

Σχετικά πρόσφατα, λοιπόν, μια ομάδα Ελλήνων επιχειρηματιών, πήγε στην Αφρική για δουλειές. Δεν λέμε για τίποτα κορόιδα. Λέμε για πονηρούς που σε σχετικά μικρή ηλικία έχουνε κάνει καβάτζα κάποιες κατοσταριές εκατομμύρια.

Περαιτέρω λεπτομέρειες δεν υπάρχει λόγος να αναφερθούν. Ούτε η χώρα της Αφρικής.

Φτάνουν, λοιπόν, με Λίαρ Τζετ που είχαν νοικιάσει στον προορισμό τους, όπου τους παραλαμβάνει Ελληνας νταραβεριτζής με προϋπηρεσία στο ποδόσφαιρο.

Πάνω στο γεύμα εργασίας, λοιπόν, τους αποκαλύπτει μικρό πρόβλημα που έχει προκύψει. Οτι ο εκπρόσωπος της βασιλικής οικογένειας που επρόκειτο να συναντηθούν για να κλείσει η μπίζνα είναι αυτές τις μέρες σφόδρα απασχολημένος. Είναι σε συνεχείς συσκέψεις σχετικά με την καλλιέργεια του ιού Εμπολα. Κατόπιν εντολής του προέδρου Ομπάμα με τον οποίον έχουν συνεργασία, προκειμένου αν χρειαστεί να τον ρίξει στη Βόρεια Κορέα.

Του επιχειρηματία από την Ελλάδα του έφυγε το κλαπέτο: «Α, έτσι; Αλήθεια;». Και γυρίζει στον δικό του, που είχε μεσολαβήσει για να γίνει η επαφή: «Πού ήρθαμε εδώ κάτω, ρε μαλάκες; Στράφι πήγανε τα λεφτά για το αεροπλάνο».

Ετσι πάει. Η Ελλάδα μπορεί να πηγαίνει κατά διαόλου και τελικά, όπως είναι το πλέον πιθανό, να βαρέσει διάλυση και να καταστραφεί. Σε κάποιο βάθος τριάντα, πενήντα χρόνων. Ο Ελληνας όμως θα επιβιώσει.

Μπορεί εκατομμύρια Ελληνες να εξαθλιωθούνε και να φτάσουνε σε επίπεδα Αιγύπτου, όπως είναι η προοπτική, αλλά κάποιοι Ελληνες θα είναι πάντα στον αφρό. Πάντα θα βρίσκουνε την άκρη. Οχι για να επιβιώνουν, αλλά για να κάνουνε καλά μερτικά κι ακόμα καλύτερες χεριές.

Αυτό που λέγεται και γράφεται ότι η Ελλάδα βγάζει τους καλύτερους επιστήμονες είναι μύθος. Κάποιοι που κάνουν καλές καριέρες στο εξωτερικό υπάρχουν.

Ο χαρακτηριστικός τύπος του Ελληνα όμως, είναι το λαμόγιο. Ο πονηρός. Ο σαλταδόρος. Αυτός που ανατρέχει στον πολυμήχανο Οδυσσέα.

Οπως ο Οδυσσέας είπε στον Κύκλωπα και τον έψησε ότι είναι ο Κανένας, έτσι ακριβώς λαμογιάρει ο σύγχρονος Ελληνας.

Και δεν λέμε για τους παπατζήδες, που ψάχνουνε να ψειρίσουνε κανέναν αφελή. Λέμε για λαμόγια υψηλού επιπέδου, που δαγκώνουνε πονηρούς και φορτωμένους. Και με επιτυχία μάλιστα. Αλλωστε, όπως έχει πει ο Θαλής ο Μηλίσιος, «όσο μ@νόπανο κι αν είσαι, πάντα θα βρεθεί ένα άλλο μ@νόπανο χειρότερο από σένα να στην κάνει».

Ετσι πάει. Οσα λεφτά κι αν έχεις κονομήσει, θα βρεθεί κάποιος που θα σε ψήσει να πας στην Αφρική, για να σου πει ότι η βασιλική οικογένεια καλλιεργεί για λογαριασμό του Ομπάμα (φωτό) τον ιό Εμπολα.

Αυτά.

 

[Κ. Καίσαρης, sentragoal.gr]

 

Μαΐου 16, 2014 Posted by | Ελλάδα, Κώστας Καίσαρης, Κοινωνία | , | Σχολιάστε

Ούτε ένας

…Έγινε τις προάλλες εκεί στη Νότα Κορέα αυτό το ναυάγιο που είχε σαν αποτέλεσμα να πνιγούν και εκατοντάδες παιδιά. Ο δάσκαλος που τα συνόδευε και διασώθηκε, αυτοκτόνησε.

Ο πρωθυπουργός της χώρας, αφού ζήτησε συγγνώμη, υπέβαλε την παραίτησή του.

Τις έχουνε και αυτές τις ευαισθησίες γενικώς οι σχιστομάτιδες.

Οι Ιάπωνες να χώνουν το σπαθί στα εντόσθιά τους και να κάνουν χαρακίρι. Οι Κινέζοι να φουντάρουν από τον ουρανοξύστη και να γίνονται χαλκομανία. Κανείς βέβαια δεν έχει την απαίτηση να αυτοκτονήσει κάποιος. Όσες κι αν είναι οι ευθύνες του, όσο μεγάλο κακό κι αν έχει προκαλέσει.

Στην προκειμένη, μάλιστα, περίπτωση τι ευθύνη μπορεί να έχει ένας δάσκαλος; Καμία. Όταν, όμως, χάθηκαν τόσα παιδιά δεν μπόρεσε να το αντέξει. Να σηκώνει αυτό το τεράστιο βάρος σε όλη του τη ζωή.

Ο πρωθυπουργός τι ευθύνες μπορούσε να έχει σε προσωπικό επίπεδο, αν ο καπετάνιος σ’ ένα πλεούμενο ήταν μαλάκας ή ανεύθυνος; Τις ανέλαβε όμως και παραιτήθηκε.

Κι ερχόμαστε τώρα στους Έλληνες.

Σε μία Ελλάδα, δηλαδή, που δεν έχει μείνει λίθος επί λίθου. Που έχουν καταστραφεί κι έχουν ισοπεδωθεί τα πάντα. Έχουν ναυαγήσει τα όνειρα εκατομμύρια ανθρώπων. Και δεν είναι μόνο το ναυάγιο της οικονομίας που έχει βουλιάξει εκατομμύρια ζωές. Είναι και οι επί μέρους καταστροφές στο πέρασμα των χρόνων.

Ας πούμε πχ οι πυρκαγιές. Έχει καεί όλη σχεδόν η Ελλάδα. Δάση υπάρχουν μόνο στις φωτογραφίες. Και στα καρτ-ποστάλ. Και μαζί με τα δάση στις φωτιές της Ηλείας είχαν καεί και άνθρωποι.

Παραιτήθηκε έστω ένας; Κανένας.

Ο περιβόητος Πολύδωρας τα είχε βάλει με τον «στρατηγό άνεμο». Για να μην πάμε στο 1980 και στα «κουκουνάρια» του Γεώργιου Ράλλη.

Ή μήπως είχε την ευαισθησία να παραιτηθεί ο Παπουτσής με το Σάμινα; Αφού έβαλε το μαχαίρι στο κόκκαλο συνέχισε ακάθεκτος την πολιτική του καριέρα. Ποιος έχασε το φιλότιμό του για να το βρουν οι Έλληνες πολιτικοί;

Και φτάνουμε στο σήμερα. Η χρεωκοπία της χώρας δεν έγινε από μόνη της. Δεν πρόκειται για κάποια κατάρα που την έστειλε ο Θεός. Υπάρχουν φυσικοί αυτουργοί. Ένοχοι που ζουν και βασιλεύουν. Που τους πληρώνει ακόμα είτε μέσω της σύνταξης είτε μέσω της βουλευτικής αποζημίωσης ο ελληνικός λαός.

Υπάρχει και ο Σημίτης. Υπάρχει και ο Κώστας Καραμανλής. Υπάρχει και ο Γιώργος Παπανδρέου.

Δεν έχει κανείς την απαίτηση να βάλουν μία θηλιά στο λαιμό και να κρεμαστούν. Λέμε για μία έστω παραίτηση όλα αυτά τα χρόνια. Έστω μία. Για τα μάτια του κόσμου. Καμία.

Ένας Υπουργός Οικονομικών να πάει και να πει ‘απέτυχα» και να σηκωθεί να φύγει.

Ούτε ένας.

Κι έχουν το θράσος να είναι όλοι υπερήφανοι για το έργο τους. Κι όχι μόνο δεν παραιτείται η αποσύρεται κανένας, αλλά όλοι θέλουν να επιστρέψουν. Μέχρι και ο Μητσοτάκης που είναι μεταξύ 100 και θανάτου κάνει δηλώσεις.

Ο Σημίτης αντί να βρει μία τρύπα να κρυφτεί, εμφανίζεται στην κίνηση των «50» και το παίζει «τραβάτε με κι ας κλαίω».

Ο Κ. Καραμανλής παριστάνει τον αμίλητο Βούδα. Είναι βουλευτής χωρίς να έχει μιλήσει ποτέ. Περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία για να επιστρέψει.

Ο Γ. Παπανδρέου παίζει τον ρόλο του παράξενου ταξιδιώτη. Αφού τα κατάφερε μια χαρά στην Ελλάδα, ασχολείται με τα διεθνή θέματα. Γυρίζει τον κόσμο για να μεταφέρει παντού τη σοφία του.

Στην πολιτική δεν έχει καμία σημασία το κίνητρο. Αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα. Αν καταστραφεί μία χώρα είναι αδιάφορο αν οι ηγέτες της ήταν απατεώνες, ανίκανοι ή και τα δύο μαζί. Το αποτέλεσμα μετράει.

Και το αποτέλεσμα είναι ότι η Ελλάδα έχει την τιμή πλέον να συγκαταλέγεται ανάμεσα στις δέκα χώρες με τη μεγαλύτερη εξαθλίωση. Μαζί με Βενεζουέλα, Ιράν, Τζαμάικα, Αίγυπτο και Νότια Αφρική.

Κι ούτε ένας δεν τα μάζεψε να πάει σπίτι του. Για να αυτοκτονήσει κάποιος, ούτε λόγος. Δεν είναι μαλάκες οι Έλληνες πολιτικοί σαν τους κιτρινιάριδες Ασιάτες.

Την κρίση, άλλωστε, την πληρώνουν τα κορόιδα. Κι όσα απ’ αυτά τα κορόιδα δεν αντέχουν, αυτοκτονούν. Και εις διπλούν μάλιστα.

Πέρα από τις μεμονωμένες περιπτώσεις, υπάρχει και η «ομαδική αυτοκτονία» όταν κάθε φορά στις εκλογές ξαναφηφίζουν τους ίδιους.

Είναι κι αυτό ένα από τα χαρακτηριστικά του Έλληνα. Αντί να ξεσηκωθεί και να χυμήξει σ’ αυτούς που τον έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση, τερματίζει τη δική του τη ζωή.

[Κ. Καίσαρης – sport24.gr]

Απρίλιος 30, 2014 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, Πολιτική | , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Κολομβία

ΛΕΜΕ και ξαναλέμε ότι η Ελλάδα είναι Κολομβία.

Να το πάμε σήμερα ανάποδα: Σε ποια πρωτεύουσα της Ευρώπης μπορεί να σκάσει μπόμπα σαν κι αυτή προχθές στην οδό Αμερικής έξω από την Τράπεζα της Ελλάδος; Και δεν μιλάμε για καμιά στρακαστρούκα. Λέμε για 75 κιλά εκρηκτική ύλη. Στο κέντρο της πόλης. Πιο κέντρο δεν γίνεται.

Ούτε στα Τίρανα, λοιπόν, δεν γίνονται αυτά, ούτε στα Σκόπια. Μόνο στην Αθήνα. Κι από κει και πέρα στην Μπογκοτά.

Στη Βαγδάτη εσχάτως τα πράματα έχουν ησυχάσει.

Σε ποια χώρα της Ευρώπης οι δεσμοφύλακες σκοτώνουν στο ξύλο κρατούμενους, όπως τον Καρέλι; Μόνο στην Ελλάδα. Υπάρχουν όμως και πολλά άλλα παραδείγματα:

Ροβέρτος Σπυρόπουλος. Νυν και αεί ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ δηλαδή μπορεί να βουλιάζει και να εξαφανίζεται, αλλά οι ΠΑΣΟΚτζήδες ζουν και βασιλεύουν. Κακουργηματική δίωξη έχει ασκηθεί εις βάρος του, γιατί πήγε να καθαρίσει για λογαριασμό του μεγαλομπακάλη της Μακεδονίας, που ακούει στο όνομα Αρβανιτίδης. Πάρα ταύτα όμως, παραμένει κανονικά και με το νόμο διοικητής του ΙΚΑ. Πράγματι. Στην Κολομβία μπορούν να συμβαίνουν αυτά και στην Ελλάδα.

Στο μεταξύ, πρωθυπουργός και σία πανηγυρίζουν. Το μόνο που δεν έχει γίνει ακόμα είναι να χτυπάνε χαρμόσυνα οι καμπάνες. Επειδή η Ελλάς, όπως την αποκαλεί ο Αδωνις Γεωργιάδης, βγήκε στις αγορές.

Και τι έγινε; Ο Ελληνας στη λαϊκή αγορά μπορεί να πάει; Εχει πέντε δραχμές στην τσέπη του να ψωνίσει; Δύσκολο. Πολύ δύσκολο, όταν πλέον το μεροκάματο ξεπέρασε τα επίπεδα Βουλγαρίας κι έχει φτάσει τα κινέζικα. Εντεκα ευρώ παρακαλώ, στις σχολές μαθητείας του ΟΑΕΔ. Δεν πρόκειται περί τυπογραφικού λάθους, όπως λέγανε παλιά. Εντεκα ευρώ μεροκάματο για έξι ώρες απασχόλησης, σε επιδοτούμενα προγράμματα.

Δεν θα πληρώνουν αυτά τα λεφτά δηλαδή οι εργοδότες. Το κόστος γι’ αυτές τις 12.000 θέσεις εργασίας θα καταβληθεί από τον ΟΑΕΔ. Από τους φόρους δηλαδή του πατέρα, θα παίρνει για τους τέσσερις μήνες που θα διαρκεί το πρόγραμμα τα έντεκα γιούρο την ημέρα το παιδί.

Για τέτοια ανάπτυξη μιλάμε. Στην Κολομβία δηλαδή, που λέγαμε, πόσο να είναι το μεροκάματο; Πόσο παρακάτω από τα 11 γιούρο;

Την ίδια ώρα, παραπέμπεται να δικαστεί για τοκογλυφία ο Γ. Ανθόπουλος. Σαν όνομα δεν λέει τίποτα. Λέει όμως το βιογραφικό του: Πρώην υφυπουργός Παιδείας επί ΠΑΣΟΚ. Θεοσεβούμενος και τακτικός προσκυνητής του Αγίου Ορους, προσθέτω εγώ. Δεν είναι μόνο δηλαδή οι ακραιφνείς δεξιοί σαν τον Μπαλτάκο, άνθρωποι της εκκλησίας. Είναι και από το ΠΑΣΟΚ.

Αν στην Κολομβία, πρώην υπουργοί διώκονται για τοκογλυφία είναι άγνωστο.

Και να κλείσουμε σιγά σιγά με μια εξαιρετικής σημασίας είδηση: Μέσα στον προεκλογικό πυρετό για το Δήμο της Αθήνας, ο Αρης Σπηλιωτόπουλος, ερωτηθείς σχετικά, έκανε τη συγκλονιστική αποκάλυψη: «Ναι. Είναι μέσα στα σχέδια και ο γάμος».

Μπορεί, λοιπόν, να θεωρείται οριστικό. Ενας αθεράπευτα εργένης, αποφάσισε οριστικά και αμετάκλητα να ανέβει τα σκαλοπάτια της εκκλησίας. Ποια είναι η εκλεκτή της καρδιάς του δεν έγινε γνωστό, αλλά οι μπουκ έχουν ήδη αρχίσει να δέχονται στοιχήματα:

Ποιος θα παντρευτεί πρώτος; Ο Αντώνης Ρέμος; Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης; Ή ο Αρης Σπηλιωτόπουλος;

Αυτά.

 

[Κ. Καίσαρης – sentragoal.gr]

Απρίλιος 12, 2014 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, Πολιτική | , , , , , , , | Σχολιάστε

H πρώτη πτώση αεροπλάνου από τσιμπούκι στα παγκόσμια χρονικά

aircraft

…AYTOI  που δεν περιμένουνε και δεν κρατιόνται με τίποτα είναι οι Ελληνες δημοσιογράφοι.

Τώρα με την υπόθεση του Μπόινγκ, επαναλαμβάνεται για μια ακόμα φορά το καραγκιοζιλίκι σε όλο του το μεγαλείο. Ολα σχεδόν τα κανάλια καλούν εμπειρογνώμονες προκειμένου να αποφανθούν: Πιλότους, μηχανικούς, κλπ.

Μόνο αυτούς που κουβαλάνε τη σκάλα για να κατεβαίνουν οι επιβάτες δεν έχουν φωνάξει: «Τι προέκυψε και χάθηκε το αεροπλάνο;».

Τι να προκύψει, ρε λακαμά; Πώς είναι δυνατόν κάποιος να δώσει σοβαρή και υπεύθυνη απάντηση, όταν δεν υπάρχει το παραμικρό στοιχείο; Οταν δεν υπάρχει τίποτα, πλην της εξαφάνισης του αεροσκάφους.

Κωλώνει όμως το ιππικό; Κανένα πρόβλημα δεν έχουν οι ειδικοί να αερολογούν και να λένε γενικές και αόριστες αμπελοφιλοσοφίες. Για να γεμίζει και να καλύπτεται ο τηλεοπτικός χρόνος.

Οπως βέβαια και τα πιπεράτα συναφή σχόλια: Οτι του συγκυβερνήτη του άρεσαν τα ξινά. Οτι φώναζε στο πιλοτήριο πρόθυμες αεροσυνοδούς, έκλεινε την πόρτα κι έδινε το παρασύνθημα: «Σκύψε ευλογημένη».

Την έχουν αυτή τη συνήθεια αρκετοί άντρες. Δεν είναι λίγοι που ξηγιούνται έτσι κατά τη διάρκεια της οδήγησης. Σκύβει δηλαδή η κυρία που είναι δίπλα και κάνει μπουρκουμέ.

Εξ ου και λέγεται, για αρκετές διάσημες κυρίες των Αθηνών και ειδικότερα πολιτικούς, ότι έχουν λαμπρή καριέρα στη θέση του συνοδηγού.

Ιδού, λοιπόν, η πλέον πιθανή έκδοση για την πτώση του αεροσκάφους: Με τον συγκυβερνήτη να είναι γαμίκουλας, να τραβάει και κανένα ουίσκι, αφού το ένα φέρνει το άλλο δεν ήθελε και πολύ να γίνει το κακό.

Να έχει δηλαδή επιβληθεί η απαγόρευση του καπνίσματος για λόγους ασφαλείας σε όλα τα αεροπλάνα και η ζημιά να έγινε από τσιμπούκι.

Μια εκδοχή που κανείς μηχανικός δεν θα μπορούσε να προβλέψει, αλλά εξετάζεται σοβαρά από τον παγκόσμιο Τύπο. Να βρισκόμαστε μπροστά στο πρωτοφανές γεγονός της πρώτης πτώσης αεροπλάνου από τσιμπούκι στα παγκόσμια χρονικά.

Αυτά.

[Κ. Καίσαρης – sentragoal.gr]

Μαρτίου 14, 2014 Posted by | Δημοσιογραφία, Ελλάδα, Κώστας Καίσαρης, ΜΜΕ, Media | , , , , , | 1 σχόλιο

Δεν ανησυχεί η Ελλάς για την ένταση στην Ουκρανία

Με τις εξελίξεις στην πολύπαθη Ουκρανία να συνεχίζονται με καταιγιστικό ρυθμό, όλος ο πλανήτης κρατάει την ανάσα του, καθώς βλέπει τις υπερδυνάμεις ΗΠΑ και Ρωσία να επιδίδονται σε ένα νέο μπρα-ντε-φερ που απειλεί να τινάξει στον αέρα την παγκόσμια ειρήνη.

Η Ελλάς όμως δεν ανησυχεί.

Οι Έλληνες μπορούν να εορτάσουν τα Κούλουμα ήσυχοι καθώς η Ελληνική Κυβέρνησις επαγρυπνεί! Οι πολιτικοί μας είναι για ακόμη μια φορά πανέτοιμοι να αντιμετωπίσουν κάθε είδος κρίσης.

Κάτι που αποδεικνύεται από τις σχετικές φωτογραφίες που διέρρευσαν στο διαδίκτυο και που προσφέρουν στον Ελληνικό λαό ένα αίσθημα ανακούφισης και ασφάλειας, τις δύσκολες τούτες ώρες.

Η χώρα βρίσκεται στα στιβαρά χέρια μεγάλων και γενναίων ανδρών που είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν κάθε πρόκληση και να πολεμήσουν για την πατρίδα.

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας στην πρώτη γραμμή

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας στην πρώτη γραμμή

Το μέλος του Κοινοβουλίου Ιορδάνης Τζαμτζής σε πλήρη πολεμική ετοιμότητα

Το μέλος του Κοινοβουλίου Ιορδάνης Τζαμτζής σε πλήρη πολεμική ετοιμότητα

Η μηχανή πολέμου που ονομάζεται Ιορδάνης Τζαμτζής, σε πλήρη ετοιμότητα

Η Μηχανή του Πολέμου

Μαρτίου 1, 2014 Posted by | Ελλάδα, Σούργελα, Uncategorized | , , , | 1 σχόλιο

Συγγνώμη! Κάναμε λάθος!

Το  AMAN TO MATI MOU με αίσθηση ευθύνης, συντριβής και διάθεση βαθειάς μεταμέλειας, αναγνωρίζει το λάθος του και ζητά ένα μεγάλο ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τους αναγνώστες του.

 

A83P3E

 

Δύο χρόνια πριν, τον Φεβρουάριο του 2012 είχαμε αναρτήσει post υπό τον τίτλο «Μόνο οι καθαρίστριες του ΔΟΛ δεν έχουν μπει στη Βουλή«.

Οι τελευταίες όμως εξελίξεις, και συγκεκριμένα η κάθοδος στην πολιτική του Σταύρου Θεοδωράκη, μας διαψεύδουν οικτρά.

Όπως γίνεται φανερό, πλέον ΚΑΙ οι καθαρίστριες του ΔΟΛ είναι έτοιμες να εισέλθουν στη βουλή.

Φίλοι αναγνώστες, ναι, κάναμε λάθος! Συγγνώμη.

Φεβρουαρίου 27, 2014 Posted by | ΔΟΛ, Ελλάδα, Θεοδωράκης, Λαμπρακιστάν, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, Σούργελα, Media, Uncategorized | , , , , , , | Σχολιάστε

Το άλλο Άκρο είμαι Εγώ

Μην περιμένεις, κυβερνήτα, να βρεις το Άκρο που ψάχνεις ανάμεσα σε κόμματα, παρατάξεις και ιδεολογίες. Όταν τελειώσεις και αυτό το επικοινωνιακό σου παιχνίδι με την “αριστερά” που κάθεται και συνομιλεί ακόμα μαζί σου, θα νιώσεις ποιο είναι το άλλο Άκρο που θέλεις να βρεις αλλά με τίποτε δεν μπορείς να το ταυτοποιήσεις.

Έπαιξες ωραία το ρόλο σου με τους κομπάρσους του ναζισμού δημιουργώντας πρώτα εσύ το δήθεν Άκρο που κατέστειλες για να μην φανεί ότι το πραγματικό Ναζιστικό Άκρο δεν ήταν κανένας άλλος παρά εσύ, οι εντολείς σου και οι συγκυβερνήτες σου (οι τραβεστί σοσιαλιστές και βέβαια δεν ξεχνάμε και τον τραβεστί αριστερό που μέχρι πριν λίγους μήνες έβαζε υπογραφές υποταγής και παράδοσης με χέρια και με πόδια). Με τις κινήσεις σου φανέρωσες το ένα Άκρο του εμφυλίου που σκάρωσαν οι χρηματοδότες σου και θέλησες να υποστηρίξεις με τόσο πάθος.

Το ένα Άκρο, λοιπόν, είστε εσείς. Τώρα ψάχνεις για το άλλο Άκρο και στήνεις ιστορίες ότι θα το βρεις ανάμεσα σε αυτούς που μόνο κουβέντες έμαθαν να κάνουν στην ζωή τους και να συμμετέχουν σε κοινωνικούς αγώνες με πλακάτ στα χέρια. Ψάχνεις μέσα στα πρόβατα να βρεις τον ταύρο που ξέρεις ότι υπάρχει και αυτό σε κάνει να ιδρώνεις.

Τους αναλώσιμους κομματικούς “αγωνιστές” τους κρατάς σίγουρα με στοιχεία, όπως και το δήθεν Άκρο που δημιούργησες και καταδίκασες μέχρι να το ξαναχρησιμοποιήσεις. Θέλεις να δημιουργήσεις και το άλλο Άκρο, αλλά καταβάθος ξέρεις ότι δεν είναι αυτό που επικοινωνιακά έχεις βάλει ως στόχο.

Δε μπορεί να πιστεύεις ότι το άλλο Άκρο είναι τόσο φιλήσυχο και τόσο φιλοδημοκρατικό! Δε μπορεί να θεωρείς ότι το Άκρο που ψάχνεις πηγαίνει σαν νοικοκύρης στις κάλπες και ρίχνει την συνείδησή του σε μία κάλπη σε εποχές Κατοχής! Αλήθεια θεωρείς ότι τόσο φιλειρηνικό εχθρό έχεις;  Εσύ που μέχρι τώρα έχεις στραγγίξει από ζωντανούς τόσο αίμα και ιδρώτα; Τόσο μικρή είναι τελικά η αυτοεκτίμησή σου;

Σου έχω νέα. Το άλλο Άκρο είμαι εγώ.

Δεν έχω κόμμα, δεν έχω σπίτι, δεν έχω όνειρα, δεν έχω πλέον τίποτε που να με δένει συναισθηματικά και υλικά με τίποτε από αυτά που εσύ θεωρείς Κράτος. Επέλεξες την πλευρά του Κράτους, άρα αναγκαστικά επέλεξα τον εχθρό του Κράτους: Την Ελευθερία. Το Κράτος σου το έχεις πια δοσμένο, το έχεις υποθηκευμένο για τα επόμενα 200 χρόνια, το έχεις αποδεκατίσει από το εργατικό του δυναμικό, το έχεις ρημάξει κυριολεκτικά. Εμένα όμως, δεν θα με δεις ούτε με κιάλι.

Είμαι ένα κάστρο απροσπέλαστο από στρατούς και όπλα, από νόμους και διαταγές. Είμαι τόσο ακονισμένο Άκρο που ματώνω κάθε βράδυ τα ροζ όνειρά σου. Δεν έχω ένα πρόσωπο, αλλά ούτε μία καρδιά. Είμαι το Άκρο που ακόμα δεν έχει μιλήσει. Και δεν πρόκειται να ακούσεις την φωνή του. Κουβέντες αυτό το Άκρο με δυνάστες και τρομοκράτες της Ελευθερίας δεν κάνει. Πράττει!

Μην ψάχνεις για καμία ομάδα που δουλειά δεν έχει να κάνει και στήνει ιστορίες για να σε τρομοκρατήσει σε γιάφκες και υπόγεια αντί μεροκάματου και να γράφει προκηρύξεις σταλμένες σε δημοσιογραφικά γραφεία τα οποία λειτουργούν ως δικά σου Γραφεία Τύπου.

Έχει νοημοσύνη αυτό το Άκρο.

Άκου να σου πω, Δημοκράτορα, την πατρίδα εγώ δεν την έχω για χόμπι. Δεν την φέρνω για κουβέντα μέσα σε καφενεία και κομμωτήρια, δεν είμαι όψιμος υπερασπιστής της. Δεν με πλήρωσε ποτέ, αλλά της απέδωσα όσα μου αναλογούσαν για να την βλέπω Ελεύθερη. Το Κράτος σου όχι μόνο δεν το πληρώνω, αλλά κάθε μέρα γράφω και τους ημερήσιους τόκους που μου χρωστά εδώ και 5 χρόνια αλλά και για όσο θα κρατήσουν οι μπίζνες που στήσατε σε τούτο το κομμάτι γης. Το γινόμενο θα σε τρομάξει: Όσα κάθε μέρα χάνει η Ελευθερία μου βάλτα εις την νιοστή. Και θα μου τα πληρώσεις μέχρι δραχμής.

Τράβα όσο μπορείς το σχοινί από το δικό σου Άκρο. Όσο το τραβάς τόσο πιο κοντά σου με φέρνεις. Θα νιώσεις την ανάσα της καταπιεσμένης οργής, το χνώτο του άδειου στομάχου, την μυρωδιά του σαπισμένου ονείρου. Και το τραγικό για σένα είναι ότι δεν θα με βλέπεις. Ούτε εγώ με βλέπω πια στον καθρέπτη κάθε πρωί. Βλέπω χιλιάδες μάτια, βλέπω χιλιάδες μορφές, νεκρές, παρούσες και αγέννητες.

Αφού θέλετε να γράψετε την Ιστορία του μέλλοντος ως νικητές θα έπρεπε να γνωρίζετε ότι τα κεφάλαια της κάθε Ιστορίας που γράψατε, τα δημιουργούσαν πάντα τα νικημένα Άκρα. Εκείνα που για δεκαετίες και αιώνες θέλετε να εξαφανίσετε, μα ως ανεπίδεκτοι μαθήσεως ηλίθιοι, πάντα οι ίδιοι τα δημιουργείτε.

Από τον simplemangreek . (Να τον διαβάζετε. Είναι εξαιρετικός)

Δεκέμβριος 12, 2013 Posted by | blog, Ελλάδα, Κοινωνία, Πολιτική | , , , , , | 1 σχόλιο

Η χώρα της σαχλαμάρας

stamati

Στον Τιτανικό η ορχήστρα ανέβηκε στο κατάστρωμα κι έπαιζε μέχρι την τελευταία στιγμή. Επαγγελματισμός; Γενναιότητα;

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που κατέθεσαν, ήταν ότι αντιμετώπισαν τον (επερχόμενο) θάνατο με αξιοπρέπεια. Γνωρίζοντας ότι οι πιθανότητες σωτηρίας και επιβίωσης ήταν ελάχιστες, δεν έτρεξαν σαν τα ποντίκια μπας και να σωθούνε. Είτε να μπουν ζούλα σε κάποια βάρκα (αφού αυτοί που προηγούνταν ήταν οι επιβάτες) είτε να πηδήξουν στα παγωμένα νερά.
 
Επέλεξαν να δεχθούν το θάνατο με αξιοπρέπεια. Να μην ευτελίζουν αυτές τις τελευταίες τους στιγμές.

Στο σκάφος που ακούει στο όνομα Ελλάδα επικρατεί μια ιδιότυπη κατάσταση. Έχοντας τρακάρει με το παγόβουνο της χρεωκοπίας, ούτε βουλιάζει, αλλά ούτε σώνεται. «Βουλιάζουν» όμως οι επιβάτες. Όχι όλοι, αλλά σημαντικός αριθμός απ΄αυτούς. Στην ανεργία, στην φτώχεια, στην εξαθλίωση. Χωρίς σωσίβιες λέμβους και χωρίς να προκύπτει από πουθενά ότι το αύριο θα είναι καλύτερο από το σήμερα. Μάλλον χειρότερο θα είναι.

Νέα οριζόντια μέτρα, σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις, δεν θα προκύψουν. Νέα μέτρα, όμως, θα επιβληθούν. Αυτές οι κρίσιμες στιγμές για τους Έλληνες, δεν είναι κάποιες ώρες, όσες χρειάστηκαν για να βυθιστεί ο Τιτανικός. Είναι κάποια χρόνια. Αρκετά χρόνια. Τα τρία που έχουν ήδη διανυθεί κι αυτά που έρχονται.

Έχοντας χάσει οι Έλληνες την εθνική ανεξαρτησία τους, τις δουλειές τους, το δικαίωμα στην δημόσια Υγεία και Παιδεία, το μέλλον των παιδιών τους, θα περίμενες κανείς να έχουν διατηρήσει την αξιοπρέπειά τους. Να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους οι πολιτικοί να μη λένε ψέματα και να δείχνουν στοιχειώδη σεβασμό στο 1.5 εκατομμύριο των ανέργων αλλά και σε αυτούς που δουλεύουν παρτ-τάιμ για τετρακόσια ευρώ το μήνα κι ακόμη λιγότερα.

Να δείξουν αξιοπρέπεια οι ίδιοι οι πολίτες. Να αντιδράσουν. Έστω και με την ψήφο τους. Να μη δείχνουν ότι υποφέρουν από ανίατο μαζοχισμό κάθε φορά που πηγαίνουν στην κάλπη. Να μην οπλίζουν με την ψήφο τους, τους κατσαπλιάδες της Χρυσής Αυγής. Να δείξει πως έχει αξιοπρέπεια η κοινωνία.

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος πριν τέσσερα χρόνια είχε πέσει σε κώμα. Και ξυπνάει ξαφνικά σήμερα. Κι ανοίγει την τηλεόραση στο δωμάτιο του νοσοκομείου που βρίσκεται. Θα πάρει χαμπάρι ότι αυτή η χώρα έχει χρεωκοπήσει; Την Ελένη Μενεγάκη θα ξαναβλέπει, να δείχνει τα βυζιά της. Έστω κι αν είναι τέσσερα χρόνια μεγαλύτερη.

Αν κάνει ζάπινγκ θα δει έναν Λιανό, ένα Θέμη Γεωργαντά να πιάνουν τα βυζιά μιας Σάσας Σταμάτη. Σύμφωνα με τα το ρεπορτάζ που αναπαράγονται από τα σάιτ.Και το μείζον γεγονός, ότι η Ελένη Μενεγάκη παρά λίγο να κατουρηθεί πάνω της, επειδή την στένευε το φόρεμά της!

Θα δει στο ένα κανάλι το ζεύγος Λιάγκα-Σκορδά και στο άλλο το ζεύγος Κωστόπουλου-Μπαλατσινού. Από που προκύπτει ότι αυτή η χώρα έχει πτωχεύσει και τρία εκατομμύρια Έλληνες είναι κάτω από τα όρια της φτώχειας; Και να κυριαρχούν τόση σαχλαμάρα και τόση γελοιότητα;

Κι αν μιλάμε, υποτίθεται, για πρωινάδικα, σε τι διαφέρουν οι δήθεν σοβαρές εκπομπές; Αυτός που έχει ξυπνήσει από το κώμα, δηλαδή, να δει τον Άδωνι Γεωργιάδη, Υπουργό! Να έχει αντικαταστήσει σε γραφικότητα τον Παναγιώτη Ψωμιάδη και να περιφέρεται από κανάλι σε κανάλι.

Μια χώρα που έχει καταστραφεί να αναθέτει τον τομέα της Υγείας σε  εξυπνάκια που δήθεν τα ξέρει όλα;

Κι εδώ ξαναγυρίζουμε στην αξιοπρέπεια που λέγαμε. Σε μια χώρα που βυθίζεται σταθερά, εδώ και τρία χρόνια, να εξακολουθεί να κυριαρχεί η σαχλαμάρα. Σε όλα τα επίπεδα, κάθετα και οριζόντια: Στην πολιτική, στη κοινωνία, στους πολίτες.

[Κ. Καίσαρης – sport24.gr]

Οκτώβριος 30, 2013 Posted by | Γεωργιάδης, Ελλάδα, Κώστας Καίσαρης, Κοινωνία, Media | , , , , , , | 1 σχόλιο

Το μόνο πρόσωπο με αρχίδια που εμφανίστηκε ποτέ στην TV ήταν γυναίκα

malvina

Πέρασαν κιόλας 11 χρόνια από τη μέρα που η Μαλβίνα Κάραλη άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο.

Ακούγεται οξύμωρο αλλά η Μαλβίνα ήταν το μόνο πρόσωπο με αρχίδια που έχει εμφανιστεί ποτέ στην Ελληνική τηλεόραση.

Καμμια φορά σκέφτεσαι οτι ίσως ήταν και τυχερή που δεν ζει σήμερα. Αν η Μαλβίνα ζούσε σήμερα, θα είχε βαφτιστεί από «ρατσίστρια» και «ακροδεξιά» έως «κουκουλοφόρα» και «εθνικίστρια».

Γιατί η Μαλβίνα είχε αυτό το κακό: Έγραφε τους «politically correct» μεϊνστριμ καραγκιόζηδες στα παπάρια της και έλεγε αυτό που πίστευε. Η μόνη και τελευταία ελεύθερη φωνή που πέρασε από το χαζοκούτι.

Παρακολουθώντας μερικά από τα βίντεο της Μαλβίνας που άφησαν εποχή, γελάς.

Αλλά κυρίως κλαις. Γιατί θέλοντας και μή συγκρίνεις τη Μαλβίνα με κάτι Λαζόπουλους, Κανάκηδες και λοιπά ασπόνδυλα επιδοτούμενα πιόνια του συστήματος.

Και μετά συγκρίνεις την αριστερή Μαλβίνα με τα σημερινά «αριστερά» σούργελα. Και βλέπεις οτι «αριστερά» δεν σημαίνει «Στρατούληδες». Και οτι «πατριώτης» δεν γίνεσαι χτυπώντας μετανάστες.

Και ανακαλύπτεις οτι η αλήθεια δεν είναι ούτε «αριστερή» ούτε «δεξιά».

Και αυτή η σύγκριση με το σήμερα μόνο λύπη φέρνει.

Η Μαλβίνα «ρατσίστρια» και «αντι-πολυπολιτισμική»

 

Τί πραγματικά έγινε στα Ίμια; Όλοι ξέρουν, μόνο η Μαλβίνα το είπε.

 

Η Μαλβίνα, «εθνικίστρια» (!)

Ο «χαρισματικός» Σημίτης, η Τουρκία και ο Λάκης Γαβαλάς

Ιουνίου 7, 2013 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, Πολιτική, Media | , , , | 1 σχόλιο

Success? Sorry!

success_sorry

 

Ιουνίου 6, 2013 Posted by | Ελλάδα, Οικονομία | , , | Σχολιάστε

Ηταν τρελλή η μαμά;

nas

Η συγγραφέας κυρία Παυλίνα Νάσιουτζικ δηλώνει «πάρα πολύ περήφανη» για τον γιο της, επειδή, όπως το θέτει -συγγραφική αδεία, προφανώς- το παιδί αγωνίζεται «ενάντια σε μια παράνομη κοινωνία». (Μια κοινωνία, παρεμπιπτόντως, που διαβάζει εμβριθώς «Μαμάδες βορείων προαστίων»…)

Παιδιά δεν έχω, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει καθόλου να καταλαβαίνω ότι ο γονεϊκός δεσμός είναι ακατάλυτος και, ως εκ τούτου, να συμπάσχω ώς ένα βαθμό. Θα ήταν, επομένως, τελείως αφύσικο για ένα γονέα να μην πονάει το παιδί του, σε όποια κατάσταση και αν το έχουν οδηγήσει ο συνδυασμός επιλογών, συνθηκών και τυχαίου, που ορίζει την κατεύθυνση που παίρνει η ζωή μας. Είναι, επίσης, κατανοητό και φυσικό για ένα γονέα να αντιδρά, στο αρχικό στάδιο τουλάχιστον, με τρόπο ακραίο ή ακόμη και παράλογο, στον ψυχολογικό κλονισμό που του προκαλεί ένα τρομερό γεγονός το οποίο συμβαίνει στο παιδί του.

Είναι όμως φυσικό η μητέρα του αγωνιστή, που εισέβαλε οπλισμένος με καλάσνικοφ σε τράπεζα για να τη ληστέψει, να νιώθει «πάρα πολύ περήφανη»; Βάσει της κοινής λογικής, νομίζω ότι η απάντηση εξυπακούεται και, συνεπώς, περιττεύει.

Εφόσον όμως η στάση της δεν οφείλεται στη φρίκη του σοκ, περισσότερο ενδιαφέρον έχει να αναζητήσει κανείς τους λόγους που την οδηγούν σε αυτήν. Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς στ’ αστέρια για να τους βρει. Υπάρχουν σε συνέντευξη που η ίδια έδωσε προ ετών σε κυπριακό περιοδικό:

«Μέχρι τα πρώτα δέκα χρόνια του παιδιού, έχεις τη χαρά ότι διαμορφώνεις έναν άνθρωπο, ότι του δίνεις αρχές που μπορεί να είναι και ενάντια σε ό,τι προηγήθηκε, να είναι κάτι καινούργιο. Μια φορά, για παράδειγμα, που έγραφε ο γιος μου διαγώνισμα στην Ιστορία, μου λέει: “Ελα, μαμά, να διαβάσουμε Ιστορία” και του απαντάω, “χέσε την Ιστορία, θα διαβάσουμε Μάριο Χάκκα”. Μου λέει, “μαμά, είσαι τρελή;”. Εγώ ήξερα ότι την Ιστορία θα την ξεχάσει, το κείμενο του Χάκκα όμως δεν θα το ξεχάσει ποτέ. Ο Χάκκας θα του μείνει…»

Το ερώτημα του μικρού επανέρχεται τώρα κατά τρόπο αναπόφευκτο: ήταν τρελή η μαμά; Οχι, δεν ήταν. Οποιος κάνει μια τρέλα -και όλοι μας έχουμε κάνει τρέλες και εφόσον μένουμε ζωντανοί θα εξακολουθούμε να κάνουμε- δεν είναι απαραιτήτως τρελός.

Θα έλεγα, όμως, ότι η μαμά ήταν θύμα της επιπόλαιας αντίληψης (αν θέλετε, πείτε την τρέλα) πολλών «προοδευτικών» να υποτιμούν κοινωνικούς θεσμούς, όπως η εκπαίδευση, ριζωμένους στην εμπειρία και τη δοκιμασμένη πρακτική προηγούμενων γενεών. Υπάρχει λόγος για τον οποίο είναι καλό τα παιδιά να διδάσκονται Ιστορία και να εξετάζονται σε αυτήν. Αυτός ο λόγος, καθώς και πολλά άλλα, συνιστούν τη θεσμική τάξη πραγμάτων σε μια κοινωνία, η ύπαρξη της οποίας και μόνον αρκεί ώστε να της δίνει το κύρος που δικαιολογεί την ύπαρξή της.

Αυτή η θεσμική τάξη δεν είναι το προϊόν των αποφάσεων που παίρνουμε εμείς, επειδή έτσι πιστεύουμε τώρα· είναι μάλλον το ιστορικό προϊόν αυτού που έκαναν πολλές γενεές πριν από εμάς και το οποίο άντεξε στη δοκιμασία του χρόνου. Εμείς μπορούμε να επεμβαίνουμε κατά καιρούς στα επιμέρους – φερ’ ειπείν, στις μεθόδους με τις οποίες θα διδάσκεται το μάθημα της Ιστορίας ή στο τι θα περιλαμβάνει η διδασκαλία του. Δεν μπορούμε όμως -διότι δεν είναι φρόνιμο- να «χέσουμε» την Ιστορία γενικώς ή την παράδοση που υπαγορεύει να τη διδάσκονται τα παιδιά.

Η μαμά (όχι απαραιτήτως η συγκεκριμένη, αλλά η κάθε μαμά που θα μπορούσε να ήταν στη θέση της μητέρας του Ν. Ρωμανού) ήταν θύμα ενός αφελούς ρασιοναλισμού, ανώμαλες αποφύσεις του οποίου είναι ο μαρξισμός και ο φιλελευθερισμός στις πλέον δογματικές μορφές τους.

Επειδή η οικονομική άνεση στην οποία γεννήθηκε της επέτρεπε ευρύτερα όρια ατομικής ελευθερίας, θεώρησε ότι ο γιος της, ως άτομο, είναι μία τελείως αυτόνομη οντότητα.

Θεώρησε ότι υφίσταται ανεξαρτήτως των νόμων, των ηθών και των κανόνων που έχει παραγάγει η συσσωρευμένη πείρα των περασμένων γενεών. Ετσι, συνέβαλε (μαζί με άλλους παράγοντες, ορισμένους των οποίων όρισε η τύχη) στη δημιουργία ενός παιδιού, το οποίο στα είκοσι χρόνια του μπούκαρε με ένα καλάσνικοφ σε μια τράπεζα, νομίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό αλλάζει τον κόσμο. Αμ δε!

Συγχωρήστε με που θα γίνω λίγο περισσότερο προσωπικός απ’ ό,τι συνήθως, αλλά, εκθέτοντας αυτές τις σκέψεις, ο σκοπός μου δεν είναι να προκαλέσω. Δεν έχω τη διάθεση -και το λέω ειλικρινά- είτε να θίξω οιονδήποτε είτε να τσακωθώ.

Μοναδική πρόθεσή μου είναι να ανοίξω τη συζήτηση γύρω από τα εντελώς στοιχειώδη, που άπτονται της κοινής λογικής: λόγου χάριν, είναι φυσικό να αισθάνεται κανείς πάρα πολύ περήφανος επειδή ο γιος του ληστεύει τράπεζες και συλλαμβάνει ομήρους;

(Στ. Κασιμάτης, Καθημερινή)

Φεβρουαρίου 8, 2013 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, Σούργελα | , , | Σχολιάστε

Αναβιώνουν τα κατοχικά συσσίτια

syssitio

ΟΣΟΙ είμαστε σήμερα στα 60+ μεγαλώσαμε σαν πιτσιρικάδες τη δεκαετία του ’50. Φτώχεια σε όλη την Ελλάδα και ειδικότερα στην επαρχία αλλά τουλάχιστον ένα πιάτο φαΐ υπήρχε.

Θέλω να πω, δηλαδή, ότι δεν είναι ο μοναδικός ο Νταλάρας που έχει να λέει ότι μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια. Και με τους δημοσιογράφους που είναι κοντά του να γράφουν ότι ακόμα και σήμερα πετάγεται τα βράδια στον ύπνο του, νομίζοντας ότι βρίσκεται στα παιδικά του χρόνια και κρυώνει!

Ποιος είχε δηλαδή καλοριφέρ τη δεκαετία του ’50; Με τα μαγκάλια ζεσταινόντουσαν τα σπίτια και τις ξυλόσομπες. Και μπάνιο στο πλυσταριό. Κι αυτό αφορούσε πάνω από το 90% του κόσμου.

Δεν ήταν ο μοναδικός φτωχός ο Νταλάρας. Σε άλλα έχει την αποκλειστικότητα. Οπως σ’ αυτήν την ηλικία που είναι δηλαδή να μην έχει βγάλει ούτε μια άσπρη τρίχα και να μην έχει ούτε μια ρυτίδα στο πρόσωπό του.

Ξεφύγαμε όμως. Λέγαμε ότι εκείνες τις εποχές, ένα πιάτο φαΐ τουλάχιστον υπήρχε.

Κι αν οι πιτσιρικάδες γκρινιάζανε επειδή δεν τους αρέσανε οι φακές ή το σπανακόρυζο, οι μανάδες είχανε την κουβέντα στο στόμα: «Φάε γιατί δεν ξέρεις τι πάει να πει Κατοχή». Με τη γερμανική κατοχή, πριν από δεκαπέντε χρόνια, να είναι σχετικά πρόσφατη.

Ιδού λοιπόν που η ιστορία επαναλαμβάνεται. Οχι σε σχέση με την κατοχή αλλά σε ό,τι έχει να κάνει με την πείνα.

Ιδού λοιπόν που αναβιώνουν τα κατοχικά συσσίτια.

Ο υπουργός Παιδείας κ. Αρβανιτόπουλος ανακοίνωσε με υπερηφάνεια ότι από την 1η Φεβρουαρίου θα διατίθεται καθημερινά σε 250.000 μαθητές δημοτικών σχολείων μικρό γεύμα: Τοστ, φρούτο και γάλα.

Χωρίς να επιβαρυνθεί ο κρατικός προϋπολογισμός μάλιστα. Αφού εξασφαλίστηκαν από κοινοτικούς πόρους 60 εκατομμύρια ευρώ για την καταπολέμηση του υποσιτισμού στα σχολεία. Με τον κ. υπουργό να δηλώνει με έπαρση: «Είχα δεσμευτεί ότι θα δώσουμε λύση στο θέμα του υποσιτισμού». Πράγματι.

Η Ελλάδα είναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που έφτασε σε επίπεδα Ρουάντα. Ούτε η Αλβανία δεν το έχει καταφέρει αυτό. Εν πάση περιπτώσει, λοιπόν, αν είσαι ανήλικος και πεινάς, ένα κομμάτι ψωμί ο Αρβανιτόπουλος το εξασφάλισε. Αν είσαι ενήλικος, ας ψάξεις να βρεις τίποτα αποφάγια στα σκουπίδια.

(Κώστας Καίσαρης – sentragoal.gr)

Ιανουαρίου 26, 2013 Posted by | Ελλάδα, Κώστας Καίσαρης, Κοινωνία, Οικονομία | , , , | Σχολιάστε

Ο σοφός και περήφανος Ελληνικός Λαός δεν θέλει τη Βασιλεία

 

Πέθανε σήμερα ο πρώην Υπουργός Θ. Αναγνωστόπουλος.

Στα κείμενα που συνοδεύουν τη νεκρολογία διαβάζω:


«Ο Θεόδωρος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στις 12/8/1936 στην Καρδίτσα και ήταν γιος του πρώην βουλευτή της ΕΠΕΚ και Ένωσης Κέντρου Γιώργου Αναγνωστόπουλου. Το 1974, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Καρδίτσας με το ψηφοδέλτιο της ΕΚ/ΝΔ. Την ίδια χρονιά είχε διατελέσει νομάρχης Καρδίτσας. Διατέλεσε υπουργός Δημόσιας Τάξης και υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών. Ο γιος του Γιώργος είναι σήμερα βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια της Καρδίτσας.»

Οι τρεις αυτές γραμμές αρκούν για να μας υπενθυμίσουν πόσο Σοφός και Περήφανος είναι ο Ελληνκός Λαός που με το αλάνθαστο κριτήριό του αποκήρυξε άπαξ δια παντός την Βασιλεία από την Ελλάδα.
Ζήτω το Έθνος.

Νοέμβριος 27, 2012 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, Πολιτική | , , , | Σχολιάστε

Presto Greche*

(*Προσεχώς Ελληνίδες)

 

 

Επιτέλους η ανάπτυξη άρχισε! Ξεκίνησαν οι πρώτες εξαγωγές.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της ιταλικής εφημερίδας Il Messagero το τελευταίο διάστημα αρκετές καλλίγραμμες (και μη) Ελληνίδες ξενιτεύτηκαν και αποφάσισαν να βρουν την τύχη τους στις πιάτσες της αιώνιας πόλης.

Το γεγονός αποτελεί αδιαμφισβήτητη απόδειξη οτι η πολυπόθητη ανάπτυξη, που ευαγγελίζονται άπαντες οι «σωτήρες», επιτέλους άρχισε.

Οι εξαγωγές Ελληνικών προϊόντων όπως οι πουτάνες αναμένεται να αυξηθούν κάθετα τα επόμενα χρόνια, τόσο που δεν θα είναι έκπληξη αν δούμε σύντομα στα ιταλικά κωλόμπαρα ταμπέλες με την επιγραφή «Presto Greche».

Οκτώβριος 21, 2012 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, Οικονομία, Χούντα | , , , | Σχολιάστε

Mπορεί να αποτραπεί το ιστορικό μας τέλος;

 

 

Tου Xρηστου Γιανναρα («Καθημερινή»).

 

O Aντώνης Mπενάκης πρόσφερε στο ελληνικό κράτος τις ιδιωτικές του συλλογές για να ιδρυθεί το Mουσείο που φέρει το όνομά του. Δώρισε το κτήριο του πατρικού του σπιτιού για να στεγαστεί το Mουσείο. Πρόσφερε και το απαιτούμενο οικονομικό κεφάλαιο για να μπορεί να λειτουργήσει. Γιος του Eμμανουήλ Mπενάκη (επίσης εθνικού ευεργέτη, επανειλημμένα υπουργού, δημάρχου Aθηναίων) και αδελφός της Πηνελόπης Δέλτα, ο «Tρελλαντώνης» έδωσε την ψυχή του στο μουσείο που έστησε, παρά το φόρτο και άλλων παράλληλων δραστηριοτήτων κοινωνικής προσφοράς.

Θέλω να διασώσω σε δημόσιο λόγο μιαν ελάχιστη, αλλά καθόλου ασήμαντη λεπτομέρεια συμπεριφοράς του Aντώνη Mπενάκη. Eίχα την τύχη να μου την αφηγηθεί ο Mανώλης Xατζηδάκης – ο γνωστός βυζαντινολόγος, μέλος της Aκαδημίας Aθηνών, επί χρόνια διευθυντής του Mουσείου Mπενάκη. Eφτανε κάθε πρωί ο Aντώνης Mπενάκης στο Mουσείο, με κοστούμι πρωινό, άψογο, ραμμένο στην Aγγλία. Γύρω στις 11 κατέφθανε από το σπίτι του (στην οδό Λυκείου) οικιακή βοηθός, με το μαύρο φόρεμα και την άσπρη δαντελένια ποδιά, φέρνοντας σε ασημένιο δίσκο τον καφέ του και γλυκό του κουταλιού. Tο μεσημέρι γύριζε στο σπίτι του για φαγητό και επέστρεφε το απομεσήμερο στο Mουσείο, με άλλο, απογευματινό τώρα, κοστούμι. Για το βράδυ ήταν αυτονόητο, είτε στο σπίτι είτε σε έξοδο, ότι θα φορούσε τρίτο, βραδινό κοστούμι.

Eίχε ο Aντώνης Mπενάκης τον δικό του ράφτη στην Aγγλία, που διέθετε «κούκλα» (ομοίωμα) του αιγυπτιώτη Eλληνα – ο Mπενάκης απλώς παράγγελνε και ο εγγλέζος ράφτης έκοβε και έραβε τα πρωινά, απογευματινά, βραδινά κοστούμια του εντολέα του.

Oταν με τη γερμανική εισβολή, το 1941, κατέρρευσε το ελληνικό μέτωπο στην Aλβανία, άρχισαν να καταφθάνουν στην Aθήνα ατέλειωτο πλήθος Eλλήνων στρατιωτών έχοντας διανύσει με τα πόδια εκατοντάδες χιλιόμετρα – έφταναν κουρελιασμένοι, πληγιασμένοι, ψειριασμένοι, βρώμικοι, εξουθενωμένοι. Tότε ο Aντώνης Mπενάκης βγήκε στην πόρτα του Mουσείου του και μοίρασε όλα του τα κοστούμια, πρωινά, απογευματινά, βραδινά, σε αυτούς τους στρατιώτες. Kαι από την ημέρα εκείνη, στα τριάμισι χρόνια της γερμανικής κατοχής που ακολούθησε, ο Aντώνης Mπενάκης φορούσε κάθε μέρα, πρωί, απόγευμα, βράδυ, το ίδιο ένα και μοναδικό κοστούμι.

Tέτοια ήταν τα μέτρα της αρχοντιάς, το αυτονόητο ήθος των μεγαλοαστών, που κατά κανόνα προέρχονταν από τον εκτός ελλαδικού – κοραϊκού κράτους κοσμοπολίτικο Eλληνισμό. Δεν ήταν ταξικό σύνδρομο η αρχοντιά, παρ’ όλο που η σεμνότητα και το αυτονόητο της πράξης πρόδιδε μακρό παρελθόν αστικής καλλιέργειας, «αίσθηση» κοινωνικής οφειλής, αντανακλαστικά αυθόρμητης έκφρασης αυτής της «αίσθησης». Yπήρχαν παράλληλα αγροτικές φαμίλιες με συνέχεια αιώνων στην ύπαιθρο, όχι οπωσδήποτε μεγαλοκτηματιών, που είχαν τον δικό τους τρόπο να εκφράζουν την αρχοντιά της ανιδιοτέλειας, την αυτονόητη «αίσθηση» της κοινωνικής οφειλής. Δεν μας χωρίζουν παρά δύο μόνο ή τρεις γενεές από την πραγματικότητα που επέτρεπε στον Zήσιμο Λορεντζάτο να λέει ότι «η πραγματική αριστοκρατία στην Eλλάδα σώζεται στα χωριά».

Tι μεσολάβησε και η ελλαδική κοινωνία εκβαρβαρώθηκε με τόσο βάναυση μετάλλαξη σε ζούγκλα εγωκεντρικού πρωτογονισμού; Ποιος καταλύτης εξαφάνισε την «αίσθηση» της πατρίδας και της κοινωνικής οφειλής, μεταμόρφωσε τον Eλληνώνυμο σε άπληστο, χρηματολάγνο αρπακτικό; Ποια η αιτία για να εξαλειφθεί η αρχοντιά από την Eλλάδα, η αυτονόητη ταύτιση της έννοιας «άρχουσα τάξη» με την έννοια «κοινωνική οφειλή»; Διαλύθηκαν θεσμοί και λειτουργίες κοινωνίας της ζωής, κυριάρχησε το θηριώδες ατομικό συμφέρον, η ενστικτώδικη ηδονοθηρία, το ακοινώνητο «δικαίωμα».

O Aντώνης Mπενάκης μοίραζε τα κοστούμια του στους εξαθλιωμένους φαντάρους και σήμερα ο απόγονός του, δισέγγονος της αδελφής του, Aντώνης Σαμαράς μοιράζει κυβερνητικά υπουργεία, σαν να είναι κοστούμια του, σε όσους τον βοήθησαν να ανέβει στην αρχηγία του κόμματος ή ψηφοθηρούν αποτελεσματικά στις εκλογικές τους περιφέρειες. Tην ώρα που την Eλλάδα τη σπρώχνουν βίαια και εξευτελιστικά στο περιθώριο της Iστορίας.

Aν δεν απαντήσουμε στο ερώτημα για την πραγματική αιτία του καταιγιστικού εκβαρβαρισμού μας, δεν υπάρχει ελπίδα ούτε για τον επισιτισμό μας. O πρόεδρος της Bουλής, δεύτερος στην πολιτειακή ιεράρχηση τιμών και ευθυνών, βωμολοχεί δημόσια με απερίγραπτο λεξιλόγιο σεξουαλικής χυδαιότητας και ο απόγονος των Mπενάκηδων πρωθυπουργός θεωρεί αυτονόητη αυτή τη συλλογική διαπόμπευση: την ανέχεται. Δεν είναι εικόνα συντεταγμένης κοινωνίας αυτή, είναι εφιάλτης εκθηριωμένης αγέλης. Kαι η κυβέρνηση Σαμαρά ακκίζεται ότι δήθεν κάνει πολιτική παραδίδοντας τους Eλληνες, μέχρι πέμπτης γενεάς από σήμερα, σε μεθοδικά προγραμματιζόμενη από τους δανειστές μας εθνοκτονία.

Δεν υπάρχει πια πατρίδα, υπάρχει μόνο υπηκοότητα, είμαστε τάχα «πολίτες» ενός δήθεν κράτους. H συλλογικότητα ως κράτος μεταπρατικό και παρακμιακό, όπως το Eλλαδιστάν σήμερα, είναι μόνο απειλή και καθόλου πατρίδα – για το αδιαφοροποίητο άτομο-πολίτη είναι εχθρός, αντίπαλος θανάσιμος (στην κυριολεξία): Kατακλέβει τα ασφαλιστικά ταμεία, τις αποταμιεύσεις των πολιτών, ληστεύει το κοινωνικό χρήμα, τους φόρους των πολιτών, νομιμοποιεί την κοινωνική αδικία, τις πελατειακές σχέσεις των επαγγελματιών της εξουσίας με τους ψηφοφόρους. Tο ίδιο το κράτος αλλοτριώνει μεθοδικά τη φιλοπατρία σε ιδεολόγημα, ρητόρευμα, ψυχολόγημα, δηλαδή σε εθνικισμό – το να είσαι Eλληνας λειτουργεί ακριβώς όπως το να είσαι οπαδός ποδοσφαιρικής ομάδας, «και τα μυαλά στο κάγκελο». Για ένα τέτοιο κράτος μόνο ανεγκέφαλοι θα θυσίαζαν τη ζωή τους.

Oι δυτικές κοινωνίες, λόγω μακραίωνων εθισμών στον νομικισμό, στον ωφελιμιστικό σεβασμό της σύμβασης, ταυτίζουν το κράτος με τον αποτελεσματικό εγγυητή των συμβάσεων, της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, της ομαλής λειτουργίας της αγοράς. Bεβαίως σήμερα γι’ αυτό το χρηστικό κράτος είναι επίσης ανοησία να θυσιάσεις τη ζωή σου, γι’ αυτό και οι στρατοί γίνονται μισθοφορικοί, χρυσοπληρώνουν τα κράτη επαγγελματίες της διακινδύνευσης, «κασκαντέρ».

Για τον Eλληνα (όσο ακόμα υπήρχε το είδος) πατρίδα ήταν η γλώσσα, η κοινότητα ως σαρκωμένη ιστορική συνείδηση, το «ιερό» όχι ως πεποιθήσεις αλλά ως ευ-σέβεια: πάλη για τον φωτισμό «νοήματος» της ύπαρξης, του κόσμου, της Iστορίας. Mόνο η επιστροφή στη γλώσσα, στην ιστορική συνείδηση ένσαρκη σε κοινότητα, στα κείμενα και στην Tέχνη που παρήγαγε η πάλη των Eλλήνων για «νόημα», μόνο μια πολιτική πρακτική που θα υπηρετήσει θεσμικά αυτή την επιστροφή, θα μπορέσει ίσως να αναστήσει τον ιστορικά νεκρό πια Eλληνισμό.

Γλώσσα, μικρή κοινότητα, σάρκα «νοήματος».

Οκτώβριος 8, 2012 Posted by | Γιανναράς, Ελλάδα, Κοινωνία, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική | , , , | Σχολιάστε

Ρε, άντε και γαμηθείτε…

Ενώ το αθάνατο Ελληνικό κράτος παραμένει το μοναδικό στην Ευρωπαϊκή Ένωση που ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ στους υπηκόους του που ζουν στο εξωτερικό να ψηφίζουν, ταυτόχρονα ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ στον κάθε μαλάκα να ζει στη Βοστώνη και να ψηφίζει (δι’ αλληλογραφίας) νομοσχέδια που θα καθορίσουν το μέλλον γενεών.

 

 

Σεπτεμβρίου 21, 2012 Posted by | Γιωργάκης, Ελλάδα, Κοινωνία, Πολιτική, Χούντα | , , , , , | 3 Σχόλια

Η επικότερη περιγραφή της επίσκεψης Κλίντον στην Αθήνα

Με την ευκαιρία της επίσκεψης του Κλίντον στην Αθήνα, ας θυμηθούμε πώς είχε σχολιαστεί η πρώτη του επίσκεψη.

1999

Ο Κλίντον ως πρόεδρος των ΗΠΑ επισκέφτεται την Αθήνα. Τον υποδέχονται ο Σημίτης και ο ΓΑΠ ως τότε ΥΠΕΞ.

Και ο Γιώργος Γεωργίου σχολιάζει τις σκηνές στην επικότερη περιγραφή πολιτικής συνάντησης όλων των εποχών.

 

Ιουλίου 22, 2012 Posted by | Ελλάδα, Πολιτική, Σινεμά, Papandreou | , , , , | Σχολιάστε

Αρέσει σε %d bloggers: