Aman τo Μati mou

Μάτι που τα βλέπει όλα στην χώρα που ανθεί η φαιδρά Λαμπρακομπομπολαία

Αθήνα, το Ισλαμαμπάντ της Ευρώπης

– Του Αντώνη Πανούτσου (αναδ. από το Πρώτο Θέμα)

Τα τελευταία 20 χρόνια πήρε κάποιο κόμμα την εξουσία με την υπόσχεση ότι θα κάνει την Αθήνα Ισλαμαμπάντ; Ψηφίσαμε κάποιο κόμμα που είπε ότι θα ανοίξει τα σύνορα για να έρχεται στην Ελλάδα όποιος γουστάρει; Για να είμαι δίκαιος, κάποιοι ψήφισαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα λοιπά αριστερά κόμματα που είναι υπέρ των ανοιχτών συνόρων δεν πήραν πάνω από 5%. Ποιος, λοιπόν, άφησε την Αθήνα να γίνει το Ισλαμαμπάντ της Ευρώπης και ο χώρος βοσκής κάθε Ρουμάνου ζητιάνου; Μια μαχητική μειοψηφία με δυσανάλογη εκπροσώπηση στα Μέσα, η οποία κάθε φορά που το κράτος πάει να σταματήσει την παράνομη μετανάστευση φρενάρει τις κινήσεις με ιστορίες τρόμου και αστυνομικής βίας.

Πριν από 30 χρόνια ένας φίλος μου είπε ότι οι Ελληνες με το παραμικρό φωνάζουν ότι οι καταχραστές πρέπει να κρεμαστούν στο Σύνταγμα, αλλά αν ένας κρεμιόταν -σε αντίθεση με τον Αμερικανικό Νότο που θα παρακολουθούσε το θέαμα τρώγοντας ποπ κορν-, ολόκληρη η Ελλάδα θα έκανε εμετό. Οι Ελληνες δεν γουστάρουν τη βία και είναι πονόψυχοι. Δεν ξέρω καμία άλλη χώρα που να λέει τόσο πολύ «Ασε, μωρέ, τον κακομοίρη…» και οι πολίτες της να βάζουν το χέρι στην τσέπη για να τον βοηθήσουν. Στα ελληνικά δικαστήρια, όταν κάποιος φουκαράς αλλοδαπός καταδικαστεί σε μικρή ποινή και δεν έχει να την εξαγοράσει, πολλές φορές οι δικηγόροι βάζουν ρεφενέ για να πληρώσουν και να μείνει ελεύθερος. Κάποτε το έλεγα σε έναν ξένο φίλο και δεν μπορούσε να το καταλάβει.

 

Όπως δεν θα καταλάβαινε γιατί οι Ελληνες πληρώνουν ρουμάνικες ορχήστρες στις καφετέριες όχι για να παίξουν μουσική αλλά για να τους αφήσουν ήσυχους, Πακιστανούς για να τους καθαρίσουν καθαρά παρμπρίζ και δίνουν ελεημοσύνη σε ζητιάνους που ταξίδεψαν 2.000 χιλιόμετρα για να έρθουν στη χώρα των κορόιδων και να ζητιανέψουν. Ο Ελληνάρας μπορεί να είναι τα τρία κακά της μοίρας του, αλλά έστω επειδή είναι νούμερο και θέλει να φαίνεται γαλαντόμος και αβέρτικος τα ακουμπάει. Πρέπει να είμαστε ο μόνος λαός της Γης που προτιμά να κερνάει από το να τον κερνάνε και οι πρώτοι που μπορούν να το καταλάβουν είναι οι απανταχού ζητιάνοι.

Σε καμία άλλη δυτικοευρωπαϊκή πόλη δεν θα δείτε αυτό το χάλι των εισαγόμενων ζητιάνων. Χωρίς περιττή βία αλλά και υπερβολικές ευαισθησίες, καιρός είναι να το τελειώνουμε αυτό το χάλι. Στο φινάλε, δεν τους είχαμε δούλους, όπως οι λευκοί Αμερικανοί τους μαύρους, δεν τους είχαμε υπηκόους, όπως οι Γάλλοι τους Αλγερινούς, δεν τους είχαμε υπηρέτες, όπως οι Αγγλοι τους Πακιστανούς, μας κουβαλήθηκαν γράφοντας τους νόμους της Ελλάδας στα παπάρια τους και γι’ αυτό η Ελλάδα έχει κάθε δικαίωμα να κάνει το ίδιο.

Τα σύνορα

Παρακολουθώ τη συζήτηση για τον φράχτη στον Εβρο και προσπαθώ να καταλάβω. Θέλουμε σύνορα ή όχι; Αν ήμασταν η Ελβετία και είχαμε σύνορα με την Ιταλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Αυστρία, μία ζαρντινιέρα θα ήταν αρκετή. Είμαστε όμως η Ελλάδα, που έχουμε σύνορα με την Τουρκία, τη Βουλγαρία, τα Σκόπια και την Αλβανία και ό,τι και να βάλουμε για να τα φυλάξουμε είναι δικαιολογημένο.

Ο φράχτης

Η υποκρισία όμως στο θέμα της αντίθεσης στον φράχτη φαίνεται από τα επιχειρήματα. Υπάρχει κάποιος που πολεμάει τον φράχτη στον Εβρο και έχει να προτείνει κάτι αποτελεσματικότερο για την προστασία των συνόρων; Νομίζω πως όχι. Οι αντιρρήσεις υπάρχουν για να είναι τα σύνορα ανοιχτά. Το ποιος και τι περνάει, το πόσοι Ελληνες των συνόρων πρέπει να ζουν στον φόβο, το πόσο επιβαρύνεται η ελληνική οικονομία από τους λαθρομετανάστες είναι αδιάφορο σε αυτούς που τα σύνορά τους είναι στην Καποδιστρίου της Φιλοθέης και στη Μάρκου Μουσούρου στο Μετς. Και όταν δεν υπάρχει κανένα επιχείρημα, υπάρχουν οι αφορισμοί. Αυτοί που θέλουν τον φράχτη είναι ρατσιστές.

Οι αφορισμοί

Ρατσιστής είναι ο άνθρωπος που πιστεύει ότι υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες ράτσες, θεωρώντας κατά κανόνα ότι η δική του είναι η ανώτερη και, στη χειρότερη των περιπτώσεων, οι υπόλοιπες πρέπει να την υπηρετούν. Αλλο όμως ο ρατσισμός και άλλο να θέλεις να διατηρήσεις τον τρόπο ζωής σου. Πιθανόν ο πολιτισμός των Ρομά να είναι ο μεγαλύτερος όλων, η καθημερινή ζωή στην Καμπούλ ονειρεμένη και τα παρμπρίζ στο Καράτσι τα καθαρότερα στον κόσμο, αλλά γι’ αυτό υπάρχουν τα ταξιδιωτικά γραφεία. Πας, τα βλέπεις και αν νιώθεις γοητευμένος, μένεις μόνιμα και καλυτερεύεις την ποιότητα της ζωής σου. Οσο όμως αυτή η χώρα υπάρχει και όσο τα τρία τέταρτα του πληθυσμού της δεν θέλουν τα σύνορα ξέφραγο αμπέλι, το ένα τέταρτο πρέπει να κάνει υπομονή μέχρι τα Πατήσια να γίνουν Τζαβαχαλπούρ. Το παιχνίδι που άρχισε να παίζεται από τη Μεταπολίτευση, όταν η Αριστερά μπορούσε να φοβίζει με τον αφορισμό «ρατσιστής», νικημένο πλέον από την πραγματικότητα της λαθρομετανάστευσης φτάνει στο τέλος του.

 

Ιανουαρίου 29, 2011 Posted by | Αλαβάνος, Ανθρώπινα δικαιώματα, Δημοσιογραφία, Κοινωνία, Πανούτσος, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας, USyriza | , , , | 1 σχόλιο

Μια συνέντευξη του Α. Πανούτσου

Όπως όλοι γνωρίζουμε το «Μάτι» είναι φαν του Αντώνη Πανούτσου, επειδή είναι από τους τελευταίους που έχει τα παπάρια να γράφει αλήθειες χωρίς να φοβάται μην του την πέσει το αφεντικό του, τα λαμόγια της «δημοσιογραφίας», οι θεούσες, τα ταγαροτσόκαρα των Εξαρχείων, τα φυτά των οπαδικών εφημερίδων και κάθε άλλος μαλάκας απ’ αυτούς που κατά χιλιάδες μας περιτριγυρίζουν.

Με χαρά διαβάσαμε την συνέντευξη που έδωσε στο suspectblog.gr

Το Μάτι εκφράζει τα συγχαρητήρια στον blogger για την παρακάτω απολαυστική συνέντευξη:

Αν προσπαθησεις να του δωσεις μια ιδιοτητα διαβαζοντας τα κειμενα του, ειναι ιδιαιτερα δυσκολο να την ορισεις.

Ο ορος Αθλητικος συντακτης τον αδικει. Το χρονογραφος είναι παρωχημενο. Εχει γραψει και δοκιμιο αλλα εκεινο το ένα λιγοτερο «πα» δικαιως τον ξεχωριζει απο τον κατα πολυ βαρυτερο Ευαγγελο. Στα κειμενα του αναγνωριζω  τη σατιρα του Τσιφορου, την ειρωνεια του Ψαθα, τους περιθωριακους του Μπαστια, τη μοναξια του Λουντεμη και το επαναστατικο του Μισσιου.

Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΝΟΥΤΣΟΣ δεχθηκε να διαγωνιστουμε σε jack daniels σφηνακια. Οφειλω να ομολογησω ότι ο μπαρουτοκαπνισμενος ροκερ και ποδοσφαιρικος περιηγητης με νικησε κατά κρατος αλλα τουλαχιστον μου εμεινε η συνενευξη που ακολουθει…

– Θυμαμαι καποτε που γραψατε πως η καριερα σας ως DJ σταματησε όταν ενας θαμωνας σας ζητησε ενά κομματι των metallica και το ψαχνατε φορωντας τα γυαλια σας. Το τελος στην αρθρογραφια το εχετε ορισει;

ΑΠ: Όχι γιατι είναι η βασικη δουλεια μου. Μια δουλεια στην οποια συγχωρειται και η επαναληψη και οσο περνανε τα χρονια, φτουρας περισσοτερο από ότι σαν dj. Σε γενικες γραμμες εχω βαλει ένα οριο στα 4 χρονια. Τοτε θα επαναπροσδιορισω τι θα κανω και ποσο ακριβως θα συνεχισω.

– Αν η καριερα σας σταματουσε αυριο και θελατε  να απευθυνετε 2-3 ευχαριστω, σε ποιους θα τα λεγατε;

– ΑΠ: Ορισμενοι ανθρωποι με βοηθησαν κανοντας  την δουλεια τους. Δεν ετυχε να  με βοηθησει καποιος χωρις να αποκομισει ταυτοχρονα καποιο οφελος. Ξεχωριζω τον Καραγιαννιδη που με πηρε στον  Φιλαθλο και στο Νοκ Αουτ σε μια περιοδο που  ημουν πολύ στριμωγμενος οικονομικα. Και παλι όμως δεν με ελεησε, δουλεια μου προσεφερε.  Δηλαδη, δεν εχω καποιον ο οποιος να μου εσωσε τη ζωη στον πολεμο.

– Ποιος είναι ο καλυτερος σας φιλος από τον δημοσιογραφικο χωρο;

ΑΠ: Ο Μακης Προβατας που κανει την εκπομπη με τον Δανικα στον Αρενα.

– Ποιον συναδελφο σας εκτιματε και ισως ζηλευετε λιγο ( με την καλη εννοια ) για τη δουλεια του;

ΑΠ: Για την ποιοτητα της δουλειας του, τον Γιαννη Πρετεντερη. Εχει ένα πολύ σαφη χωρο στον οποιο κινειται και αυτό που λεει, το λεει πολύ καθαρα και δεν χρειαζεται να γραφει πιλαφια. Δεν αναλωνεται να καθεται να δουλευει παρα πολλες ωρες και τον καταλαβαινεις σε αυτά που θελει να πει. Ειτε συμφωνεις ειτε διαφωνεις με αυτά που γραφει.

– Εχετε ποτε βλαψει  καποιον με τα κειμενα σας;

ΑΠ: Πρεπει να είναι δεκαδες αλλα ευτυχως δεν αυτοκτονησε καποιος. Εχω ασκησει κριτικη στην οποια αισθανθηκα ευτυχης όταν καποιος που να του αξιζε, στραβωσε και άλλες φορες ειπα μεσα μου, τι μου φταιγε τωρα ο ανθρωπος. Παντως να ξεκαθαρισω πως ποτε δεν εχω παρει χρηματα για να βλαψω κανεναν.

– Από ποιον θα θελατε να παρετε συνεντευξη;

ΑΠ: Δεν μου λεει κατι, καθως δεν διαβαζω συνεντευξεις. Δεν εχει καποιος να προσφερει κατι στην ανθρωποτητα μεσω των συνεντευξεων. Αλλα για να σου απαντησω, διαλεγω τον Ιαν Μορις, συγγραφεα ιστορικων  και ταξιδιωτικων βιβλιων που εχει κανει και αλλαγη φυλου. Μπορει και να τα φτιαχναμε!

– Υστερα από τοσα χρονια καριερας στα εντυπα, στο ραδιοφωνο και την τηλεοραση, εχετε άλλες επαγγελματικες φιλοδοξιες;

ΑΠ: Η μονη φιλοδοξια που ειχα και εχω είναι να ζω αξιοπρεπως από το επαγγελμα το οποιο ξερω ότι είναι αναλωσιμο. Δεν κανω κατι διαχρονικο.  Δεν δινω ιδιαιτερη σημασια σε στοχους και επιδιωξεις. Για να σου δωσω να καταλαβεις, δεν με απασχολει καν. Αν με ρωτησεις αν εχω καποιο κειμενο που να εχω γραψει εγω, δεν εχω αποθηκευσει στον υπολογιστη μου ουτε ένα! Τα σβηνω. Το μονο που με ενδιεφερε είναι να κανω καπου καπου δουλειες που να με διασκεδαζουν και να βγαζω αρκετα λεφτα.  Δεν καταγομαι από πλουσια οικογενεια, εχω μεινει αφραγκος σε μεγαλη ηλικια και καταλαβαινω τον ρολο που παιζουν. Εχω μαθει να σεβομαι το χρημα. Δεν το υποτιμω. Να ζω καλα, να περναω καλα. Οποτε, τι να κανω με τη δημοσιογραφια; Γραφω κειμενα, μου λενε άλλες φορες τι ωραιο ηταν αυτό που εγραψες, καποιες άλλες, τι μαλακια ηταν αυτή οποτε δεν εχει παραπανω.

– Η πιο συχνη συμβουλη που δινετε στους νεους δημοσιογραφους;

ΑΠ: Προσπαθω να τους καταστρεψω την καριερα για να ειμαι ο μονος καλος! Δινω παντα κακες συμβουλες επιτηδες!

– Ποια θεωρειτε ότι είναι η μαυρη κηλιδα στην καριερα σας και σας εκανε να μετανοιωσετε;

ΑΠ: Να κοστολογησω παραπανω τις υπηρεσιες μου και εκει πχ που ηταν να παρω  300 χιλιαδες, να ζηταω και να παιρνω 500 αλλα δεν εχω κανει δα και εγκληματα! Δεν εχω ουτε μαυρες κηλιδες ουτε μαυρες σελιδες! Εχω γραψει και μαλακιες αλλα όχι καποια τοσο συγκλονιστικη που να τη θυμαμαι!

– Όταν ακουτε ή διαβαζετε μια αρνητικη κριτικη για το ατομο σας, τη λαμβανετε υποψη σας; Σας επιρεαζει;

ΑΠ: Δεν ακουω, δεν διαβαζω, δεν με νοιαζει. Η τελευταια που διαβασα για μενα κριτικη ηταν το 2004 που με ειχε φωτογραφια η εσπρεσσο και ενθουσιαστηκα γιατι ειπα ότι ενταξει τωρα, δικαιωθηκα. Θυμαμαι ότι το αρθρο εγραφε «σκοτωνονται στο mega». Παντως, δεν το ψαχνω και δεν με νοιαζει. Δεν ξερω τι γραφουν. Όπως κρινω από τα κειμενα μου, ετσι κρινομαι και από τους αλλους.

– Είναι λογικο να μην εχετε καθε μερα εμπνευση για να γραψετε. Όταν κοιταζετε την οθονη και δεν σας ερχεται καποια ιδεα, τι κανετε για να επιφωτιστειτε;

ΑΠ: Δεν εχω εμπνευση, τι ειμαι ο Λεοναρντο Ντα Βιντσι; Απλως διαβαζω τι εχει η επικαιροτητα και γραφω. Λογω της μοτοσικλετας, σκεφτομαι συνεχεια. Ετσι εχω μαθει. Κανω συνεχεις και διαδοχικες σκεψεις.  Δεν εχω δηλαδη εκλαμψεις τυπου α, ειδα αυτό και να παω να το γραψω. Μαθαινω τι εχει η επικαιροτητα και το σχολιαζω. Είναι όπως οταν οδηγεις τη μηχανη. Δεν ακους λογια, δεν συζητας με κανεναν αλλα σκεφτεσαι. Ετσι λειτουργω.

– Τι δεν σας αρεσει στη δουλεια σας;

ΑΠ: Ο ιδιαιτερα αμορφωτος κοσμος. Ο δημοσιογραφος πρεπει να είναι πολύ μορφωμενος αλλα στον κλαδο μας οι περισσοτεροι είναι αμορφωτοι. Γραφουν κοινοτοπιες, κλισε το ένα μετα το άλλο για να σχηματιστει ένα κειμενο. Παιδια που μπαινουν στο επαγγελμα από 18 χρονων και δεν εχουν προλαβει να διαβασουν, να μορφωθουν και το μονο που μας νοιαζει είναι να ψησουμε τον ταδε παικτη για να μας δινει πληροφοριες αν στην προπονηση πλακωθηκαν, τοτε δεν μιλαμε και για το απαυγασμα της ανθρωπινης σκεψης… Θυμαμαι καποτε, μου το λεγε ο Καραγιαννιδης, πως όταν για παραδειγμα ένα αρθρο για τον Παναθηναϊκο καταληγει στο «πρεπει να παρει δεξι μπακ;» υπο τη μορφη ερωτησης. Αυτό είναι λαθος. Ο αναγνωστης πληρωνει για να του πεις εσυ τι πρεπει να γινει.  Εσυ πρεπει να εχεις τη γνωση και τη γνωμη. Όχι να μοιραζεσαι ερωτηματικα.

– Δεν εχετε και την καλυτερη αποψη βλεπω…

ΑΠ: Να προσθεσω επισης ότι είναι κοτες τριλιρες. Δες τα κλισε για τη βια στα γηπεδα. Δεν τα αντεχω. Μια ζωη τα ιδια και τα ιδια.

– Αν εξαιρεσω πιθανως τον ετερο Αντωνη, ποιος άλλος αρθογραφος είναι αυτος που σας κεντριζει το ενδιαφερον και τον διαβαζετε;

ΑΠ: Γενικα δεν διαβαζω. Ο Σωτηρακοπουλος για παραδειγμα εχει καλη διεθνη πληροφορηση και μαθαινεις ότι πχ ο Τομι Λορντον στα 28 του παει φανταρος. Συνηθως οταν διαβαζω τιτλο και συγγραφεα, δεν κοιταω καν μετα. Ο Κωστας Καρατσιπλακης γραφει «σας καταγγελω κυριε προεδρε» ξερεις τι θα πει, οποτε τι να διαβασω; Ασε που εδώ στην Ελλαδα εχουμε πολύ υλη. Ακατασχετη ροη κειμενων. Συνεχης πιεση για πολλες λεξεις, μεγαλες εφημεριδες και πολλα κειμενα. Οποτε δεν καθομαι να διαβασω ουτε του Καρπετ, ουτε τα δικα μου ουτε κανενος αλλου. Μονο τους τιτλους και παω παρακατω.

– Ποια είναι η καλυτερη και η ποια η χειροτερη στιγμη στην δημοσιογραφικη σας καριερα;

ΑΠ: Η καλυτερη στιγμη ηταν η πρωτη φορα που ειδα το ονομα μου γραμμενο. Παμε 44 χρονια πισω σε ένα ματς Αρης Πετρουπολης – Ολυμπιακος Λιοσιων με εξτρεμ τον Πεσιριδη που μετα πηγε στην ΑΕΚ αλλα δεν εκανε καριερα. Είναι το πρωτο πραγμα που εγραψα για το Φως των σκορ. Μετα η επομενη πιο ευτυχισμενη ηταν όταν ειδα τη φωτογραφια μου και μετα όταν ημουν αφραγκος και σιγα σιγα φτιαχνομουν, τοτε μου εδωσαν μια επιταγη που εγραφε πανω ένα εκατομμυριο! Αυτή ηταν ακομα πιο ευτυχισμενη. Η χειροτερη στιγμη μου ηταν τοτε που εκλεισε το περιοδικο ΟΖ και εμειναν εργαζομενοι στο δρομο και χρωσταγα τα κερατα μου στο δημοσιο. Εφοριες, Δημος, ΙΚΑ, ξερεις. Μου πηρε μια πενταετια αλλα εξοφληθηκαν όλα μεχρι κεραιας.

– Εχει τυχει ποτε ενας προπονητης ή ενας προεδρος να παρουν μια αποφαση που να εχει προκυψει από την αρθρογραφια σας; Πιστευετε ότι επιρεαζετε προσωπα και πραγματα;

ΑΠ: Όχι δεν το ξερω και δεν το νομιζω

– Ποια θεωρειτε την πιο θεαματικη ομαδα που περασε από το ελληνικο ποδοσφαιρο;

ΑΠ: Σιγουρα η ΑΕΚ της διετιας 1994 – 1996. Τα δυο τελευταια χρονια του Μπαγεβιτς πριν παει στον Ολυμπιακο.

– Αν σας ελεγα να επιλεξετε την καλυτερη 11αδα ολων των εποχων από Ελληνες παικτες, ποιους θα διαλεγατε;

ΑΠ: Κοιταξε, επειδη η μνημη κανει περιεργα παιχνιδια και δινει μυθικες διαστασεις σε προσωπα του απωτερου παρελθοντος ας πουμε για τη δεκαετια του 90 και μετα. Παιζω με 4-4-2 και διαλεγω: Τερματοφυλακα τον Νικοπολιδη, αριστερο μπακ σιγουρα τον Γεωργατο, δεξι μπακ τον Μπορμποκη, στο κεντρο της αμυνας τον Μανωλα με τον Κυριακο. Αμυντικο χαφ τον Ζαγορακη. Αριστερα θα βαλω αναγκαστικα τον Καραγκουνη γιατι δεν πιστευω ότι υπαρχει κανεις άλλος Ελληνας της προκοπης. Στο κεντρο επισης τον Τσιαρτα. Μπροστα θα βαλω τον Νικολαϊδη και δεξια φυσικα τον Γιαννακοπουλο. Τωρα αντε βρες μου ένα βαρυ Ελληνα φορ ικανο τα τελευταια 500 χρονια. Τι να πω; Ο Χαριστεας δεν επαιξε στην Ελλαδα. Ο Βρυζας επεφτε συνεχεια, ο Σαμαρας μεν παιζει με το κεφαλι ψηλα είναι και το μεγαλυτερο ταλεντο από ολους αλλα δεν μπορεις να πεις ότι εκανε καριερα. Ο Ζαχαροπουλος; Για να μην επιλεξω τον Λαμπριακο από απελπισια, ας παρω αναγκαστικα τον Μαχλα!

– Σε ποιον ποδοσφαιριστη, σε ποιον προπονητη και σε ποιον παραγοντα αν ξερατε ότι δεν θα ειχατε καμια συνεπεια, πολύ ευχαριστως θα του ριχνατε μια μπουνια;

ΑΠ: Εισαι καλα ρε, δεν λεγοναι αυτά! Αν ηταν θα πηγαινα για τσακωμο! Ενταξει μια φορα τσακωθηκα με τον Μπεο αλλα δεν μπορω να σου πω τετοια πραγματα!

– Το ότι υποστηριζετε τον Ολυμπιακο σε τι σας εχει ωφελησει και που σας εχει ζημιωσει;

ΑΠ: Ουτε το ένα ουτε το άλλο. Δεν εχω αισθανθει κατι τετοιο στην καθημερινοτητα μου. Με εκνευριζε η παραφιλολογια αφου δεν γραφω το ρεπορταζ του Ολυμπιακου και ουτε βγαζω μεριοκαμματο επειδη λεω ότι ειμαι Ολυμπιακος. Επισης με εκνευριζει η υποκρισια. Εκτος από τους ρεπορτερ των ομαδων που εκ των πραγματων λεγανε «ναι, να παει καλα η ομαδα» ολοι οι αλλοι δημοσιογραφοι δηλωνουν Πανιωνιοι, Φωστηρες και Απολλωνες. Δεν γινεται αυτό από τη στιγμη που ολος ο κοσμος υποστηριζει 3 ομαδες. Ετυχε ολοι οι δημοσιογραφοι να είναι κατι άλλο; Εγω γεννηθηκα στον Πειραια και ειμαι Ολυμπιακος. Μου αρεσει να κερδιζει αλλα ποτε δεν θα εκανα κατι για να κερδισει ο Ολυμπιακος. Θυμαμαι όταν ημουν στο mega όταν ειχα πει για πλακα στον Βαρδινογιαννη ότι «ξερεις ότι ειμαι Ολυμπιακος;» και μου απαντησε «και εμεις ξερουμε να ασχολουμαστε» ή κατι τετοιο και προσπαθησα να καταλαβω τι εννοουσε. Απειλη ηταν αυτό; Θελει να με σκοτωσει;  [ γελια ] Ακομα και με τον Βαρδινογιαννη καναμε πλακα για αυτό.

Πιστευω ότι αν οι δημοσιογραφοι ηταν μονο οπαδοι θα ηταν η μικροτερη ζημια στην κοινωνια και θα ειχαμε πολύ καλυτερο ποδοσφαιρο φιλε. Δυστυχως εξυπηρετουν προσωπικα συμφεροντα, φιλους και κολλητους. Δεν λεω ότι τα παιρνουν αλλα βολευονται για να είναι καπου ταγμενοι. Αν αποφασισεις να εξυπηρετησεις μια ιδεα στρατευομενος, θα χασεις κάθε αξιοπιστια. Δεν μπορουν αυριο ο Γκοτζος ή ο Κετσετζογλου να πουν ότι ο Ολυμπιακος εχει καλυτερη ομαδα. Παντα ο Ολυμπιακος θα εχει αδικο. Δεν βολευει λοιπον. Ετσι, εγκλωβιζουν την αποψη τους. Είναι σαν το ανεκδοτο που παει το παιδακι στον μπαμπα του και του λεει «μπαμπα πεταει ο γαϊδαρος;» Ο πατερας του εριξε σφαλιαρα, «τι είναι αυτά που τα διαβασες αυτά;» Στον Ριζοσπαστη! Και επειδη ο πατερας του ηταν κομμουνιστης και ο Ριζοσπαστης ευαγγελιο, του λεει: Ε, μπορει να μην πεταει αλλα κανει ένα ετσι και κουναει τα χερακια. Καπου καπου λοιπον, ας κανουμε και εμεις ένα ετσι… Φτασαμε σε σημειο να βγαζουμε μεροκαματα επειδη ειμαστε ειτε Ολυμπιακοι, ειτε Παναθηναϊκοι ειτε ΑΕΚτζηδες. Εγω δεν βγαζω ετσι το δικο μου μεροκαματο!

– Εχετε δει χιλιαδες αγωνες και εκατομμυρια ποδοσφαιριστες. Ζησατε τον απολυτο ερασιτεχνισμο μεχρι τις μερες μας. Εχετε δει τους τεχνιτες αλλα και τους αθλητες του στιβου. Που κατά τη γνωμη σας οδευει το ποδοσφαιρο σαν αθλημα;

ΑΠ: Από το 1952 που βλεπω ποδοσφαιρο πιστευω πως η μοναδικη αλλαγη είναι πως οι χωροι και τα αντικειμενα ειχαν φτιαχτει για διαφορετικους ανθρωπους. Τωρα ας πουμε ο μεσος ορος υψους ανεβηκε κατά 14 ποντους. Είναι αθλητες. Για τη βελτιωση του αθληματος θα πρεπει ή να μεγαλωσουν οι διαστασεις του γηπεδου και αυτό καταλαβαινω ότι είναι πολύ δυσκολο γιατι δεν μπορεις να γκρεμιζεις κερκιδες ή να μειωθουν οι παικτες. Παλιοτερα υπηρχαν ανοιχτοι χωροι ενώ τωρα παιρνεις τη μπαλα και σου ερχονται τρεις να σε μαρκαρουν. Τα καλυτερα ματς γινονται όταν μεινουν από 10 σε κάθε ομαδα που θα δεις και κανενα  κολπο. Όταν ας πουμε τοτε που επαιζαν στον Ολυμπιακο οι Ρωσιδιδες και στην ΑΕΚ ο Σταματιαδης και ο Αναστασιαδης, εφτανε το αμυντικο χαφ στο κεντρο και μετα φρεναρε. Ετσι στην επιθεση επαιζαν πεντε εναντιον πεντε. Τωρα, βλεπεις σε ένα κορνερ 16 παικτες στη μεγαλη περιοχη και σε παλιες φωτογραφιες τον τερματοφυλακα να κανει αλμα να πιασει τη μπαλα και γυρω του ολοι και ολοι δυο παικτες να τον παρακολουθουν εκθαμβοι που πηδηξε. Επισης πιστευω πως αδικουνται καταφορα οι νεοι ποδοσφαιριστες. Οι τεχνικες ενεργειες τους είναι πολύ πιο γρηγορες και δεν φαινονται από το γηπεδο και στην τηλεοραση το καταλαβαινεις μετα το δευτερο replay. Ενώ τοτε ο Νεστοριδης ας πουμε εκανε το κολπο, αλλα τοσο αργα που το καταλαβαιναν ολοι.

– Αν κλεισετε τα ματια, ποια ποδοσφαιρικη φαση σας ερχεται στο νου;

ΑΠ: Η τριπλα που εσκασε ο Μπερκαμπ στον Νταμπιζα. Δεν εξηγειται αυτό που του εκανε. Το εχω δει στο αργο εκατο φορες και δεν εχω καταλαβει τι γινεται! Καπως ετσι φανταζομαι ότι θα κοιτουσαν οι κατοικοι της Πομπηιας τη λαβα να ρχεται. Μαγεμενοι.

– Ποιο κατά τη γνωμη σας είναι το μεγαλυτερο ταλεντο ( Ελληνας παικτης) που χαθηκε στο δρομο;

ΑΠ: Μπορω να σκεφτω αρκετους. Εχω δει παικτες και παικτες αλλα προχειρα μου ερχονται κατά νου ο Γιουκουδης του Αρη και ο Τουρσουνιδης του ΠΑΟΚ. Και από τους παλιους, ο Σεβαστοπουλος της ΑΕΚ. Εχω παντως μια αδυναμια. Μπορει να ειμαι Ολυμπιακος αλλα εχω δει περισσοτερα ματς της ΑΕΚ. Μου αρεσει να βλεπω ΑΕΚ.

– Αν εισασταν υπουργος αθλητισμου ποιες θα ηταν οι πρωτες κινησεις που θα κανατε;

ΑΠ: Θα εκοβα αμεσως τις επιχορηγησεις στα ερασιτεχνικα σωματεια. Θα εκανα ότι και στη Γερμανια. Μαζικο αθλητισμο με υπουργους αθλητισμου και όχι πρωταθλητισμου. Ετσι θα ειχαμε τελειωσει και με το ντοπινγκ σε μια μερα. Δεν θα ειχε παρει ντοπα ο άλλος, δεν θα ειχε λογο κιολας καθως είναι ακριβο πραγμα. Ας μη φερουμε κανενα μεταλλιο από τους Μεσογειακους. Και τι εγινε;

– Ποιος αγωνας σας εχει μεινει βαθια χαραγμενος;

ΑΠ: Το 4-3 του Ολυμπιακου με την ΑΕΚ με προεδρο τον Ψωμιαδη. Καθομασταν στο γηπεδο διπλα με τον Νικο Κιαο που ηταν προεδρος της Ενωσης 1924 και της ενωσης συντακτων. Από κατω μας καποιοι φανατικοι του Ολυμπιακου. Όταν ο Ολυμπιακος εκανε το 4-2 γυρναγαν προς το μερος μας και μας ελεγαν «να δουμε τωρα τι θα γραψετε αυριο» αφου βεβαια μας στολιζαν και με διαφορα. Ο Κιαος ειπε σε έναν αστυφυλακα εκει διπλα «Αστυφυλαξ, παρτε τα στοιχεια του κυριου, θελω να του υποβαλλω μηνυση για εξυβριση» και ο αστυνομικος κοιταγε το πελαγος.  Μετα από λιγο η ΑΕΚ μειωσε σε 4-3, ο Βασσαρας κρατησε 7 λεπτα καθυστερηση και τοτε αρχισαν να μας πετανε καρεκλες. Ειχε πολύ πλακα. Οι δυο μας και οι Ολυμπιακοι να μας εχουν παρει στο σημαδι.

– Από το cd player σας δεν λειπει…

ΑΠ: οι sisters of mercy, οι metallica,το mother fist του marc almond και τον τελευταιο εναμισυ χρονο το guitar του peter nalitch

– Ποιες προληψεις εχετε;

ΑΠ: Δεν εχω. Ας πουμε μια καδενα που θεωρω γουρικη. Όμως για αρκετα χρονια δεν τη φοραγα αλλα τελικα δεν πεθανα.

– Εχω διαπιστωσει από τα αρθρα σας πως δεν ειστε και ο πλεον ευσεβης ανθρωπος στον κοσμο. Ο δικος σας θεος ποιος είναι;

ΑΠ: Δεν πιστευω ουτε σε Θεο ουτε ότι καποιος παιρνει μια αποφαση για τη ζωη μας και τον πλανητη. Πιστευω ότι όλα είναι αυτορυθμιζομενα. Γινεται κατι γιατι ετσι πρεπει να γινει.

– Ημερομηνια που θα σας μεινει αξεχαστη…

ΑΠ: 22 Απριλιου του 1967. Απολογουμουν σε Αγγλικο δικαστηριο γιατι με ειχαν συλλαβει χωρις αδεια και διπλωμα. Στην ουρα ειδα έναν Ελληνα και μου ειπε πως στην Ελλαδα εγινε πραξικοπημα. Θυμαμαι την αμηχανια και το ποσο ειχα αιφνιδιαστει καθως από τη μια ειχα το δικαστηριο και από την άλλη σκεφτομουν τι γινεται στην Ελλαδα. Ετσι για να ξερεις πως ειχαμε πληροφορηση τοτε…

– Για ποιον λογο ασκειτε αρνητικη κριτικη στα blogs; Το ότι δινεται η δυνατοτητα εκφραση των κοινων θνητων, είναι τοσο καταδικαστεο;

ΑΠ: Ειτε καποιος γραφει στην εφημεριδα ή στα μπλογκ ή στην πετρα του Μωυση, τις ιδιες βλακειες θα γραφει. Αυτό που με εκνευριζει είναι πως αν εγω γραψω ότι ο suspect είναι κλεφτης θα παω στο δικαστηριο ενώ οι μπλογκερς μενουν στο απυροβλητο. Στην εφημεριδα υπαρχουν οι συνεπειες του νομου. Γιατι να μην υπαρχουν στα μπλογκ; Τοτε, ας καταργησουμε τους νομους ή να υπαχθουν και τα μπλογκ σε αυτους. Από την άλλη επισης δεν καταλαβαινω γιατι ο Γκιολιας εχει το τρωκτικο, ενώ εχει και στηλη αλλα και εκπομπη στο ραδιοφωνο, του στερει καποιος την εκφραση; Δεν αναφερομαι σε ανθρωπους χαμενους στη μεγαλουπολη που θελουν να πουν ιστοριες από τη ζωη τους. Αναφερομαι στους δημοσιογραφους που κανουν και μπλογκ γιατι αυτά είναι που διαβαζονται. Τοτε τι να κανουμε να καταργησουμε τη δημοσιογραφια; Δεν μου αρεσει αυτή η υποκρισια όπως επισης και ότι οι συριζες επεσαν πανω στα μπλογκ μπας και βρουν κανα ψηφουλακι.

– Πως και δεν γραψατε ένα βιβλιο;

ΑΠ: Δεν εχει αρκετα λεφτα. Βιογραφια δεν θα εγραφα ποτε γιατι θα ηταν όλα ψεμματα. Εξαλλου, τι νοημα εχουν οι περιπετειες μου το 1941 όταν εχουν αλλαξει τοσο πολύ τα πραγματα που κανεναν πια δεν ενδιαφερουν. Είναι άλλες εποχες που δεν εχουν αξια για τους επομενους. Το πολύ πολύ να εκανα μια συρραφη γεγονοτων που δεν εχει κατι να προσφερει.

– Εχω παρατηρησει πως όταν η επικαιροτητα εχει ως θεμα την Εθνικη Ελλαδος, αναφερεστε στους φουστανελλαδες, απεχθανεστε τα περι εθνικου υμνου και πατριδας. Εσεις τι πρεσβευετε, τον διεθνισμο;

ΑΠ: Ισα ισα εγω προσπαθω να καταλαβω τι πρεσβευουν αυτοι. Δεν μπορω να καταλαβω μιλαμε για  τους αρχαιους Ελληνες και εχουμε ένα σταυρο ο οποιος είναι κελτικος. Είναι γραφικο και γελοιο αυτό. Όπως με τις ομαδες ετσι και με τα εθνη. Με εκνευριζει πολύ γιατι γιναμε ολοι ιδιοι επειδη καποιος τραβηξε ένα σουτ και πρεπει να κατεβουμε στην ομονοια να πανηγυρισουμε για το μεγαλειο του Ελληνα.

– Εχω όμως παρατηρησει ότι ειστε πολύ πιο αυστηρος όταν αναφερεστε στην Εθνικη μας ομαδα από ότι στους συλλογους.

ΑΠ: Βεβαιως γιατι δεν μου αρεσει η υποκρισια. Αν την ομαδα μας την ελεγαν Βελγιο δεν θα την εβλεπε ανθρωπος. Κοιταξε, το ποδοσφαιρο δεν αντιπροσωπευει τιποτα παραπανω από το ποδοσφαιρο. Όπως δεν αλλαξαμε την αποψη μας για τους Δανους επειδη πηραν το euro ετσι δεν αλλαξαν και οι αλλοι την αποψη τους επειδη το πηραμε και εμεις. Στον στρατο πηγα, φορους πληρωνω και δεν εχω καμια υποχρεωση να γινω ηλιθιος και να υποστηριζω ότι παιζουμε ωραια μπαλα. Ας γινουμε καλυτεροι ανθρωποι και αστο το ποδοσφαιρο.

– Υπαρχει γυναικα που να εχει απειλησει τη θεση της Μαριγως [ΣΣ είναι η αγαπημενη του σκυλα] στην καρδια σας;

ΑΠ: Ο σκυλος δεν αντικαθιστα τον ανθρωπο. Dog is a dog. Ξερω τι περιμενω από τη Μαριγω, αυτή πανω κατω ξερει τι περιμενει από μενα, ειμαι φιλοζωος αλλα δεν τα μπερδευω.

– Θέμα συζήτησης που απεχθάνεστε;

ΑΠ: Το ποδοσφαιρο! Δεν εχει κανενα ενδιαφερον, ουτε είναι επιστημη να πεις πραγματα. Τι να πεις…

– Οι κακες γλωσσες λενε πως εισασταν ο μονος που αντιδρουσατε σφοδρα όταν κανατε τηλεοπτικη εκπομπη στο να μην ερθει στο στουντιο ο Νικος Αλεφαντος. Ετσι μας στερησατε σκηνες απειρου καλλους. Γιατι μας το κανατε αυτό;

ΑΠ: Κοιτα κατι, αν ειχα μεγαλη οικονομικη αναγκη να κανω καραγκιοζιλικια με τον Αλεφαντο, δεν θα ειχα κανενα προβλημα. Να εκανα όπως ο Σεφερλης στο θεατρο που ντυνεται γυναικα με περουκες και διαφορα τετοια. Ζητω συγγνωμη που δεν εκανα το κοινο να γελασει αλλα τι να κανουμε, δεν το εκανα.

– Εκτος από το αλκοολ τι άλλο είναι αυτό που σας γαληνευει;

ΑΠ: Και όμως, το αλκοολ δεν με γαληνευει. Αποφασισα μαλιστα να το κοψω. Γαληνευω με τα χομπι μου που είναι τα κομιξ, να μαζυεω γραμματοσημα και σε κατι που ειμαι πολύ καλος, να βαφω στρατιωτακια!

– Ειστε και εσεις υπερ του «η προηγουμενη γενια ηταν καλυτερη»;

ΑΠ: Δεν θα το ελεγα. Πιστευω πως σημερα οι πιτσιρικαδες εχουν πολύ μικροτερη κακια. Εχουν μεγαλυτερη συνειδηση σε ότι αφορα το περιοβαλλον ή τις σχεσεις μεταξυ των ανθρωπων. Παλιοτερα περναγες από έναν δρομο και εβλεπες από έναν πιτσιρικα να κλαιει γιατι εφαγε σφαλιαρα από τους γονεις του. Ενώ τωρα αν συμβει κατι τετοιο θα γυρισει να κοιταξει εκπληκτος ολος ο κοσμος. Ηταν πολύ σκληρες οι κοινωνιες τοτε…

– Αν σας προτεινουν  να βαλετε υποψηφιοτητα για βουλευτης, θα δεχθειτε;

ΑΠ: Δεν το απορριπτω αλλα εχω ένα μεγαλο προβλημα. Μου είναι αδυνατον να κολακεψω το κοινο. Ο Ψαριανος για παραδειγμα κολακευει το κοινο του ενώ εγω δεν μπορω. Δεν ξερω, αλλα δεν το εχω σκεφτει και ιδιαιτερα. Να γυριζω γυρω γυρω να βγαλω λογους και να λεω τι ωραια που θα τα κανω εγω;  Ασε δε που θεωρω ότι οι 300 είναι πολύ μεγαλος αριθμος για βουλευτες.

– Ποια ερωτηση εχετε βαρεθει να ακουτε;

ΑΠ: Το τι ομαδα ειμαι. Ότι και καλα με εκθετουν και με φερνουν σε δυσκολη θεση.  Λεω να το κανω τατουαζ για να μη με ζαλιζουν με αυτό το θεμα.

– Σε ποια ερωτηση θελετε  να απαντήσετε;

ΑΠ: Η Κωνσταντινα Πανουτσου που είναι στον σταθμο, δεν εχει καμια σχεση με την κορη μου και προκειται για μια απλη συνωνυμια

– Βαλτε έναν τιτλο σε αυτη τη συνεντευξη

ΑΠ: Τι να σου πω ρε suspect, βαλε κατι που να τραβαει το ματι. Στο απανεμο λιμανι της ζωης του ας πουμε. Ή κατι πιο hardcore όπως τα ειχε με τα Καλουτακια ή τα εχει με την Προκοπιου.

– Κυριε Πανουτσο, σας ευχαριστω πολύ!

ΑΠ: Να σαι καλα και ελπιζω να βγαλεις κανα φραγκο από τη συνεντευξη!

Ιουλίου 17, 2009 Posted by | blog, Πανούτσος | 1 σχόλιο

Πεσ’τα Χρυσόστομε (3)

Απόσπασμα από το άρθρο του Α. Πανούτσου της 19/12/08

…Καθημερινά οι άνθρωποι που καταστρέφονται γίνονται περισσότεροι και δεν είναι οι μέτοχοι των τραπεζών και οι ιδιοκτήτες του Notos Gallery, αλλά εκτός από τους βιοπαλαιστές μια χαρά προοδευτικοί άνθρωποι καταστρέφονται στη λαίλαπα της μαλακίας που μας έκανε να θέλουμε να καταστραφούμε, όπως τα λέμινγκς.

Για παράδειγμα, ένας εξαίρετος ηθοποιός και συγγραφέας θεατρικών έργων δανείστηκε από την τράπεζα 600.000 ευρώ για να ανεβάσει έργο σε θέατρο του κέντρου. Φυσικά με αυτά που γίνονται δεν πατάει άνθρωπος. Και ούτε πρόκειται να πατήσει.

Γιατί η δήθεν εξέγερση έχει καταλήξει σε ένα outing στο κέντρο για χαρά και παιχνίδια. Οπως σε προηγούμενες χρονιές έλεγαν οι μαθητές «πάμε στο Allu Fan Park να κάνουμε banjee jumping», τώρα είναι «πάμε να κάψουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο». Γιατί; Γιατί όπως έγραφε και ένα φυλλάδιο που είδα χθες στον δρόμο «Εχει εξέγερση. Τα Χριστούγεννα αναβάλλονται». Τόσο χαριτωμένο…

Μερικές χιλιάδες μαθητές των σχολείων, κουκουλοφόροι και κυνηγοί φτηνών συγκινήσεων αφήνονται να καταστρέφουν τις ζωές συνανθρώπων μας, χωρίς το κράτος να ενδιαφέρεται.

Η κυβέρνηση έχει ευθύνη, επειδή δεν κάνει αυτό που οι πολίτες τής ανέθεσαν με την ψήφο τους. Να εξασφαλίζει την ασφάλεια των πολιτών. Είναι δυνατόν να υπάρχει πολιτικός που δηλώνει υπουργός Δημόσιας Τάξης και προΐσταται της Αστυνομίας, που παρακολουθεί με απάθεια την καταστροφή, και να μην αλλάζει την ηγεσία της ή να μην παραιτείται; Δηλαδή αν ο υπουργός Εθνικής Αμυνας έχει ανάλογο δυναμισμό, τι θα γινόταν σε περίπτωση πολέμου; Θα έβαζε τον στρατό να κάνει πισωπεταλιά, παρακολουθώντας τον εχθρό;

Το ΠΑΣΟΚ και ο ΛΑΟΣ το μόνο που κάνουνε είναι να μιλάνε όσο το δυνατόν λιγότερο, γνωρίζοντας ότι αυτά που θα πούνε είναι παπαριές καμαρωτές. Και το ΚΚΕ; Στην κοσμάρα του, με τα διεθνή μονοπώλια να καίνε τα χριστουγεννιάτικα δέντρα.

Το μόνο κόμμα που έχει ενεργή εμπλοκή στα γεγονότα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Εμπλοκή όχι μόνο ενεργή αλλά και καταστροφική. Αμφιβάλλω αν και οι ίδιοι το καταλαβαίνουν, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέτει θέμα πολιτικό, αλλά πολιτειακό. Πάντα έρμαιο στις χαριτωμενιές, ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στο σημείο να εκφέρει απόψεις που αν τις εξέφερε άλλο κόμμα –ας πούμε ο ΛΑΟΣ– θα χαρακτηριζόταν φασιστικό.

Το «δεν πιστεύουμε ότι η ελευθερία μας τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων», που πριν από έξι μήνες έγραψε στην «Αυγή» ο γίγαντας της Κ.Σ. της νεολαίας Δημήτρης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος, πραγματώνεται σήμερα στους δρόμους.

Εάν κάποιος νιώθει ότι η ελευθερία του περιορίζεται αν δεν κατασκηνώσει έξω από το μαγαζί του εμπόρου του κέντρου, να πλακωθεί με τα ΜΑΤ και να πάει να χεστεί μαζί με τη βιτρίνα η ελευθερία του μαγαζάτορα. Που κάποιον μαλάκα είχε ψηφίσει στις τελευταίες εκλογές, αλλά τώρα ψάχνει να βρει πού έχει κρυφτεί.

Την ίδια στιγμή ένα κόμμα προτρέπει τους πολίτες στην παρανομία. Και αυτή τη φορά όχι με τα γραπτά ενός νεολαίου, αλλά με ανακοίνωση του κόμματος.

«Η ευθύνη βρίσκεται σε αυτούς που επιχειρούν να συμψηφίσουν τη δολοφονία του Αλέξη με τις καταστροφές και καλούν σε «επιβολή του νόμου και της τάξης»», αναφέρει, μεταξύ άλλων, η χθεσινή ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για τον πυροβολισμό σε μαθητή στο Περιστέρι.

Και με το φτωχό μου το μυαλό ρωτάω εγώ: κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν έχουμε; Από πότε σε μια δημοκρατία είναι ντροπή να ζητείται η επιβολή του νόμου και της τάξης;

Δηλαδή η σημερινή καταστροφή της Αθήνας είναι προτιμότερη από την «επιβολή του νόμου και της τάξης»; Αν είναι προτιμότερη, τότε αυτό δεν είναι πολιτική κάλυψη στους καταστροφείς;

Και μια και το τελευταίο είναι αδύνατον να αμφισβητηθεί και στην πράξη ο ΣΥΡΙΖΑ θέτει πολιτειακό θέμα χωρίς ντροπές και σούξου μούξου, ο Τσίπρας, ο Αλαβάνος, ο Δημήτρης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος ή όποιος άλλος μπορεί να πληροφορήσει τον κόσμο τι πολίτευμα γουστάρει το κόμμα και τι μέθοδο σκοπεύει να ακολουθήσει για να το πετύχει;

Αν ό,τι ακούγεται ανήκει στην κατηγορία «εορταστικό ψωλοβρόντι», καλή διασκέδαση και κρίμα για τους ανθρώπους που το πληρώνουν. Αν όμως όχι, υπάρχει το Σύνταγμα.

Η τήρηση του ελληνικού Συντάγματος εναπόκειται στη θέληση των Ελλήνων πολιτών. Στην περίπτωση που οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι η δημοκρατία καταλύεται, έχουν δικαίωμα να αυτοδικήσουν.

Η κατάλυση της δημοκρατίας δεν είναι κάτι το επίσημο. Η χούντα το 1967 υποστήριζε ότι ήταν νόμιμη κυβέρνηση. Αυτοί που την πολέμησαν όσο διαρκούσε, για την κυβέρνηση της χούντας ήταν τρομοκράτες. Με τη μεταπολίτευση έγιναν αντιστασιακοί.

Οταν πάμε σε συζητήσεις ότι η ελευθερία του ενός είναι ισχυρότερη από την ελευθερία του άλλου έχουμε αρχίσει να ξεφεύγουμε. Οποιος καταλαβαίνει καταλαβαίνει και αν στη Βουλή υπάρχει κουκούτσι ωριμότητας, για χίλιες κωλοψήφους και δύο κωλοέδρες δεν είναι ανάγκη να γίνεται η Ελλάδα τσίρκο.

Δεκέμβριος 20, 2008 Posted by | Αλαβάνος, Ελλάδα, Κοινωνία, Πανούτσος, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ, Φασίστες, USyriza | , | 2 Σχόλια

Πέσ’ τα χρυσόστομε (2)

Κανονικά θα έπρεπε να βάζω δικές μου σκέψεις εδώ.

Έλα όμως που για άλλη μια φορά με πρόλαβε ο Πανούτσος!

(Άρθρο του Α. Πανούτσου, 12/12/08)

Εχω βρει το νεότερο θύμα της αστυνομικής βίας. Αυτόπτες μάρτυρες είδαν μπάτσο να δέρνει έγκυο, που από την κοιλία της ακουγόταν το «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Τώρα μπορώ να αναρωτηθώ κάποια πράγματα; Οπως για παράδειγμα…

Ανάμεσα στη μελούρα και τη σαχλαμάρα, τα σαββοπουλικά «τα παιδιά τα ξέρουν όλα», τις αναπολήσεις των αγώνων με τη Σωτηροπούλου και τον Πέτρουλα, την ανάδειξη του Ιγκόρ και του Αχμέτ σε αγωνιστές του ’21 και τον λυσσασμένο αγώνα του Διονύση Ελευθεράτου για την ανατροπή της κυβέρνησης Ράλλη, μπορεί κάποιος που κατάλαβε τα νοήματα από τις διαδηλώσεις να τα μοιραστεί με τους υπόλοιπους που είναι στούρνοι;

Για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι εύκολο. Επαιξε στον εναλλακτικό χώρο, που παραδοσιακά είναι δικός του.

Για τους αντιεξουσιαστές επίσης το μήνυμα είναι εύκολο. Πόλεμος κατά της εξουσίας.

Για τους ήρωες του ’08 επίσης εύκολο. Σαρανταδυάρα Bravia δωρεάν.

Στους μαθητές το μόνο μήνυμα που διακρίνω είναι η διάθεση να διασκεδάσουν ο μικρός Αλέξανδρος από τη Φιλοθέη και η μικρή Νεφέλη από την Κηφισιά ζώντας αυτά που τους λένε οι αρχιτέκτονες γονείς τους ότι έκαναν όταν ήταν και αυτοί μαθητές.

Αν η επαναστατική αλλαγή έρθει από το γυμνασιακό κίνημα, ομολογώ ότι είμαι πολύ μεγάλος για να μετάσχω και υπόσχομαι ότι δεν θα προσπαθήσω να το σταματήσω.

Τώρα για την Αστυνομία. Δημοκρατική κοινωνία είμαστε, εκπροσώπους ψηφίζουμε και έχουμε τη δυνατότητα να λέμε τι θέλουμε να κάνουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν λέει ότι θέλει να καταργήσει τα ΜΑΤ. Υποθέτω για να μη χτυπάνε κόσμο στις διαδηλώσεις. Αλλά η δολοφονία του Αλέξη δεν θα είχε αποφευχθεί αφού έγινε από ειδικό φρουρό.

Αριστερότερα υπάρχει η άποψη να αφοπλιστεί η αστυνομία. Σε αυτό το σημείο αναφέρεται και η Βρετανία. Από το 1966 όμως και τη Μεγάλη Ληστεία του Τρένου οι περισσότεροι Αγγλοι αστυνομικοί είναι οπλισμένοι. Και να προσθέσω άριστα εκπαιδευμένοι στη χρήση των όπλων και την άοπλη μάχη.

Αν η ελληνική αστυνομία είχε εκπαίδευση αντίστοιχη της αγγλικής, η αριστερά θα έσκουζε. Αλλά και θα έκανε πορείες στην ακριανή λωρίδα του δρόμου, όπως κάνει στη Βρετανία.

Το συμπέρασμα μοιάζει να είναι ότι μας χρειάζεται μια αστυνομία που «να αφουγκράζεται τη νεολαία». Να εκπαιδευτούν οι αστυνομικοί στην ψυχανάλυση και όταν βλέπουν έναν πιτσιρικά να πετάει πέτρες να σκύβουν πάνω από το πρόβλημά του. «Με αυτόν τον τρόπο εκφράζεις την οργή σου για το ότι οι γονείς σου δεν ακούνε τα όνειρά σου;». Και στα περιπολικά να μην έχουν σειρήνες, που έχουν αυτό το κατιτίς το κρατικοβίαιο. Να παίζουν την «Αρκούδα καφέ». Και στη Λιλιπούπολη του Διονύση, της γενιάς των 700, των blogers και του Ιγκορ και του Αχμέτ καθένας θα μπορεί άφοβα να κυκλοφορεί στους δρόμους. Με τανκ.

Από τη δεκαετία του ’80 που σε παιδικό θέατρο είχε παιχτεί το κλασικό αριστούργημα «Δρακουμέλ και κακός λύκος ενάντια στον Ηρακλή και τα τρία γουρουνάκια» έχει να εμφανιστεί τίτλος τόσο πυκνός σε νοήματα όσο του χθεσινού «Ελεύθερου Τύπου». «Εφηβοι πρωταγωνιστές των επεισοδίων μιλούν για τα όνειρά τους».

Εχει ηλικία, που αυτές τις ημέρες είναι must, και αν πέρασες τα 15 δεν σε ακούει ούτε επαγγελματίας του 090. Εχει γκλαμουριά, που περιμένεις από μαγαζί της Γιάννας με το «πρωταγωνιστές», όχι δηλαδή ότι θα βγάζαμε να μιλήσει και η μπασκλασαρία. Και έχει μπούρου μπούρου και όνειρα, που αν δεν το καταλάβατε από τον Αλαβάνο εκεί έγινε το λάθος και σπάσανε το κέντρο. Καθόταν το παιδί το απόγευμα και έκανε τα όνειρά του και κατά το βραδάκι, όταν ερχόταν ο μπαμπάς, του έλεγε «Να σου πω τα όνειρα που έκανα σήμερα;» και ο κάφρος του απαντούσε «Δεν μας πηδάς, ρε Γιωργάκη, και εσύ και τα όνειρά σου…». Μία, δύο, πέντε το παιδί δεν άντεξε και κατέβασε μια ντουζίνα βιτρίνες για να πει κάπου τα όνειρά του. Εστω στον Σεραφείμ και τη Γιάννα.

Από εδώ και πέρα λοιπόν ξέρουμε. Αποφασίζουμε. Θέλουμε να συνεχίσουμε να το έχουμε γυρισμένο στην καυλάγκα και να συντρίβουμε τα όνειρα των παιδιών μας και αυτά με τη σειρά τους τις βιτρίνες ή κάποια στιγμή να κάτσουμε να τα ακούσουμε να μείνει ήσυχο και το κέντρο τώρα τις γιορτές; Και αν θέλουμε να τα ακούμε, ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα, όπως το γράμμα των «φίλων του Αλέξη», που, σύμφωνα με το «Βήμα», στάλθηκε στην ομοσπονδία καθηγητών του πανεπιστημίου. Δημοσιεύεται με αριθμημένες τις παραγράφους για να υπάρξει κριτική προσέγγιση στο θέμα.

1) «Μη ρίχνετε άλλα δακρυγόνα, εμείς κλαίμε κι από μόνοι μας», λένε στο υστερόγραφο της επιστολή τους οι φίλοι του παιδιού, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι «δεν είμαστε γνωστοί άγνωστοι ούτε κουκουλοφόροι, είμαστε τα παιδιά σας. Θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο».

2) «Βοηθήστε μας. Δεν είμαστε τρομοκράτες, «κουκουλοφόροι», «γνωστοί άγνωστοι». Είμαστε τα παιδιά σας. Αυτοί, οι γνωστοί άγνωστοι… Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας! Εχουμε ορμή -μη σταματάτε την ορμή μας. Θυμηθείτε. Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς. Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη «βιτρίνα», παχύνατε, καραφλιάσατε, ξεχάσατε».

3) «Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε. Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. Μάταια. Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε. Δεν φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε! Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε. Υλη παντού. Αγάπη πουθενά. Πού είναι οι γονείς; Πού είναι οι καλλιτέχνες;».

«Γιατί δεν βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν; Μας σκοτώνουν. Βοηθήστε μας…».

Και τώρα η απάντηση του πουρού.

Για το 1 δηλώ υπευθύνως ότι ποτέ εγώ, φίλος, γνωστός μου ή ο Καρπετόπουλος δεν έριξαν ή θα ρίξουν δακρυγόνο σε μαθητές. Κύριος λόγος ότι δεν έχω ιδέα πού τα πουλάνε. Δηλώ επίσης ότι αν οι μαθητές ή το παιδί μου θέλουν καλύτερο κόσμο, όταν μεγαλώσουν ας πάρουν ένα συνεργείο από Αλβανούς να του αλλάξουνε τους σοβάδες.

Στο 2 ορκίζομαι ότι ποτέ δεν κακοποίησα, τραυμάτισα ή σκότωσα όνειρο παιδιού. Τα όνειρα των παιδιών είναι ιδιαίτερα βαρετά και περιορίζονται στην εκκεντρική επαγγελματική αποκατάσταση. «Θέλω να γίνω πυροσβέστης», «Θέλω να γίνω χορεύτρια». Ακόμα και αν γίνουμε η μόνη χώρα στον κόσμο που οι μισοί θα είναι πυροσβέστες και οι άλλοι μισοί χορεύτριες, δεν πρόκειται να σκοτώσω κανένα όνειρο. Και αν μερικά αγόρια αποφασίσουν να γίνουν χορεύτριες και μερικά κορίτσια πυροσβέστες, το θέμα αφορά μόνο τον Αλέφαντο. Για το «κυνηγάτε το χρήμα», πράγματι τα παιδιά έχουν δίκιο. Μόνο που οφείλεται σε καθυστέρηση στο λογιστήριο του καναλιού και ο Κάρπετ μού είπε ότι η κυρία που είναι υπεύθυνη θα του απαντήσει αύριο. Για το «Δεν φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε», οι αντίστοιχες απαντήσεις μου είναι «Οχι, ναι, τρόπος του λέγειν».

Για το 3 πρέπει να ομολογήσω ότι υπάρχει κάθε καλή διάθεση, αλλά δεν ξέρω πώς ακριβώς να βοηθήσω. Να σπάσω καμιά βιτρίνα δεν έχω αντίρρηση, φτάνει να είναι κοντά και να μην έχουν πρόβλημα οι ιδιοκτήτες. Αν δεν έχει πρόβλημα ο Γλου, μπορώ να σπάσω τη βιτρίνα του μαγαζιού στο ισόγειο του ΣΠΟΡ FM. Για να πετάξω πέτρες στους μπάτσους, επίσης καμία αντίρρηση, φτάνει οι πέτρες να είναι έτοιμες και οι μπάτσοι κοντά. Επίσης ο μπάτσος που θα με κυνηγήσει να είναι αναλόγου βάρους και ηλικίας και να μην υπάρχει κόσμος να μας κοιτάει και να γελάει.

Οσο για το «παχύνατε, καραφλιάσατε, ξεχάσατε», η απάντηση είναι ότι και αυτά είναι «γεμάτα μπιμπίκια, ηλίθια και σκυλοβρομάνε». Τώρα σας άρεσε που τα ακούσατε; Για το «μόνο πουλάτε και αγοράζετε» δεν καταλαβαίνω την κατηγορία. Δηλαδή τι πρέπει να κάνουμε για να φύγει το «μόνο»; Να δανειζόμαστε; Να ζητάμε barter και leasing; Και για το τελευταίο «ύλη παντού, αγάπη πουθενά» να πω ότι τα παιδιά έχουν δίκιο. Οι γονείς αμέσως να ικανοποιήσουν το αίτημα. Την επόμενη φορά που το παιδί θα πει «Θέλω snickers» ο γονέας να του απαντήσει «Τι να τα κάνεις; Αφού έχεις την αγάπη μου».

Το γράμμα πάντως στο «Βήμα» από την αρχή κάτι θύμιζε. Δεν χρειάστηκε πολύ για να το θυμηθώ. Ενα αντίστοιχο γράμμα που είχε δημοσιευθεί στην «Ελευθεροτυπία», πάλι για τις μαθητικές διαδηλώσεις, την εποχή που υπουργός ήταν η Γιαννάκου. Το γράμμα που υποτίθεται ότι το είχε γράψει ένα 14χρονο κορίτσι, χρησιμοποιώντας τη λέξη «παραβατικότητα», που είχε φέρει την αντίδραση της υπουργού: «Αν τα παιδιά έχουν τόσο πλούσιο λεξιλόγιο, πάμε καλά».

Δεκέμβριος 12, 2008 Posted by | Βήμα, Ελευθερουτοπία, Ελλάδα, Κοινωνία, ΜΜΕ, Πανούτσος, Media, USyriza | , , | 1 σχόλιο

Πέσ’ τα χρυσόστομε!

Μια από τις ελάχιστες φωνές που επιμένουν να λένε τα πράγματα με το όνομά τους:


panoutsos

ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΒΟΤΣΗ

Από δημοσιογραφία πάντως της μαντίλας δίνεται σεμινάριο.

Οπου δημοσιογραφία της μαντίλας, σύμφωνα με την ελληνική πρακτική, είναι αυτή που πάει η δημοσιογράφα στη Δυτική Οχθη, φοράει μια παλαιστινιακή μαντίλα και ζει τη ζωή της Παλαιστίνιας για ένα τρίωρο. Μπορεί και τετράωρο, αν σερβίρουν το φαΐ και αργά στο ξενοδοχείο.

Οπου η σωστή δημοσιογραφία της μαντίλας σε επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας είναι πρώτον να μιλάς με το ασθματικό στυλ που είχε ο σκύλος στα παλιά καρτούν με τον «Κόκκινο Βαρόνο». «Χι, χι, χι».

Ταυτόχρονα είναι να μιλάς για τα ΜΑΤ, χωρίς να αναφέρεις ηλικίες, και για τους διαδηλωτές πάντα με αναφορά στον πιο νέο.

Για παράδειγμα, ποτέ δεν μπορείς να πεις «ένας 28χρονος ΜΑΤατζής. Χι, χι, χι. Μαζί με έναν 26χρονο ΜΑΤατζή τρώνε πέτρες από τους διαδηλωτές». Αν το πεις χάνεις κάθε credibility.

Αντίθετα, αν πεις «Τα ΜΑΤ. Χι, χι, χι. Πετάνε χημικά. Πετάνε χημικά τα ΜΑΤ (σ.σ.: η επανάληψη δίνει τον χαρακτήρα του αυθόρμητου). Πετάνε χημικά ενάντια στα παιδιά. Σε 15χρονα. Σε 13χρονα. Που τι κάνανε; Τι κάνανε τα παιδιά και τους πετάνε χημικά; Πετάγανε πέτρες στα ΜΑΤ. Στα ΜΑΤ που με τη στολή τους τι θα παθαίνανε από τις πέτρες των παιδιών; Πετάνε πέτρες τα ΜΑΤ. Στα παιδιά!».

Εχουμε μπει σε έναν άτυπο δημοσιογραφικό διαγωνισμό «Οποιος πει τη μικρότερη ηλικία διαδηλωτή που έπεσε θύμα των ΜΑΤ, παίρνει το βραβείο Βότση». Για την ώρα ο νικητής είναι εκείνος που είπε το «ξυλοκοπούν τα ΜΑΤ ένα δεκάχρονο». Δύσκολα το ρεκόρ καταρρίπτεται χωρίς ταυτόχρονα να μην καταρριφθεί η λογική, αλλά μια προσπάθεια μπορεί να γίνει. Παραδείγματος χάριν, «τα ΜΑΤ ξυλοκοπούν έναν εννιάχρονο που μεγαλοδείχνει και μοιάζει για δεκατρία».

Η περιέργεια, πάντως, μου έχει μείνει. Πώς στον διάολο ξέρει ο ρεπόρτερ την ηλικία αυτού που δέρνουνε τα ΜΑΤ; Τον ακούει που φωνάζει «γουρούνια, μπάτσοι, δολοφόνοι, σταματήστε να με χτυπάτε. Σταματήστε να χτυπάτε ένα παιδί που γεννήθηκε το 1998. Οκτώβριο».

Οπως και εντυπωσιάζομαι με τον αλγόριθμο ηλικίας + πέτρας. Το θέμα δεν είναι η πέτρα, αλλά η ηλικία αυτού που την πέταξε. Σε αυτή τη λογική το «γουρούνι, επιτίθεσαι στο 17χρονο παιδάκι από το Λύκειο που σου πέταξε την πέτρα» στέκει.

Αν όμως την πέτρα την πετάξει συνταξιούχος, ο ΜΑΤατζής μπορεί να τον αλαλιάσει στις κλομπιές. Οπως και είμαι μαγεμένος από την προσπάθεια να βρεθεί μια κατάλληλη λέξη για να περιγράφονται οι υπαίτιοι των επεισοδίων.

Οταν ήμουν πιτσιρικάς και η μάνα μου αναφερόταν στις μάχες των ΕΛΑΣιτών και των χωροφυλάκων με τους Εγγλέζους τον Δεκέμβριο του ’44, έλεγε «τα γεγονότα». Ενας άλλος τρόπος ήταν να έλεγες «τα Δεκεμβριανά». Ετσι, δεν έπαιρνες θέση και είχες το κεφάλι σου ήσυχο και από τους δεξιούς και από τους κομμουνιστές.

Ενα λοιπόν αντίστοιχο πρόβλημα υπάρχει στα επεισόδια. Πώς τους φωνάζουμε τους μυστήριους; Αναρχικούς; Κάποιος λόγιος της Αριστεράς θα πεταχτεί να πει: «Οι πραγματικοί αναρχικοί έχουν ιδεολογία». Διαδηλωτές; Αλλά διαδηλωτές είναι και αυτοί που δεν πετάνε πέτρες. Αντιεξουσιαστές; Not bad και για πολύ καιρό βολευτήκαμε με τον όρο, αλλά σιγά σιγά έγινε μπανάλ. Μπαχαλάκηδες; Λίγο ελαφρύ. «Με μπετόβεργες και Μολότοφ επιτέθηκε μια ομάδα από μπαχαλάκηδες», ακούγεται περίεργο. Τα παιδιά με τα μαύρα; Και αν εκείνη την ημέρα ενός του ήρθε να φορέσει τα αμπιγέ τα άσπρα τι θα λένε στην τηλεόραση; «Παιδί με τα μαύρα που διακρίνεται να φοράει το άσπρο πουκάμισο». Εκτός του ότι «παιδιά με τα μαύρα» έχουν δικαίωμα να λέγονται και οι παπάδες, οπότε έχουμε και την επιβεβαίωση της παροιμίας «gayδες και παλικάρια γίναμε μαλλιά κουβάρια».

Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει αυστηρά δόκιμη έκφραση για να αποκαλούνται αυτοί που κάνουν τα επεισόδια. Ο καλύτερος τρόπος είναι το «οι λίγοι ταραξίες που μπαίνουν μέσα σε κάθε διαδήλωση του κόσμου».

Αν δεν μπορείς να το πεις και με τον σωστό τόνο, τούτο κάνει φανερό ότι αυτός που το λέει ξέρει την αλήθεια. Οτι δηλαδή όλοι όσοι πετάνε πέτρες στους αστυνομικούς είναι άλλοι αστυνομικοί, που τους κατεβάζουν στους γύρω δρόμους κλούβες της Αστυνομίας. Θα θυμάστε ότι το είχε πει ως αυτόπτης μάρτυρας καθηγητής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, που για το καλό όλων μας ελπίζω ότι δεν είναι γιατρός.

Αν πάντως πεις το «οι λίγοι ταραξίες» με πιο γρήγορο ρυθμό και χωρίς την πονηριά είναι το ίδιο με το «οι λίγοι ανεγκέφαλοι που βλάπτουν την ομάδα». Μυρίζει από χιλιόμετρα κρατικό Μέσο, που οι δημοσιογράφοι ξέρουν να φυλάγονται λέγοντας πάντα το «λίγοι».

Οι «λίγοι κακοί αστυφύλακες», «οι λίγοι κακοί ταξιτζήδες», «οι λίγοι κακοί δικαστές» και το μόνο που ακόμα δεν έχει ακουστεί είναι το «οι λίγοι κακοί κακοποιοί». Ετσι, ο δημοσιογράφος του κρατικού καλύπτεται από τον εκάστοτε συνδικαλιστή που θα πάρει τηλέφωνο τον εκάστοτε Παναγόπουλο και θα του πει: «Τι έλεγε ο δικός σας για τους συναδέλφους;». «Για τους λίγους έλεγε και όχι για όλους».

Αντώνης Πανούτσος, 10/12/09

Δεκέμβριος 10, 2008 Posted by | Ελλάδα, Κοινωνία, ΜΜΕ, Πανούτσος, Media | , | Σχολιάστε

   

Αρέσει σε %d bloggers: