Δήμος Λαμόγιος: “Δεν τά ‘παιρνα εγώ από τον Άκη. Άλλος τα ‘παιρνε”

O Πρόεδρος της AmanToMatiMou Media Corporation Group Ltd. Δήμος Λαμόγιος, προέβη στην ακόλουθη γραπτή ανακοίνωση:

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Με αφορμή τις σημερινές διαρροές σχετικά με το όνομα τηλε-δημοσιογράφου, ειδικευόμενου στο ρεπορτάζ του ΥΠΕΘΑ, ο οποίος ήταν στο pay-roll offshore εταιρείας, σχετιζόμενης με τον Άκη Τσοχατζόπουλο, θα ήθελα να διευκρινήσω τα εξής:

Πρώτον, η μοναδική ομοιότης μεταξύ εμού και του συγκεκριμένου δημοσιογράφου είναι οτι ο εν λόγω είναι απλώς συνονόματος.

Δεύτερον, ο συγκεκριμένος δηλώνει “δημοσιογράφος” ενώ εγώ “δημοσιοκάφρος”.

Τρίτον, ο συγκεκριμένος είναι εμφανώς πιο όμορφος. Απόδειξη τούτου είναι οτι έβγαινε καθημερινώς στην TV, ενώ εγώ τίποτα.

Τέταρτον, ο συνονόματος είναι και ολίγον τι πιο Πασόκος.

Κατόπιν των ανωτέρω τεσσάρων διευκρινήσεων , διαψεύδω κατηγορηματικά οποιαδήποτε σχέση με τον συνονόματο. Οποιαδήποτε ομοιότης είναι απλώς συμπτωματική

Αυτός τα ‘παιρνε. Όχι εγώ. (Δυστυχώς)

—

Δήμος Λαμόγιος

Ιδρυτής, Πρόεδρος και Δ/νων Σύμβουλος της AmanToMatiMou Media Corporation Ltd.
Δημοσιοκάφρος, Off-Shore and MKO Expert

Συνωστισμός

Ενημέρωση προς την εκλεκτή πελατεία: Το μάτι βρίσκεται σε ολιγοήμερες διακοπές μετά ψησίματος αρνιού.
Για τυχόν ενστάσεις περί της αγριότητας του εθίμου, οφείλουμε να ενημερώσουμε ότι δεν πρόκειται περί σφαγής αλλά περί συνωστισμού του αρνιού με το κοκορέτσι επί της ψησταριάς.
Καλό  Πάσχα.

Έρχονται! Μείνετε συντονισμένοι!

Εξιακόσιοι εξήντα έξι

αναλυτές, δημοσκόποι και κωλονοσκόποι

της AmanToMatiMou Media Group Corporation

εργάζονται πυρετωδώς για να σας ετοιμάσουν

τις πιο συγκλονιστικές δημοσκοπήσεις εν όψει εκλογών.

Τις επόμενες μέρες μείνετε συντονισμένοι εδώ στο AmanToMatiMou...

Το Διαμαντόπανο από που βγαίνει; (Επιστολή Αναγνώστη)

 

Από τον αναγνώστη Π.Δ. λάβαμε το εξής:

Αγαπητό Αμάν το Μάτι μου,

Η “ευελφάλεια” ενέπνευσε ακόμη και τον κ. Μόντι :  « Η ευελφάλεια δηλαδή η ευελιξία και η ασφάλεια, είναι και τώρα η λύση. Και βεβαίως δεν μπορεί να συνεχίσουμε απλά με τη λογική των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών συμβάσεων. Δεν μπορεί ο εργαζόμενος να είναι αδιάφορος για το τι συμβαίνει στην επιχείρησή του, δεν μπορεί να μην πάμε στη λογική των επιχειρησιακών συμβάσεων και στη συνεννόηση πια ανάμεσα στον εργοδότη και στον εργαζόμενο.»

Αυτά και άλλα πολλά είπε η κ. Άννα Άδεια Βίου στην ομιλία της σε εκδήλωση με τον τίτλο ” Για την Ελλάδα τώρα” στην Παλαιά Βουλή. Την εκδήλωση προλόγισε και συντόνισε ο Ν.Κ. Αλιβιζάτος, καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών και ομιλητές ήταν η Άννα Διαμαντοπούλου, Υπουργός Παιδείας, Γιάννης Μπουτάρης, Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Λουκάς Τσούκαλης, καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, και Κωστής Χατζηδάκης, βουλευτής Β’ Αθηνών. Το γεγονός προβλήθηκε από το site του Σταύρου Θεοδωράκη με τον τίτλο «Ο φασίζων εθνικισμός και η μεταρρύθμιση» : ανοιχτός διάλογος.»   Όλοι οι ανοιχτόμυαλοι ήταν εκεί .

Κάποιος έθεσε το ερώτημα : το “Διαμαντόπανο” από πού βγαίνει;

Π. Δ.
Νέα Σμύρνη, 4 – 2 – 2012

Η απάντηση του Ματιού:

Αγαπητέ Π.Δ.,

Η συγκεκριμένη εκδήλωση ήταν τόσο “ανοιχτή” στον διάλογο που είχε τριπλή σειρά ΜΑΤ στην είσοδο, ωστε να αποτραπεί η πιθανότητα εισόδου κάποιων με υψηλότερο IQ από αυτό των ανοιχτόμυαλων ομιλητών (περίπου δηλαδή του 99,9% των Ελλήνων πολιτών), κάτι που θα τους έφερνε σε δύσκολη θέση. Ταυτόχρονα, η παρουσία της ισχυρής προστατευτικής δύναμης απέτρεψε όλους εκείνους τους μαθητές δημοτικών σχολείων που θα είχαν τη νοσηρή ιδέα να μπουκάρουν στην εκδήλωση απαιτώντας από την Καλοχτενισμένη Άννα τα σχολικά βιβλία τους (που ακόμα να φτάσουν στα σχολεία).

Το γεγονός οτι η εκδήλωση προβλήθηκε από το site του Σταύρακα δεν είναι είδηση, αφού ο Σταύρακας έχει πάρει εργολαβικά την προβολή κάθε επιδοτούμενου δοσίλογου βλάκα.

Τέλος, δεν διευκρινίζετε αν απαντήθηκε το ερώτημα. Ειλικρινά αγωνιούμε: Από που βγαίνει το Διαμαντόπανο τελικά;

Δήμος Βέρυ Λαμόγιος
Μπομπολιστάν, 5-2-2012

Ανυχτί Επιστωλές προς σοίσομη την Παναιπιστυμοιακί Κυνότειτες

Αγαπητέ Πρύτανη, Πανεπιστημιακέ Δάσκαλε, αγαπητό διδακτικό προσωπικό,

Εμείς, οι συντάκτες του AmanToMatiMou σε ρωτούμε: Ακούγοντας ή διαβάζοντας την Ανώτατη Ελληνική Θεσμική Αρχή για θέματα Παιδείας, την Υπουργό Παιδείας και άμεση προϊσταμένη σου κα Άννα Διαμαντοπούλου να εκτοξεύει (χθες) την παρακάτω φράση:

“Η ζωή τραβάει την ανηφόρα και τις τραβάμε όλοι, με περισσότερο αισιοδοξία και περισσότερο πίστη”

Πώς ακριβώς νοιώθεις;

Πριν απαντήσεις θυμήσου: Μην βιαστείς. Σκέψου. Ψάξε. Ερεύνησε. Εν ανάγκη κατέβασε βιβλιογραφίες και συγγράματα από τη βιβλιοθήκη σου.

Αρκεί να δώσεις την απάντηση που σε εκφράζει περισσότερο.

Οι συντάκτες του amantomatimou.wodrpress.com

Ο Σταύρος Θεοδωράκης μουντζώνει τους αγανακτισμένους.

Η περίπτωση του Σταύρου Θεοδωράκη είναι από τις πολύ συνηθισμένες. Ένας μετριότατος και ατάλαντος δημοσιογραφίσκος – κομήτης, ο οποίος εξαργύρωσε και με το παραπάνω την τυφλή υποταγή του στο ελληνικό μιντιακό σύστημα, το ΠΑΣΟΚ και φυσικά τον ΔΟΛ.

Χαρακτηριστική περίπτωση αεριτζή, δήθεν «αριστερόφρωνα», που με τη γνωστή και δοκιμασμένη μέθοδο των δημοσίων σχέσεων αναρριχήθηκε στα «υψηλά κλιμάκια» της «δημοσιογραφίας» και φυσικά του Κολωνακίου.

Η ταχύτατη ανέλιξή του δε, τον οδήγησε να επεκταθεί και σε άλλες μπίζνες. Πρόσφατα άνοιξε και εστιατόριο όπου συχνάζουν τηλε-πολιτικοί, τηλε-δημοσιογράφοι, τηλε-καλλιτέχνες και άλλα παρεπιδημούντα σούργελα που φύονται στην περιοχή πέριξ του (Σοσιαλιστικού) Κολωνακίου.

Όχι, απλός κόσμος δεν συχνάζει γιατί το εστιατόριο του κ. Θεοδωράκη. Είναι τόσο λαϊκό που για να φάει μια οικογένεια χρειάζεται να ξοδέψει το ισόποσο ενός μηνιάτικου για 4άρι ρετιρέ στο Κουκάκι.

Σήμερα, ο κ. Θεοδωράκης υπενθυμίζει τον λόγο της αλματώδους ανέλιξής του: Την στήριξη με κάθε τρόπο του συστήματος που τον καθιέρωσε. Σε ένα «άρθρο» – μνημείο στην ιστορία της Ελληνικής Δημοσιογραφίας της Λασπουριάς, με τίτλο «Στα μούτρα σας» μουτζώνει τους πιτσιρικάδες που μούτζωσαν τη Βουλή  (τη στιγμή που όλοι φυσικά θα θυμούνται πώς εξυμνούσε κάτι άλλους «πιτσιρικάδες» που αντί να μουτζώνουν πετούσαν μολότωφ και έκαιγαν μαγαζιά στο μακρινό 2008).

Το κείμενο του κ. Θεοδωράκη είναι φανερά γραμμένο υπό το κράτος πανικού. Ο πανικός αποτελεί ακόμα μια απόδειξη ότι το σύστημα (του οποίου είναι απόλυτος εκφραστής και παπαγαλάκι) είναι ετοιμόρροπο και πνέει τα λοίσθια

*Το κείμενο φιλοξενείται σε σάιτ που ανήκει στον ίδιο τον κ. Θεοδωράκη και στο οποίο μπορεί κανείς να διαβάσει και απόψεις από άλλες σύγχρονες φωνές του λαϊκού κινήματος και της αριστερής τσέπης, όπως ο Παύλος Τσίμας, ο Ριχάρδος Σωμερίτης και λοιπά φαιδρά υποκείμενα της μεγάλης κομπανίας της αρπαχτής που δημιούργησε ο απατεώνας Σημίτης. Ταυτοχρόνως δε, ο επισκέπτης μπορεί να απολαμβάνει και τα διαφημιστικά μπάνερ μεγάλων τραπεζών που ως γνωστόν ανέκαθεν προτιμούσαν «αντιεξουσιαστικές» ιστοσελίδες για την διαφήμισή τους.

Η ιστοσελίδα του είναι επίσης γεμάτη από δήθεν χιουμοριστικά και ειρωνικά “κειμενάκια” για τους αγανακτισμένους του Συντάγματος, Δείτε ένα δείγμα:

Η μέρα που το Μάτι δάκρυσε…

Το Μάτι είναι δυνατό. Κι αν δακρύζει είναι μόνο από τα γέλια

Εκτός από σήμερα.

Σήμερα έκλαψε.

Από λύπη. Από πόνο.

Έχασε έναν ¨δικό του¨ άνθρωπο. Έναν ¨καλό του¨ άνθρωπο.

Καλό σου ταξίδι Θανάση.

Εις το επανιδείν…

Χάιδω goes to Hollywood

Του πολύ σπέσιαλ συνεργάτη του Ματιού, Κ.Κ.

 

Γράψε κι εσύ μια έκθεση, μπορείς.

Χρόνια πριν, τότε που πήγαινα σχολείο, ήταν η εποχή της έκθεσης ιδεών. Αφού είχες βγάλει καντήλες να διαβάζεις Παπανούτσο και κυριακάτικα Πλωρίτη στο Bήμα για να μάθεις πώς πρέπει να σκέπτεσαι και να δομείς τον λόγο, έφτανε η ώρα να δείξεις κι εσύ τι είχες καταλάβει. Με λέξεις που είχες αντιγράψει από ότι άρθρο είχε πέσει στα χέρια σου, με προλόγους που λίγο πολύ όλοι άρχιζαν με τον ίδιο τρόπο και επίλογους που το “συμπερασματικά λοιπόν, βλέπει κανείς”, το παίζαν στάνταρ 1.02 , είχες την ελευθερία τριών ωρών να γράψεις ότι παπαριά κατάφερνες να θυμηθείς με τον πιο περισπούδαστο και εξεζητημένο τρόπο, ώστε να γίνει αποδεκτή.  Ο αυτοσχεδιασμός, η φαντασία, η δημιουργικότητα, έπαυαν να υπάρχουν από την στιγμή που έπιανες το στυλό στο χέρι σου και ξεκίναγες την παπαγαλία. “Αστυφιλία”, “λακωνίζειν”, “αρωγη”…τρεις επτά εικοσιμία κι ο παπάς τριανταμία.
Δεν είχε σημασία αν όσα έγραφες ήταν πιο ανούσια κι από διάλογο γερμανικής τσόντας άνευ υποτιτλισμού, εκείνο που μετρούσε, ήταν να δέσει το σιρόπι. Αρχή – κυρίως θέμα – τέλος. Μαζί με ασταμάτητο σερβίρισμα ευρωλέξεων, all you can eat για να βρει ο εξεταστής το θέμα “πλήρες” και τις απόψεις “εμπεριστατωμένες”. Όπως και να το κάνουμε, άλλο να πεις “οικογενειοκρατία”, άλλο “νεποτισμός” ειδικά όταν καλείσαι να βγάλεις συμπεράσματα  και να δώσεις λύσεις  σε προβλήματα τα οποία με τον πιο πειστικό τρόπο πρέπει να παρουσιάσεις ως “καίρια”. Ότι του φάνει του λολοστεφανή.
Μπορεί καλά καλά να μην ξέρεις πως να κρατήσεις ένα περίπτερο για δύο μέρες, γιατί σε έχουν κλειδαμπαρώσει στην κοσμάρα της εκπαιδευτικής παρωδίας, αλλά υποχρεούσαι να έχεις άποψη για τον συντηρητισμό της κοινωνίας που οδηγεί τον σύγχρονο άνθρωπο σε τέλμα. Και να δώσεις συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Αντί να στρέψεις την κεφάλα σου γύρω και να δεις τι παίζει παραπέρα, παίρνεις ανησυχίες σε ντελίβερυ και αφού τις καταναλώσεις πιο πειθήνια απ’ ότι ο φιντο φολα, ξοδεύεις σκέψη και χρόνο σε θέματα που άλλοι σε έπεισαν ότι σε αφορούν άμεσα. Αν αδιαφορήσεις, είσαι απλά κατώτερος των περιστάσεων και προορισμένος να μην ασχοληθείς ποτέ με τα μεγάλα ερωτηματικά της ανθρωπότητας, το χάσμα των γενεών, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τον ρατσισμό, την τερηδόνα και την σταδιακή εξαφάνιση της τροπικής δεκοχτούρας από τις πόλεις…

Έτσι ξεκινά ο διαχωρισμός και η δημιουργία των προκάτ πνευματικών τάξεων. Από την μια οι “προβληματισμένοι – ενημερωμένοι – υποψιασμένοι” που έχουν και άποψη και από την άλλη η βίρτουαλ πλέμπα που αντί να κάτσει να συνοφρυωθεί γιατί δεν τρώει ο λαθροκόρακας ή γιατί δεν έχει σηκωμάρες ο πιγκουίνος της ανταρκτικής, πετάει το φίφα στο κουτί και κτυπάει δυο πιτόγυρα μαζί με ένα πρωτάθλημα. Σημασία, στα κοινωνικά σπέσιαλ ολύμπικς, δεν έχει η νίκη αλλά η συμμετοχή. Δεν απασχολεί τόσο τι άποψη θα διατυπώσεις, όσο το να δηλώσεις παρών, να σηκώσεις το πλακάτ η να κατεβάσεις τον διακόπτη, την καθιερωμένη ώρα της γης Σάββατο βράδυ, γνωστή και ως ώρα του μαλάκα. Να θέσεις τις προτεραιότητές σου που θα είναι καλύτερες από εκείνες του διπλανού σου και να μπορέσεις επιβάλλοντας η κάνοντας όσο πιο ηχηρές γίνεται τις ιδέες που σου σφήνωσαν στις αύλακες, να ζήσεις στο ισότιμο δημοκρατικό στρουμφοχωριό που έχεις οραματιστεί. Η παράνοια ξεκινά εκεί που η πραγματικότητα αρχίζει να υπηρετεί το παραμύθι. Η σταδιακή υποβάθμιση των αξιών, αρχικά αντικαταστάθηκε με την υπόσχεση μιας καλύτερης προοπτικής ζωής, εκείνης που απήλαυσαν οι γονείς μας μέσω κοινωνικού τουρισμού και παρτούζας διορισμών στο δημόσιο. Σήμερα, αφού τελείωσε το λάδι κι από εκείνο το καντήλι, δοκιμάζουν την μέθοδο πιάσε το τυρί. Μπείτε όλοι στην φάκα και όποιος προλάβει συμπάει την θεσούλα. Οι υπόλοιποι, απλά λουφάζουν πίσω από την ανοιχτή πόρτα, περιμένοντας τη στιγμή που το χέρι της εξουσίας θα πετάξει άλλο ένα ξεροκόμματο.

Άλλαξε παράγραφο, βάλε στο τραπέζι, λίγο υπαρξιακή ανησυχία, λίγο εθνική υπερηφάνεια, λίγο πατροπαράδοτο μαλακοφιλότιμο. Κόσμησε τα με την επιτακτική ανάγκη για σωτηρία της πατρίδας και είσαι έτοιμος. Η ανησυχία, εναλλάσσεται με την ελπίδα και η τελευταία, χάνεται μέσα στην άρνηση της αποτυχίας. Ο πολίτης δυσκολεύεται να δεχθεί το γεγονός οτι στα τριάντα του, ζει με το όνειρο ενός διορισμού σε κάποιο δημόσιο φορέα και ο κοπρίτης από πάνω αδυνατεί να αντικρύσει το μέγεθος της ανυπαρξίας του, εκτοξεύοντας ύβρεις, αφού  του τέλειωσαν οι θέσεις για τους πολλούς. Το σύστημα τρέφεται από την ίδια την αναξιοποίητη ενέργεια  και το δυναμικό που πετιέται στον κουβά, σε ένα στοίχημα με μόνο νικητή την κατάντια, την παρακμή και την νοσηρή στασιμότητα. Μπορείς και χειρότερα: Να αγοράζεις ομόλογα ελπίδας και να περιμένεις με περίσσεια σιγουριά την απόδοση που θα δώσουν μακροπρόθεσμα κι ας ξέρεις οτι το σύστημα έχει βαρέσει κανόνι και οτι η μόνη του ελπίδα είσαι εσύ και οι υπόλοιποι. Δεν μπορεί, ο ανθρωπισμός για τον οποίο τόσα έγραψες χωρίς να ξέρεις καν οτι κύριος θαυμαστής του ήταν ένας βαθειά μελαγχολικός Γάλλος που φούνταρε με το αεροπλάνο του κάπου στην κωλότρυπα του Ατλαντικού και στον ελεύθερό του χρόνο έγραφε για μικρούς πρίγκιπες, δεν γίνεται να σε απογοητεύσει. Η συλλογική ειρήνη, ο διεθνισμός, θα καταφέρουν ως έννοιες και ως εφαρμογές, να πλήξουν τον συντηρητισμό και θα μας οδηγήσουν σε μια κοινωνία ανθρώπων και όχι εθνών. Τέτοια σου είπανε, τέτοια λες κι εσύ με την σειρά σου, αναμασώντας κλισαρισμένα δίστιχα και ανάγοντας ιδεολογήματα σε τρόπο ζωής. Όλα είναι θέμα χρόνου. τάιμινγκ. Εκείνος που σε άλλη εποχή και σε άλλη χώρα, στην καλύτερη, φορώντας το σώβρακο στο κεφάλι και το σεντόνι για μπέρτα, θα αγόρευε πάνω σε κανένα παγκάκι για το πως πάπιες και άνθρωποι μπορούν να συνυπάρξουν ειρηνικά, σήμερα αναβαθμίζεται. Παίρνει τηλεοπτικό χρόνο και βαφτίζεται ριζοσπάστης, ρηξικέλευθος, οραματιστής. Συστηματικά παρουσιάζεται ως το αντίπαλο δέος, ως εκείνος που συνειδητά αντιδρά στην άρχουσα τάξη και τους εκφραστές της, σε μια προσπάθεια εγκλωβισμού της κοινής γνώμης σε μονοπάτια που όσο κι αν φαίνονται αντίθετα, τελικά οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα.

Η φαινομενική αντίσταση και η κατά φαντασία ηγεσία, πάνε χέρι χέρι υποβασταζόμενες η μια από την άλλη, κουβαλώντας τις ελπίδες και τις ντεμεκ επιδιώξεις με τις οποίες σε πότισαν από τότε που σταμάτησες το ύπτιο στους αδένες του μπαμπά σου. “Επανάσταση“, φωνάζει ηρωικά ο κατ’ επάγγελμα αριστερός, πατριδοκάπηλος, θρησκόληπτος και πάσης φύσεως βλαμμένος που του είπανε οτι η γνώμη του έχει ιδιαίτερη σημασία και που ανάλογα με το θέμα που αντιμετωπίζεται, μπορεί να γίνει ρυθμιστικός παράγοντας. “Be cool“, λέει ο καρπουζόγυφτος που του φόρεσαν την ποδιά της εξουσίας και την είδε Γκόρντον Ράμσι. Μπορεί να μην ξέρει να φτιάχνει ούτε πατσά, αλλά μια εκτεταμένη ανάλυση για τον κίνδυνο ενοχοποίησης του πολιτικού συστήματος, θα την κάνει και θα σου σερβίρει και λίγο από απειλή της δημοκρατίας, με την ευκολία επίρριψης ευθυνών σε πολιτικά πρόσωπα. Έλλειμμα ελευθερίας, φωνάζουν οι πρώτοι, προβλήματα τα οποία θα πρέπει να αντιμετωπιστούν χωρίς ακρότητες, απαντάνε οι δεύτεροι. Καρικατούρες που παρουσιάζονται ως πρωταγωνιστές στο μόνο έργο που παίζει στην σκηνή εδώ και δεκαετίες, με θεατές γραφικούς ηλίθιους που τρέφονται με την ελπίδα  ο προβολέας να ρίξει και πάνω τους λίγο φως, να ζήσουν το προσωπικό χαιλαιτ της πολιτικοκοινωνικής τους παρουσίας και να αφήσουν κληρονομιά ένα βόλεμα στα παιδιά τους.

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, η ρουφιανιά και η μαλακία αντίθετα, είναι αθάνατες. Ενώ το τσουνάμι της φοροεπιδρομής έχει αρπάξει και την μασέλα του χαμηλοσυνταξιούχου που πλέον θεωρεί “θαύμα στην 34η οδό” το να μπορεί να μασήσει μουσκεμένο παξιμάδι, κάποιοι κομματοβολεμένοι φαρδόκωλοι και η ευρύτερη περιφέρεια των λοβοτομημένων, στηρίζουν μετά μανίας τα μέτρα και την πορεία του καθεστώτος που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξαθλίωση, πιστεύοντας οτι έχουν δόντι στην εξουσία και κάνοντας τα πάντα για να κρατήσουν το δικό τους και τις υπόλοιπες κουφάλες, μέσα στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Κάπως έτσι, δημιουργούνται κομματικοί στρατοί. Πειθήνιοι, πουλημένοι, επαγγελματίες ψηφοπραματευτάδες και νεστορίσκοι της ρητορικής του δεκάρικου, βγαίνουν για να συστήσουν ψυχραιμία τώρα που ο Δίας έχει αρχίσει τις παρτούζες, ενώ με πουκάμισο, μαύρο γυαλί και ανησυχία να τρέχει από τις κωλότσεπες, έπαιρναν σβάρνα τα λιμάνια για να διαμαρτυρηθούν για την εισβολή του κινέζικου παράγοντα και τις ταπεινώσεις που δεχόταν καθημερινά ο έλληνας μισθωτός από την ανεπαρκή οικονομική πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης. Όταν δεν μπορείς να ανεβάσεις τον εαυτό σου, ρίξε τους υπόλοιπους και θα συνεχίσεις να είσαι ψηλά. Είτε εσαεί κυβέρνηση, είτε αντιπολίτευση, το μόνο που μετράει είναι να δείξεις οτι έχεις την πρόταση, την ιδέα και τον τρόπο. Ο κόπος είναι εργολαβία άλλων. Τα περιθώρια, χρονικά και ιδεολογικά, έχουν στενέψει εκεί που έπαιζαν με ατάκες για πατρίδα από την μια και επάρατο δεξιά από την άλλη σε μια σαπουνόπερα που κρατούσε χρόνια, τώρα καλούνται να κάνουν σταντ απ κόμεντυ σε ένα κοινό που γίνεται πιο απαιτητικό αφού κόπηκαν και τα ορεκτικά που κάποτε πρόσφεραν απλόχερα.

Αναπαραγωγή της κρίσης και καταστροφολογία από την μια, μαγικά γιατροσόφια ελπίδας από την άλλη, σε μια παρατεταμένη φάρσα που παίζεται στις πλάτες μας. Εικόνες απόλυτης σήψης και παρακμής που συμπληρώνονται και βρίσκουν ανεκτίμητο σύμμαχο στο παιδί που μιλάει στα αλώνια και στα σαλόνια και που πλασάρεται ως ο Ξανθόπουλος που περιμένει την ψήφο σου για να μπουσταριστεί και να γίνει Κιανου Ρηβς. Μπορεί καλά καλά να μην έχει βγάλει το γυμνάσιο και να έστησε το κασελοκάναλό του μέσα από γραφεία μοντελοβίζιτας και από κασέτες -  πάρτε δεξιοί να δείτε πως μας δέρνουν – της μητσοτακικής περιόδου, αλλά έχει πλέον λόγο. Είναι καλεσμένος, αυτός και η κομπανία των αποτυχημένων βιβλιομπακάληδων (εξαιρείται ο Βελοπουλος…) σε κάθε πάνελ – εκπομπή – συζήτηση, για να πει ότι μπούρδα του βαρέσει στην κουρούπα για γεωστρατηγική, οικονομία, παιδεία. Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι οτι εκφράζεται, αλλά οτι το σύστημα έχει καταντήσει ανθρώπους να τον ακούνε, και ακόμα χειρότερα να τον ψηφίζουν. Είναι ψήφος αντίδρασης που γίνεται ρεύμα ή τουλάχιστον αυτό θέλει να πιστέψουμε.

Τώρα βέβαια τί αντίσταση κάνει κάποιος που ψηφίζει με τα τέσσερα το μνημόνιο και στηρίζει κουνώντας χαρωπά την ουρά τις εταιρίες που εκμεταλλεύονται τα διόδια, αυτό είναι άλλο θέμα. Μπορεί να το λύσεις απόψε παρακολουθώντας το dancing η αφού μάθεις τις απόψεις του μπουμπούκου για τα λουλουδάτα σώβρακα. Βολιώτες και Λαρισαίοι ξέρουν οτι το ελληνικό σταρ σύστεμ είναι σύστημα συγκομιδής σιτηρών στον κάμπο της Θεσσαλίας. Κι όμως στα μάτια του εγκεφαλικά κατεστραμμένου Έλληνα, σα να λέμε του μέσου τακτικού τηλεθεατή, αποκτά μια εντελώς διαφορετική σημασία. Γίνεται εκείνο το μαγικό χαλί που πατάς πάνω του νευρωτική, αποτυχημένη κακογαμημένη ανορεξική λούγκρα και γίνεσαι εργασιομανής, προβληματισμένος, πνευματώδης. Βέβαια πάντα μιλάμε για ψωροκώσταινα και στα εγχώρια γκλιτσοκάναλα ευελπιστούν να πιάσουν αποτελέσματα λίφτινγκ με κόστη μπότοξ. Έτσι αφού βαφτίσουν το απογευματιάτικο ξεκωλοξεκατίνιασμα “λαιφσταιλ” και το βραδινό φρυδολιβάνισμα “εκπομπή πολιτικού προβληματισμού”, επιχειρούν να δημιουργήσουν μια δεξαμενή μέσα στην οποία θα εγκλωβίσουν και θα ελέγξουν την αντίδραση αλλά και την ψήφο όσων πιστεύουν σε μια πιο δεξιά κεντροδεξιά πιστοί στις ταμπέλες τους.

Την εποχή του μεγάλου κραχ στην Αμερική, τότε που ο κόσμος έκανε ουρές για να πηδήξει απο τα παράθυρα του ουρανοξύστη, ακόμα και τότε… ΠΛΗΡΩΝΑΝ όποιον κουβαλούσε ταμπέλα και διαφήμιζε κάτι. Σήμερα η ταμπέλα, αποτελεί προσωπική ιστορία και ένδειξη προσφοράς. Κάτι ξέρει ο μίστερ εθνικό μυξοίδημα που απο τα βραβεία που έχει μαζέψει απο τις τοπικές που διψούσαν για να δουν την φάτσα τους σε κανάλι εθνικής εμβέλειας κτίζει πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων ενώ με τα γαλακτομπούκαλα που μοίρασε στα άγρια χρόνια της εφηβείας του, φτιάχνει μισή γέφυρα του Μάντισον. Τα πλακάτ και οι αυτοεγκλωβισμοί των πρώην αγωνιστών και εκείνων που εμμένουν να φυτοζωούν στο νοσηρό παρελθόν, θα αποτελέσουν την ταφόπλακα του μέλλοντός μας αν συνεχίσουμε να τους στηρίζουμε. Το παραμύθι του σφιχτομπουγάτσα με το αλβανοτουρκικό επίθετο που αφού τον έχεσαν καμμια ντουζίνα περιστέρια, έλαβε την επιφοίτηση και είδε και άγγελο κυρίου που του είπε οτι θα πάρει την πόλη και το σπαθί απο τον μαρμαρωμένο βασιλιά πρέπει να τελειώνει. Καρικατούρες του είδους του, δεν έχουν χώρο ούτε σε τριτοκοσμικό χωριό του Μπαγκανταου. Όσο θα νιώθουμε όμως αποκλεισμένοι απο παντού, τόσο θα είμαστε πρόθυμοι να δώσουμε βάση στον πρώτο παλιάτσο που με στήριξη του γιδοκαναλικού δίαυλου του διοδάρχη, θα βγαίνει με πατριωτική μαγκιά να μας μιλήσει για το πως οι Έλληνες ήταν νομοταγείς και ήξεραν υπερήφανα να πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους. Όσο θα τους δίνουμε φωνή τόσο θα παρουσιάζουν την υποταγή ως κιμπαριλίκι και την αντίσταση ως αναρχοκομμουνισμό. Όσο η αντιπολίτευση (εκείνοι που δεν ψήφισαν το μνημόνιο και δεν θέλουν η χώρα να μετατραπεί σε ένα πολυπολιτισμικό μπουρδέλο για να εξηγούμαστε..) θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί την ξύλινη γλώσσα  και να δίνει αξιώματα σε μαριονέτες που επιβλήθηκαν απο το σύστημα, τόσο θα χάνει δύναμη και δυναμική. Όσο θα συνεχίσει να τηρεί στάση αναμονής και “υπεύθυνης” – φυγόπονης – αντιπαράθεσης, τόσο θα πετιέται απο την έρημο της ασχετοσύνης του  ο μπάτλερ της Μαρίκας προσπαθώντας να μας πείσει οτι κρατάει λάβαρο και όχι τραπεζομάντιλο. Όσο θα συνεχίζεται η παρωδία της οικογενειακής διαδοχής στην πολιτική σκηνή, τόσο θα βρίσκεται ένας γλύφτης του συστήματος να μοστράρει ως η ουσιαστική εναλλακτική, μα πάνω απ’ολα, όσο κλεινόμαστε μέσα σε λογικές δεξιοαριστερών, τόσο θα είμαστε ευάλωτοι στον λαϊκισμό του πρώτου τελειωμένου που απο αποτυχημένος και ανεπιθύμητος σαλτιμπάγκος, πλασάρεται ως αυθεντικός αγωνιστής της παράταξης. Όσο θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε τα κακά μαθηματικά του στυλ δεν είσαι δεξιός άρα είσαι προδότης – δεν έχεις ενυδρείο άρα είσαι πούστης, τόσο η διχόνοια  θα μας οδηγεί στις αγκαλιές “ικανότατων” manchurian candidates ή για να τους αποφύγουμε, στα θέλγητρα της Χάιδως που είδε φως και μπήκε μαζί με την παρέα της. Όσο κι αν λέμε οτι έχουμε ξεπεράσει τα δύσκολα χρόνια, σήμερα ίσως ζούμε την μεγαλύτερη πόλωση απο ποτέ. Καλούμαστε, εμείς οι λίγοι ή οι πολλοί, να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση βαθειά ριζωμένη. Ο αγώνας δεν είναι κόντρα σε εκείνους που δεν συντάσσονται μαζί μας, αλλά κόντρα στο σύστημα και τις ίδιες τις αδυναμίες μας.

Αν ξεπεράσουμε τα πάθη και διορθώσουμε τα λάθη μας τότε δεν έχουμε κάτι να φοβηθούμε και δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορούμε να καταφέρουμε. Αν αντί να αναλωνόμαστε μεσημεριάτικα στο γυάλινο κλουβί με τις τρελές καθίσουμε να δούμε τι έχει να πει ο συντοπίτης μου κύριος Νίκος Λυγερός περί ΑΟΖ και αν αντί να σαβουριάζουμε με απάθεια την εσπερινή προπαγάνδα Τρεμη και σια, βάλουμε να δούμε λίγο Καραμπελιά, ίσως να αρχίσουμε να ξυπνάμε. Δεν είναι εύκολο να βγούμε απο το καβούκι μας. Φτάσαμε να φοβόμαστε την αλλαγή, εμείς που με την ιστορία μας αλλάζαμε τον κόσμο όποτε γουστάραμε. Είναι όμως ο μόνος τρόπος. Να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει. Να καταλάβουμε και να το αλλάξουμε. Είναι καιρός οι αποτυχημένοι τζεφροτσαντηδες μαζί με μαθητευόμενες αποτυχίες και δημαρχοψήστες, να μας απαλλάξουν της παρουσίας τους και των εμπνεύσεών τους. Η δημοκρατία ανήκει στον λαό και όχι το αντίθετο. Είτε αρέσει είτε όχι, τα αφεντικά είμαστε ΕΜΕΙΣ. Ας φερθούμε λοιπόν ανάλογα Ας δείξουμε ποιος έχει το πάνω χέρι.

Όσο για την Χάιδω, καιρός να καταλάβει οτι δεν παίζουμε και δεν τρώμε άλλη κοροϊδία. Για κακή της τύχη, εδώ δεν είναι Χόλυγουντ και δεν δίνουμε Όσκαρ. Ούτε Κάννες για να πάρει το χρυσό αγγούρι ή οτι άλλο δίνουν στη μάζωξη της τσόντας. Το βραβείο της θα το πάρει στις επόμενες εκλογές, αν ο καράμπελας έχει μπει στην λίστα για δωρητής οργάνων. Μέχρι τότε όμως, το μεγαλύτερο στοίχημα που έχουμε να κερδίσουμε, είναι κόντρα στον ίδιο τον εαυτό μας. Πρέπει να πνίξουμε τις εμμονές μας και να διορθώσουμε τα λάθη μας. Ίσως τότε δούμε οτι πέρα απο την αντιπαράθεση και την απάθεια υπάρχει και η δημιουργικότητα. Είναι ωραίος δρόμος. Τουλάχιστον αυτά λένε οι πρόγονοί μας και η ράτσα μας ξέρει να τον βαδίζει. Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρούμε το θάρρος να σταθούμε όρθιοι.
Θα τα καταφέρουμε;

MEGA – FIMOTRO

Μια φορά και ένα καιρό,

τέσσερα σκατά κατέθεσαν αγωγή εναντίον μιας κουράδας.

Η κουραδίτσα κορδώθηκε.

Για πρώτη φορά ένοιωσε μεγάλο σκατό σαν τους 4.

Τόσα χρόνια το πάλευε, τώρα ερχόταν η ώρα να γευτεί τα αποτελέσματα των κόπων της……

……ενδιαφέρει κανέναν το υπόλοιπο του παραμυθιού;

Τι να κρεμάσετε στα δένδρα σας

To Αμαν Το Μάτι Μου σας εύχεται

Χρόνια Πολλά

και σας δίνει χαρούμενες, γιορτινές ιδέες

για να κρεμάσετε στα δένδρα σας!

 

Τρωκτικέ, δεν έχουμε λεφτά να νοικιάσουμε “αυτοφωράκηδες”

Το Μάτι έχει ξαναγράψει ότι είναι εναντίον των blog που ανήκουν σε επαγγελματίες δημοσιογράφους και ιδιαίτερα αυτών που ξεπουλιούνται σε εκδοτικά συμφέροντα και κατεστημένα.

Έχουμε ξαναγράψει και για την θλιβερή ιστορία του Τρωκτικού το οποίο από ένα πολύ καλό ενημερωτικό blog, κατάντησε ένα όργανο προώθησης των συμφερόντων του Μπόμπολα και του Χοντρο-Θέμου.

Γνωστό είναι επίσης στους παρακολουθούντες τα blog και το ξεκατίνιασμα του Γκόλια (Τρωκτικό) και του Μάκη (Ζούγκλα) οι οποίοι μάλιστα ήταν πρώην συνεργάτες και κουμπάροι. Με λίγα λόγια, από το ίδιο βαρέλι σκατά.

Όταν πριν από λίγες εβδομάδες ξεκίνησε η ιστορία του blog naxios με τον Ραγκούση, ο Γκόλιας και το Τρωκτικό του ουσιαστικά έκαναν την πάπια και πήραν ανοιχτά το μέρος του πολιτικού. (Τα κολλητηλήκια του Θέμου με το ΠΑΣΟΚ είναι άλλωστε γνωστά)

Πριν 2-3 μέρες, όταν μετά από μήνυση ανθρώπων του Τριανταφυλλόπουλου, τα δυο κουμπαράκια άρχισαν να μαλλιοτραβούνται και στα Δικαστήρια. Τότε, ο Γκόλιας “θυμήθηκε” ξαφνικά το νόμο περί blog.

Σήμερα όμως ξεπέρασε και τον εαυτό του στη ρουφιανιά.

Σε μια ανεπανάληπτη ανάρτηση που μόνο κολαούζος του Χρυσοχοίδη θα μπορούσε να σκεφτεί, ζητάει από την πολιτεία να εφαρμοστεί νόμος που να υποχρεώνει κάθε blog να έχει .…υπεύθυνο δια το νόμον” (!!!)

Η σημερινή κατάπτυστη και γλοιώδης ανάρτηση του Τρωκτικού αποτελεί σημείο αναφοράς για το πως ένα blog μπορεί να γίνεται όργανο στα χέρια του κατεστημένου και να παίζει τα σάπια παιχνίδια του.

Ο Γκόλιας και οι υπόλοιποι υπάλληλοι και κολλητοί του Μπόμπολα και του Αναστασιάδη έχουν μπερδέψει τη βούρτσα με την πούτσα. Προφανώς νομίζουν ότι τα blogs είναι ακριβώς το ίδιο με τις κωλο-φυλλάδες των αφεντικών τους και θα πρέπει να έχουν “αρμόδιο για το νόμο”.

Ή πιστεύουν ότι επειδή τα δικά τους αφεντικά έχουν χρήμα να σκορπάνε σε “αυτοφωράκηδες”, το ίδιο μπορεί να κάνουν και οι χιλιάδες ανώνυμοι bloggers που δεν είχαν την “χαρά” να συνεργάζονται με τη σαπίλα για τα φράγκα.

Όταν τα ποντίκια εκδίδονται…

Όταν ένα (πρώην) ανεξάρτητο blog ξεπουλιέται στον Μπόμπολα και στον Θέμο, τότε ανάμεσα  στα post “Ποιάς είναι αυτή η μασχάλη” μπαίνουν και εμβόλιμα post που περνάνε τη γραμμή του Νταβατζή του.

Ο πρώην αρχισυντάκτης του Τριανταφυλλόπουλου (με λίγα λόγια τα ίδια σκατά) αποκαλύπτει πως μπορείς να εξελιχθείς σε ακόμα μία πουτάνα του Εκδοτικού κατεστημένου.

Οι κίνδυνοι της Δημοκρατίας και ο Πετράκης Ευθυμίου

“Η δημοκρατία κινδυνεύει από την ανωνυμία των blogs”
Πέτρος Ευθυμίου.
Πρώην υπάλληλος του Λαμπράκη και πρώην Υπουργός Παιδείας (!!!)

Αγαπητέ Πετράκη,

Αν και πάγια τακτική του Ματιού είναι να μην συνδιαλέγεται  με άτομα του επιπέδου σου, σου αξίζει μια απάντηση:

Άκου λοιπόν Πετράκη,

Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει από την ανωνυμία των blogs.

Η Δημοκρατία κινδυνεύει από τους μεγαλοεκδότες που επιθυμούν το μονοπώλιο στην είδηση και το σχολιασμό και από τα πιστά υπαλληλάκια τους.
Η Δημοκρατία κινδυνεύει από κάτι ψευτο-δημοσιογραφάκια που τη μια μέρα παίρνουν μέρος – ως και καλά ουδέτεροι – στο debate και την επόμενη γίνονται υπουργοί του νικητή.
Η δημοκρατία κινδυνεύει από ουρανοκατέβατους γραφικούς πολιτικάντηδες του κώλου που ξεπηδούν σωρηδόν από τον βρώμικο καμπινέ που ονομάζεται Ελληνική  TV.
Η Δημοκρατία κινδυνεύει από τις πολιτικές των αστείων τυπάκων που κυβέρνησαν την Ελλάδα τα τελευταία τριανταπέντε χρόνια και που έφτασαν αυτή τη χώρα στη χειρότερη κατάντια της ιστορίας της και που “σάπισαν” γενιές ολόκληρες.
Η Δημοκρατία κινδυνεύει από τα λαμόγια, τους μιζαδόρους, τους διεφθαρμένους διαπλεκόμενους καραγκιόζηδες, τους γλύφτες και τους οσφυοκάμπτες που είναι έτοιμοι να ξεπουλήσουν και τη μάνα τους για μια καρεκλίτσα
Η δημοκρατία κινδυνεύει από την απόγνωση που οι όμοιοί σου πολιτικοί έχουν φέρει στον κάθε Έλληνα
Η δημοκρατία κινδυνεύει από κάτι φασιστοειδή Γκαιμπελικά νούμερα που στο όνομα της “Δημοκρατίας” θέλουν να φιμώσουν όποια φωνή παραμένει ακόμα ελεύθερη και δεν έχει υποταχθεί στους εργοδότες σας.
Η δημοκρατία κινδυνεύει από τις κάθε λογής “Φιλιπινέζες” οικονομικών συμφερόντων που την “είδαν” πολιτικοί και έχουν το αποκλειστικό προνόμιο να λυμαίνονται τα ΜΜΕ.

Από αυτά και από τίποτα άλλο δεν  κινδυνεύει η Δημοκρατία αγαπητέ Πετράκη…..

Υ.Γ. Αν στα παραπάνω αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, μην ανησυχείς. Δεν σε φτύνει κανείς. Απλώς ψιχαλίζει…..

Αρουραίοι – Ποντίκια 1-0

UPDATE: Μετά από περίπου 10 ώρες διακοπής το troktiko είναι και πάλι στον αέρα. Αναμένονται με ενδιαφέρον, νέα, σκληρότερα ξεκατινιάσματα από τους “λειτουργούς” της δημοσιογραφίας…

Πριν από λίγη ώρα, το δημοφιλές blog troktiko.blogspot.com “κατέβηκε” με την αιτιολογία ότι “παραβιάζει τους όρους της Google”.

Κορυφώνεται έτσι ο πόλεμος ανάμεσα στους δυο πρώην συνεργάτες Μάκη Τριανταφυλλόπουλο (zougla.gr) και Σωκράτη Γκιόλια (troktiko).

Λέγεται ότι η χαριστική βολή δόθηκε μετά την αποκάλυψη του Τρωκτικού για την σχέση που είχαν με την ΕΥΠ οι σύζυγοι των δημοσιογράφων Κωτρώτσιου, Καραϊβαζ και Παπαδρόσου.

Είναι γνωστό ότι Το “Μάτι” δεν βλέπει με καλό μάτι τα blogs που ελέχγονται και διαχειρίζονται από επαγγελματίες δημοσιογράφους.

Είναι επίσης γνωστό ότι το “Μάτι” έχει διαφωνήσει αρκετές φορές με τη θεματολογία και τη μεθοδολογία του εν λόγω blog. Ειδικά τελευταία, εξαντλείται στην κόντρα του με το Μάκη, σε φτηνή προπαγάνδα και αναπόδεικτες καταγγελίες.

Όμως, η εξέλιξη αυτή είναι εξοργιστική.

Κυρίως γιατί τα ίδια λαμόγια που λυμαίνονται τις τηλεσυχνότητες, οι ίδιοι τηλεξεφτίλες και τα ίδια φασιστόμουτρα των ΜΜΕ, εκδότες και δημοσιογράφοι, προσπαθούν σήμερα να χειραγωγήσουν και το Internet.

Ευχόμαστε στο troktiko να λειτουργήσει πάλι γρήγορα.

Απόφοιτοι Σχολών ΜΑΚΗ

Κλασσική αθάνατη “δημοσιογραφική” Ελλάδα. Το χούι δεν πεθαίνει ούτε και όταν ασχοληθεί με blogs:

Αρχικά, καταγγέλουμε το κράτος για την φασιστική, αντισυνταγματική και παράνομη διάταξη που πέρασε για τις κάμερες σοτυς δρόμους, με αποτέλεσμα την καταπάτηση των ατομικών μας ελευθεριών…

…και στη συνέχεια, ενημερώνουμε το κοινό μας για το που και τί ώρα έκλασε ρεύτηκε ή έπαιξε με το κινητό του ο κάθε ¨επώνυμος“.

- Ο Μάκης τελικά έχει κάνει μεγάλη “σχολή”

Μια συνέντευξη του Α. Πανούτσου

Όπως όλοι γνωρίζουμε το “Μάτι” είναι φαν του Αντώνη Πανούτσου, επειδή είναι από τους τελευταίους που έχει τα παπάρια να γράφει αλήθειες χωρίς να φοβάται μην του την πέσει το αφεντικό του, τα λαμόγια της “δημοσιογραφίας”, οι θεούσες, τα ταγαροτσόκαρα των Εξαρχείων, τα φυτά των οπαδικών εφημερίδων και κάθε άλλος μαλάκας απ’ αυτούς που κατά χιλιάδες μας περιτριγυρίζουν.

Με χαρά διαβάσαμε την συνέντευξη που έδωσε στο suspectblog.gr

Το Μάτι εκφράζει τα συγχαρητήρια στον blogger για την παρακάτω απολαυστική συνέντευξη:

Αν προσπαθησεις να του δωσεις μια ιδιοτητα διαβαζοντας τα κειμενα του, ειναι ιδιαιτερα δυσκολο να την ορισεις.

Ο ορος Αθλητικος συντακτης τον αδικει. Το χρονογραφος είναι παρωχημενο. Εχει γραψει και δοκιμιο αλλα εκεινο το ένα λιγοτερο «πα» δικαιως τον ξεχωριζει απο τον κατα πολυ βαρυτερο Ευαγγελο. Στα κειμενα του αναγνωριζω  τη σατιρα του Τσιφορου, την ειρωνεια του Ψαθα, τους περιθωριακους του Μπαστια, τη μοναξια του Λουντεμη και το επαναστατικο του Μισσιου.

Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΝΟΥΤΣΟΣ δεχθηκε να διαγωνιστουμε σε jack daniels σφηνακια. Οφειλω να ομολογησω ότι ο μπαρουτοκαπνισμενος ροκερ και ποδοσφαιρικος περιηγητης με νικησε κατά κρατος αλλα τουλαχιστον μου εμεινε η συνενευξη που ακολουθει…

- Θυμαμαι καποτε που γραψατε πως η καριερα σας ως DJ σταματησε όταν ενας θαμωνας σας ζητησε ενά κομματι των metallica και το ψαχνατε φορωντας τα γυαλια σας. Το τελος στην αρθρογραφια το εχετε ορισει;

ΑΠ: Όχι γιατι είναι η βασικη δουλεια μου. Μια δουλεια στην οποια συγχωρειται και η επαναληψη και οσο περνανε τα χρονια, φτουρας περισσοτερο από ότι σαν dj. Σε γενικες γραμμες εχω βαλει ένα οριο στα 4 χρονια. Τοτε θα επαναπροσδιορισω τι θα κανω και ποσο ακριβως θα συνεχισω.

- Αν η καριερα σας σταματουσε αυριο και θελατε  να απευθυνετε 2-3 ευχαριστω, σε ποιους θα τα λεγατε;

– ΑΠ: Ορισμενοι ανθρωποι με βοηθησαν κανοντας  την δουλεια τους. Δεν ετυχε να  με βοηθησει καποιος χωρις να αποκομισει ταυτοχρονα καποιο οφελος. Ξεχωριζω τον Καραγιαννιδη που με πηρε στον  Φιλαθλο και στο Νοκ Αουτ σε μια περιοδο που  ημουν πολύ στριμωγμενος οικονομικα. Και παλι όμως δεν με ελεησε, δουλεια μου προσεφερε.  Δηλαδη, δεν εχω καποιον ο οποιος να μου εσωσε τη ζωη στον πολεμο.

- Ποιος είναι ο καλυτερος σας φιλος από τον δημοσιογραφικο χωρο;

ΑΠ: Ο Μακης Προβατας που κανει την εκπομπη με τον Δανικα στον Αρενα.

- Ποιον συναδελφο σας εκτιματε και ισως ζηλευετε λιγο ( με την καλη εννοια ) για τη δουλεια του;

ΑΠ: Για την ποιοτητα της δουλειας του, τον Γιαννη Πρετεντερη. Εχει ένα πολύ σαφη χωρο στον οποιο κινειται και αυτό που λεει, το λεει πολύ καθαρα και δεν χρειαζεται να γραφει πιλαφια. Δεν αναλωνεται να καθεται να δουλευει παρα πολλες ωρες και τον καταλαβαινεις σε αυτά που θελει να πει. Ειτε συμφωνεις ειτε διαφωνεις με αυτά που γραφει.

- Εχετε ποτε βλαψει  καποιον με τα κειμενα σας;

ΑΠ: Πρεπει να είναι δεκαδες αλλα ευτυχως δεν αυτοκτονησε καποιος. Εχω ασκησει κριτικη στην οποια αισθανθηκα ευτυχης όταν καποιος που να του αξιζε, στραβωσε και άλλες φορες ειπα μεσα μου, τι μου φταιγε τωρα ο ανθρωπος. Παντως να ξεκαθαρισω πως ποτε δεν εχω παρει χρηματα για να βλαψω κανεναν.

- Από ποιον θα θελατε να παρετε συνεντευξη;

ΑΠ: Δεν μου λεει κατι, καθως δεν διαβαζω συνεντευξεις. Δεν εχει καποιος να προσφερει κατι στην ανθρωποτητα μεσω των συνεντευξεων. Αλλα για να σου απαντησω, διαλεγω τον Ιαν Μορις, συγγραφεα ιστορικων  και ταξιδιωτικων βιβλιων που εχει κανει και αλλαγη φυλου. Μπορει και να τα φτιαχναμε!

- Υστερα από τοσα χρονια καριερας στα εντυπα, στο ραδιοφωνο και την τηλεοραση, εχετε άλλες επαγγελματικες φιλοδοξιες;

ΑΠ: Η μονη φιλοδοξια που ειχα και εχω είναι να ζω αξιοπρεπως από το επαγγελμα το οποιο ξερω ότι είναι αναλωσιμο. Δεν κανω κατι διαχρονικο.  Δεν δινω ιδιαιτερη σημασια σε στοχους και επιδιωξεις. Για να σου δωσω να καταλαβεις, δεν με απασχολει καν. Αν με ρωτησεις αν εχω καποιο κειμενο που να εχω γραψει εγω, δεν εχω αποθηκευσει στον υπολογιστη μου ουτε ένα! Τα σβηνω. Το μονο που με ενδιεφερε είναι να κανω καπου καπου δουλειες που να με διασκεδαζουν και να βγαζω αρκετα λεφτα.  Δεν καταγομαι από πλουσια οικογενεια, εχω μεινει αφραγκος σε μεγαλη ηλικια και καταλαβαινω τον ρολο που παιζουν. Εχω μαθει να σεβομαι το χρημα. Δεν το υποτιμω. Να ζω καλα, να περναω καλα. Οποτε, τι να κανω με τη δημοσιογραφια; Γραφω κειμενα, μου λενε άλλες φορες τι ωραιο ηταν αυτό που εγραψες, καποιες άλλες, τι μαλακια ηταν αυτή οποτε δεν εχει παραπανω.

- Η πιο συχνη συμβουλη που δινετε στους νεους δημοσιογραφους;

ΑΠ: Προσπαθω να τους καταστρεψω την καριερα για να ειμαι ο μονος καλος! Δινω παντα κακες συμβουλες επιτηδες!

- Ποια θεωρειτε ότι είναι η μαυρη κηλιδα στην καριερα σας και σας εκανε να μετανοιωσετε;

ΑΠ: Να κοστολογησω παραπανω τις υπηρεσιες μου και εκει πχ που ηταν να παρω  300 χιλιαδες, να ζηταω και να παιρνω 500 αλλα δεν εχω κανει δα και εγκληματα! Δεν εχω ουτε μαυρες κηλιδες ουτε μαυρες σελιδες! Εχω γραψει και μαλακιες αλλα όχι καποια τοσο συγκλονιστικη που να τη θυμαμαι!

- Όταν ακουτε ή διαβαζετε μια αρνητικη κριτικη για το ατομο σας, τη λαμβανετε υποψη σας; Σας επιρεαζει;

ΑΠ: Δεν ακουω, δεν διαβαζω, δεν με νοιαζει. Η τελευταια που διαβασα για μενα κριτικη ηταν το 2004 που με ειχε φωτογραφια η εσπρεσσο και ενθουσιαστηκα γιατι ειπα ότι ενταξει τωρα, δικαιωθηκα. Θυμαμαι ότι το αρθρο εγραφε «σκοτωνονται στο mega». Παντως, δεν το ψαχνω και δεν με νοιαζει. Δεν ξερω τι γραφουν. Όπως κρινω από τα κειμενα μου, ετσι κρινομαι και από τους αλλους.

- Είναι λογικο να μην εχετε καθε μερα εμπνευση για να γραψετε. Όταν κοιταζετε την οθονη και δεν σας ερχεται καποια ιδεα, τι κανετε για να επιφωτιστειτε;

ΑΠ: Δεν εχω εμπνευση, τι ειμαι ο Λεοναρντο Ντα Βιντσι; Απλως διαβαζω τι εχει η επικαιροτητα και γραφω. Λογω της μοτοσικλετας, σκεφτομαι συνεχεια. Ετσι εχω μαθει. Κανω συνεχεις και διαδοχικες σκεψεις.  Δεν εχω δηλαδη εκλαμψεις τυπου α, ειδα αυτό και να παω να το γραψω. Μαθαινω τι εχει η επικαιροτητα και το σχολιαζω. Είναι όπως οταν οδηγεις τη μηχανη. Δεν ακους λογια, δεν συζητας με κανεναν αλλα σκεφτεσαι. Ετσι λειτουργω.

- Τι δεν σας αρεσει στη δουλεια σας;

ΑΠ: Ο ιδιαιτερα αμορφωτος κοσμος. Ο δημοσιογραφος πρεπει να είναι πολύ μορφωμενος αλλα στον κλαδο μας οι περισσοτεροι είναι αμορφωτοι. Γραφουν κοινοτοπιες, κλισε το ένα μετα το άλλο για να σχηματιστει ένα κειμενο. Παιδια που μπαινουν στο επαγγελμα από 18 χρονων και δεν εχουν προλαβει να διαβασουν, να μορφωθουν και το μονο που μας νοιαζει είναι να ψησουμε τον ταδε παικτη για να μας δινει πληροφοριες αν στην προπονηση πλακωθηκαν, τοτε δεν μιλαμε και για το απαυγασμα της ανθρωπινης σκεψης… Θυμαμαι καποτε, μου το λεγε ο Καραγιαννιδης, πως όταν για παραδειγμα ένα αρθρο για τον Παναθηναϊκο καταληγει στο «πρεπει να παρει δεξι μπακ;» υπο τη μορφη ερωτησης. Αυτό είναι λαθος. Ο αναγνωστης πληρωνει για να του πεις εσυ τι πρεπει να γινει.  Εσυ πρεπει να εχεις τη γνωση και τη γνωμη. Όχι να μοιραζεσαι ερωτηματικα.

- Δεν εχετε και την καλυτερη αποψη βλεπω…

ΑΠ: Να προσθεσω επισης ότι είναι κοτες τριλιρες. Δες τα κλισε για τη βια στα γηπεδα. Δεν τα αντεχω. Μια ζωη τα ιδια και τα ιδια.

- Αν εξαιρεσω πιθανως τον ετερο Αντωνη, ποιος άλλος αρθογραφος είναι αυτος που σας κεντριζει το ενδιαφερον και τον διαβαζετε;

ΑΠ: Γενικα δεν διαβαζω. Ο Σωτηρακοπουλος για παραδειγμα εχει καλη διεθνη πληροφορηση και μαθαινεις ότι πχ ο Τομι Λορντον στα 28 του παει φανταρος. Συνηθως οταν διαβαζω τιτλο και συγγραφεα, δεν κοιταω καν μετα. Ο Κωστας Καρατσιπλακης γραφει «σας καταγγελω κυριε προεδρε» ξερεις τι θα πει, οποτε τι να διαβασω; Ασε που εδώ στην Ελλαδα εχουμε πολύ υλη. Ακατασχετη ροη κειμενων. Συνεχης πιεση για πολλες λεξεις, μεγαλες εφημεριδες και πολλα κειμενα. Οποτε δεν καθομαι να διαβασω ουτε του Καρπετ, ουτε τα δικα μου ουτε κανενος αλλου. Μονο τους τιτλους και παω παρακατω.

- Ποια είναι η καλυτερη και η ποια η χειροτερη στιγμη στην δημοσιογραφικη σας καριερα;

ΑΠ: Η καλυτερη στιγμη ηταν η πρωτη φορα που ειδα το ονομα μου γραμμενο. Παμε 44 χρονια πισω σε ένα ματς Αρης Πετρουπολης – Ολυμπιακος Λιοσιων με εξτρεμ τον Πεσιριδη που μετα πηγε στην ΑΕΚ αλλα δεν εκανε καριερα. Είναι το πρωτο πραγμα που εγραψα για το Φως των σκορ. Μετα η επομενη πιο ευτυχισμενη ηταν όταν ειδα τη φωτογραφια μου και μετα όταν ημουν αφραγκος και σιγα σιγα φτιαχνομουν, τοτε μου εδωσαν μια επιταγη που εγραφε πανω ένα εκατομμυριο! Αυτή ηταν ακομα πιο ευτυχισμενη. Η χειροτερη στιγμη μου ηταν τοτε που εκλεισε το περιοδικο ΟΖ και εμειναν εργαζομενοι στο δρομο και χρωσταγα τα κερατα μου στο δημοσιο. Εφοριες, Δημος, ΙΚΑ, ξερεις. Μου πηρε μια πενταετια αλλα εξοφληθηκαν όλα μεχρι κεραιας.

- Εχει τυχει ποτε ενας προπονητης ή ενας προεδρος να παρουν μια αποφαση που να εχει προκυψει από την αρθρογραφια σας; Πιστευετε ότι επιρεαζετε προσωπα και πραγματα;

ΑΠ: Όχι δεν το ξερω και δεν το νομιζω

- Ποια θεωρειτε την πιο θεαματικη ομαδα που περασε από το ελληνικο ποδοσφαιρο;

ΑΠ: Σιγουρα η ΑΕΚ της διετιας 1994 – 1996. Τα δυο τελευταια χρονια του Μπαγεβιτς πριν παει στον Ολυμπιακο.

- Αν σας ελεγα να επιλεξετε την καλυτερη 11αδα ολων των εποχων από Ελληνες παικτες, ποιους θα διαλεγατε;

ΑΠ: Κοιταξε, επειδη η μνημη κανει περιεργα παιχνιδια και δινει μυθικες διαστασεις σε προσωπα του απωτερου παρελθοντος ας πουμε για τη δεκαετια του 90 και μετα. Παιζω με 4-4-2 και διαλεγω: Τερματοφυλακα τον Νικοπολιδη, αριστερο μπακ σιγουρα τον Γεωργατο, δεξι μπακ τον Μπορμποκη, στο κεντρο της αμυνας τον Μανωλα με τον Κυριακο. Αμυντικο χαφ τον Ζαγορακη. Αριστερα θα βαλω αναγκαστικα τον Καραγκουνη γιατι δεν πιστευω ότι υπαρχει κανεις άλλος Ελληνας της προκοπης. Στο κεντρο επισης τον Τσιαρτα. Μπροστα θα βαλω τον Νικολαϊδη και δεξια φυσικα τον Γιαννακοπουλο. Τωρα αντε βρες μου ένα βαρυ Ελληνα φορ ικανο τα τελευταια 500 χρονια. Τι να πω; Ο Χαριστεας δεν επαιξε στην Ελλαδα. Ο Βρυζας επεφτε συνεχεια, ο Σαμαρας μεν παιζει με το κεφαλι ψηλα είναι και το μεγαλυτερο ταλεντο από ολους αλλα δεν μπορεις να πεις ότι εκανε καριερα. Ο Ζαχαροπουλος; Για να μην επιλεξω τον Λαμπριακο από απελπισια, ας παρω αναγκαστικα τον Μαχλα!

- Σε ποιον ποδοσφαιριστη, σε ποιον προπονητη και σε ποιον παραγοντα αν ξερατε ότι δεν θα ειχατε καμια συνεπεια, πολύ ευχαριστως θα του ριχνατε μια μπουνια;

ΑΠ: Εισαι καλα ρε, δεν λεγοναι αυτά! Αν ηταν θα πηγαινα για τσακωμο! Ενταξει μια φορα τσακωθηκα με τον Μπεο αλλα δεν μπορω να σου πω τετοια πραγματα!

- Το ότι υποστηριζετε τον Ολυμπιακο σε τι σας εχει ωφελησει και που σας εχει ζημιωσει;

ΑΠ: Ουτε το ένα ουτε το άλλο. Δεν εχω αισθανθει κατι τετοιο στην καθημερινοτητα μου. Με εκνευριζε η παραφιλολογια αφου δεν γραφω το ρεπορταζ του Ολυμπιακου και ουτε βγαζω μεριοκαμματο επειδη λεω ότι ειμαι Ολυμπιακος. Επισης με εκνευριζει η υποκρισια. Εκτος από τους ρεπορτερ των ομαδων που εκ των πραγματων λεγανε «ναι, να παει καλα η ομαδα» ολοι οι αλλοι δημοσιογραφοι δηλωνουν Πανιωνιοι, Φωστηρες και Απολλωνες. Δεν γινεται αυτό από τη στιγμη που ολος ο κοσμος υποστηριζει 3 ομαδες. Ετυχε ολοι οι δημοσιογραφοι να είναι κατι άλλο; Εγω γεννηθηκα στον Πειραια και ειμαι Ολυμπιακος. Μου αρεσει να κερδιζει αλλα ποτε δεν θα εκανα κατι για να κερδισει ο Ολυμπιακος. Θυμαμαι όταν ημουν στο mega όταν ειχα πει για πλακα στον Βαρδινογιαννη ότι «ξερεις ότι ειμαι Ολυμπιακος;» και μου απαντησε «και εμεις ξερουμε να ασχολουμαστε» ή κατι τετοιο και προσπαθησα να καταλαβω τι εννοουσε. Απειλη ηταν αυτό; Θελει να με σκοτωσει;  [ γελια ] Ακομα και με τον Βαρδινογιαννη καναμε πλακα για αυτό.

Πιστευω ότι αν οι δημοσιογραφοι ηταν μονο οπαδοι θα ηταν η μικροτερη ζημια στην κοινωνια και θα ειχαμε πολύ καλυτερο ποδοσφαιρο φιλε. Δυστυχως εξυπηρετουν προσωπικα συμφεροντα, φιλους και κολλητους. Δεν λεω ότι τα παιρνουν αλλα βολευονται για να είναι καπου ταγμενοι. Αν αποφασισεις να εξυπηρετησεις μια ιδεα στρατευομενος, θα χασεις κάθε αξιοπιστια. Δεν μπορουν αυριο ο Γκοτζος ή ο Κετσετζογλου να πουν ότι ο Ολυμπιακος εχει καλυτερη ομαδα. Παντα ο Ολυμπιακος θα εχει αδικο. Δεν βολευει λοιπον. Ετσι, εγκλωβιζουν την αποψη τους. Είναι σαν το ανεκδοτο που παει το παιδακι στον μπαμπα του και του λεει «μπαμπα πεταει ο γαϊδαρος;» Ο πατερας του εριξε σφαλιαρα, «τι είναι αυτά που τα διαβασες αυτά;» Στον Ριζοσπαστη! Και επειδη ο πατερας του ηταν κομμουνιστης και ο Ριζοσπαστης ευαγγελιο, του λεει: Ε, μπορει να μην πεταει αλλα κανει ένα ετσι και κουναει τα χερακια. Καπου καπου λοιπον, ας κανουμε και εμεις ένα ετσι… Φτασαμε σε σημειο να βγαζουμε μεροκαματα επειδη ειμαστε ειτε Ολυμπιακοι, ειτε Παναθηναϊκοι ειτε ΑΕΚτζηδες. Εγω δεν βγαζω ετσι το δικο μου μεροκαματο!

- Εχετε δει χιλιαδες αγωνες και εκατομμυρια ποδοσφαιριστες. Ζησατε τον απολυτο ερασιτεχνισμο μεχρι τις μερες μας. Εχετε δει τους τεχνιτες αλλα και τους αθλητες του στιβου. Που κατά τη γνωμη σας οδευει το ποδοσφαιρο σαν αθλημα;

ΑΠ: Από το 1952 που βλεπω ποδοσφαιρο πιστευω πως η μοναδικη αλλαγη είναι πως οι χωροι και τα αντικειμενα ειχαν φτιαχτει για διαφορετικους ανθρωπους. Τωρα ας πουμε ο μεσος ορος υψους ανεβηκε κατά 14 ποντους. Είναι αθλητες. Για τη βελτιωση του αθληματος θα πρεπει ή να μεγαλωσουν οι διαστασεις του γηπεδου και αυτό καταλαβαινω ότι είναι πολύ δυσκολο γιατι δεν μπορεις να γκρεμιζεις κερκιδες ή να μειωθουν οι παικτες. Παλιοτερα υπηρχαν ανοιχτοι χωροι ενώ τωρα παιρνεις τη μπαλα και σου ερχονται τρεις να σε μαρκαρουν. Τα καλυτερα ματς γινονται όταν μεινουν από 10 σε κάθε ομαδα που θα δεις και κανενα  κολπο. Όταν ας πουμε τοτε που επαιζαν στον Ολυμπιακο οι Ρωσιδιδες και στην ΑΕΚ ο Σταματιαδης και ο Αναστασιαδης, εφτανε το αμυντικο χαφ στο κεντρο και μετα φρεναρε. Ετσι στην επιθεση επαιζαν πεντε εναντιον πεντε. Τωρα, βλεπεις σε ένα κορνερ 16 παικτες στη μεγαλη περιοχη και σε παλιες φωτογραφιες τον τερματοφυλακα να κανει αλμα να πιασει τη μπαλα και γυρω του ολοι και ολοι δυο παικτες να τον παρακολουθουν εκθαμβοι που πηδηξε. Επισης πιστευω πως αδικουνται καταφορα οι νεοι ποδοσφαιριστες. Οι τεχνικες ενεργειες τους είναι πολύ πιο γρηγορες και δεν φαινονται από το γηπεδο και στην τηλεοραση το καταλαβαινεις μετα το δευτερο replay. Ενώ τοτε ο Νεστοριδης ας πουμε εκανε το κολπο, αλλα τοσο αργα που το καταλαβαιναν ολοι.

- Αν κλεισετε τα ματια, ποια ποδοσφαιρικη φαση σας ερχεται στο νου;

ΑΠ: Η τριπλα που εσκασε ο Μπερκαμπ στον Νταμπιζα. Δεν εξηγειται αυτό που του εκανε. Το εχω δει στο αργο εκατο φορες και δεν εχω καταλαβει τι γινεται! Καπως ετσι φανταζομαι ότι θα κοιτουσαν οι κατοικοι της Πομπηιας τη λαβα να ρχεται. Μαγεμενοι.

- Ποιο κατά τη γνωμη σας είναι το μεγαλυτερο ταλεντο ( Ελληνας παικτης) που χαθηκε στο δρομο;

ΑΠ: Μπορω να σκεφτω αρκετους. Εχω δει παικτες και παικτες αλλα προχειρα μου ερχονται κατά νου ο Γιουκουδης του Αρη και ο Τουρσουνιδης του ΠΑΟΚ. Και από τους παλιους, ο Σεβαστοπουλος της ΑΕΚ. Εχω παντως μια αδυναμια. Μπορει να ειμαι Ολυμπιακος αλλα εχω δει περισσοτερα ματς της ΑΕΚ. Μου αρεσει να βλεπω ΑΕΚ.

- Αν εισασταν υπουργος αθλητισμου ποιες θα ηταν οι πρωτες κινησεις που θα κανατε;

ΑΠ: Θα εκοβα αμεσως τις επιχορηγησεις στα ερασιτεχνικα σωματεια. Θα εκανα ότι και στη Γερμανια. Μαζικο αθλητισμο με υπουργους αθλητισμου και όχι πρωταθλητισμου. Ετσι θα ειχαμε τελειωσει και με το ντοπινγκ σε μια μερα. Δεν θα ειχε παρει ντοπα ο άλλος, δεν θα ειχε λογο κιολας καθως είναι ακριβο πραγμα. Ας μη φερουμε κανενα μεταλλιο από τους Μεσογειακους. Και τι εγινε;

- Ποιος αγωνας σας εχει μεινει βαθια χαραγμενος;

ΑΠ: Το 4-3 του Ολυμπιακου με την ΑΕΚ με προεδρο τον Ψωμιαδη. Καθομασταν στο γηπεδο διπλα με τον Νικο Κιαο που ηταν προεδρος της Ενωσης 1924 και της ενωσης συντακτων. Από κατω μας καποιοι φανατικοι του Ολυμπιακου. Όταν ο Ολυμπιακος εκανε το 4-2 γυρναγαν προς το μερος μας και μας ελεγαν «να δουμε τωρα τι θα γραψετε αυριο» αφου βεβαια μας στολιζαν και με διαφορα. Ο Κιαος ειπε σε έναν αστυφυλακα εκει διπλα «Αστυφυλαξ, παρτε τα στοιχεια του κυριου, θελω να του υποβαλλω μηνυση για εξυβριση» και ο αστυνομικος κοιταγε το πελαγος.  Μετα από λιγο η ΑΕΚ μειωσε σε 4-3, ο Βασσαρας κρατησε 7 λεπτα καθυστερηση και τοτε αρχισαν να μας πετανε καρεκλες. Ειχε πολύ πλακα. Οι δυο μας και οι Ολυμπιακοι να μας εχουν παρει στο σημαδι.

- Από το cd player σας δεν λειπει…

ΑΠ: οι sisters of mercy, οι metallica,το mother fist του marc almond και τον τελευταιο εναμισυ χρονο το guitar του peter nalitch

- Ποιες προληψεις εχετε;

ΑΠ: Δεν εχω. Ας πουμε μια καδενα που θεωρω γουρικη. Όμως για αρκετα χρονια δεν τη φοραγα αλλα τελικα δεν πεθανα.

- Εχω διαπιστωσει από τα αρθρα σας πως δεν ειστε και ο πλεον ευσεβης ανθρωπος στον κοσμο. Ο δικος σας θεος ποιος είναι;

ΑΠ: Δεν πιστευω ουτε σε Θεο ουτε ότι καποιος παιρνει μια αποφαση για τη ζωη μας και τον πλανητη. Πιστευω ότι όλα είναι αυτορυθμιζομενα. Γινεται κατι γιατι ετσι πρεπει να γινει.

- Ημερομηνια που θα σας μεινει αξεχαστη…

ΑΠ: 22 Απριλιου του 1967. Απολογουμουν σε Αγγλικο δικαστηριο γιατι με ειχαν συλλαβει χωρις αδεια και διπλωμα. Στην ουρα ειδα έναν Ελληνα και μου ειπε πως στην Ελλαδα εγινε πραξικοπημα. Θυμαμαι την αμηχανια και το ποσο ειχα αιφνιδιαστει καθως από τη μια ειχα το δικαστηριο και από την άλλη σκεφτομουν τι γινεται στην Ελλαδα. Ετσι για να ξερεις πως ειχαμε πληροφορηση τοτε…

- Για ποιον λογο ασκειτε αρνητικη κριτικη στα blogs; Το ότι δινεται η δυνατοτητα εκφραση των κοινων θνητων, είναι τοσο καταδικαστεο;

ΑΠ: Ειτε καποιος γραφει στην εφημεριδα ή στα μπλογκ ή στην πετρα του Μωυση, τις ιδιες βλακειες θα γραφει. Αυτό που με εκνευριζει είναι πως αν εγω γραψω ότι ο suspect είναι κλεφτης θα παω στο δικαστηριο ενώ οι μπλογκερς μενουν στο απυροβλητο. Στην εφημεριδα υπαρχουν οι συνεπειες του νομου. Γιατι να μην υπαρχουν στα μπλογκ; Τοτε, ας καταργησουμε τους νομους ή να υπαχθουν και τα μπλογκ σε αυτους. Από την άλλη επισης δεν καταλαβαινω γιατι ο Γκιολιας εχει το τρωκτικο, ενώ εχει και στηλη αλλα και εκπομπη στο ραδιοφωνο, του στερει καποιος την εκφραση; Δεν αναφερομαι σε ανθρωπους χαμενους στη μεγαλουπολη που θελουν να πουν ιστοριες από τη ζωη τους. Αναφερομαι στους δημοσιογραφους που κανουν και μπλογκ γιατι αυτά είναι που διαβαζονται. Τοτε τι να κανουμε να καταργησουμε τη δημοσιογραφια; Δεν μου αρεσει αυτή η υποκρισια όπως επισης και ότι οι συριζες επεσαν πανω στα μπλογκ μπας και βρουν κανα ψηφουλακι.

- Πως και δεν γραψατε ένα βιβλιο;

ΑΠ: Δεν εχει αρκετα λεφτα. Βιογραφια δεν θα εγραφα ποτε γιατι θα ηταν όλα ψεμματα. Εξαλλου, τι νοημα εχουν οι περιπετειες μου το 1941 όταν εχουν αλλαξει τοσο πολύ τα πραγματα που κανεναν πια δεν ενδιαφερουν. Είναι άλλες εποχες που δεν εχουν αξια για τους επομενους. Το πολύ πολύ να εκανα μια συρραφη γεγονοτων που δεν εχει κατι να προσφερει.

- Εχω παρατηρησει πως όταν η επικαιροτητα εχει ως θεμα την Εθνικη Ελλαδος, αναφερεστε στους φουστανελλαδες, απεχθανεστε τα περι εθνικου υμνου και πατριδας. Εσεις τι πρεσβευετε, τον διεθνισμο;

ΑΠ: Ισα ισα εγω προσπαθω να καταλαβω τι πρεσβευουν αυτοι. Δεν μπορω να καταλαβω μιλαμε για  τους αρχαιους Ελληνες και εχουμε ένα σταυρο ο οποιος είναι κελτικος. Είναι γραφικο και γελοιο αυτό. Όπως με τις ομαδες ετσι και με τα εθνη. Με εκνευριζει πολύ γιατι γιναμε ολοι ιδιοι επειδη καποιος τραβηξε ένα σουτ και πρεπει να κατεβουμε στην ομονοια να πανηγυρισουμε για το μεγαλειο του Ελληνα.

- Εχω όμως παρατηρησει ότι ειστε πολύ πιο αυστηρος όταν αναφερεστε στην Εθνικη μας ομαδα από ότι στους συλλογους.

ΑΠ: Βεβαιως γιατι δεν μου αρεσει η υποκρισια. Αν την ομαδα μας την ελεγαν Βελγιο δεν θα την εβλεπε ανθρωπος. Κοιταξε, το ποδοσφαιρο δεν αντιπροσωπευει τιποτα παραπανω από το ποδοσφαιρο. Όπως δεν αλλαξαμε την αποψη μας για τους Δανους επειδη πηραν το euro ετσι δεν αλλαξαν και οι αλλοι την αποψη τους επειδη το πηραμε και εμεις. Στον στρατο πηγα, φορους πληρωνω και δεν εχω καμια υποχρεωση να γινω ηλιθιος και να υποστηριζω ότι παιζουμε ωραια μπαλα. Ας γινουμε καλυτεροι ανθρωποι και αστο το ποδοσφαιρο.

- Υπαρχει γυναικα που να εχει απειλησει τη θεση της Μαριγως [ΣΣ είναι η αγαπημενη του σκυλα] στην καρδια σας;

ΑΠ: Ο σκυλος δεν αντικαθιστα τον ανθρωπο. Dog is a dog. Ξερω τι περιμενω από τη Μαριγω, αυτή πανω κατω ξερει τι περιμενει από μενα, ειμαι φιλοζωος αλλα δεν τα μπερδευω.

- Θέμα συζήτησης που απεχθάνεστε;

ΑΠ: Το ποδοσφαιρο! Δεν εχει κανενα ενδιαφερον, ουτε είναι επιστημη να πεις πραγματα. Τι να πεις…

- Οι κακες γλωσσες λενε πως εισασταν ο μονος που αντιδρουσατε σφοδρα όταν κανατε τηλεοπτικη εκπομπη στο να μην ερθει στο στουντιο ο Νικος Αλεφαντος. Ετσι μας στερησατε σκηνες απειρου καλλους. Γιατι μας το κανατε αυτό;

ΑΠ: Κοιτα κατι, αν ειχα μεγαλη οικονομικη αναγκη να κανω καραγκιοζιλικια με τον Αλεφαντο, δεν θα ειχα κανενα προβλημα. Να εκανα όπως ο Σεφερλης στο θεατρο που ντυνεται γυναικα με περουκες και διαφορα τετοια. Ζητω συγγνωμη που δεν εκανα το κοινο να γελασει αλλα τι να κανουμε, δεν το εκανα.

- Εκτος από το αλκοολ τι άλλο είναι αυτό που σας γαληνευει;

ΑΠ: Και όμως, το αλκοολ δεν με γαληνευει. Αποφασισα μαλιστα να το κοψω. Γαληνευω με τα χομπι μου που είναι τα κομιξ, να μαζυεω γραμματοσημα και σε κατι που ειμαι πολύ καλος, να βαφω στρατιωτακια!

- Ειστε και εσεις υπερ του «η προηγουμενη γενια ηταν καλυτερη»;

ΑΠ: Δεν θα το ελεγα. Πιστευω πως σημερα οι πιτσιρικαδες εχουν πολύ μικροτερη κακια. Εχουν μεγαλυτερη συνειδηση σε ότι αφορα το περιοβαλλον ή τις σχεσεις μεταξυ των ανθρωπων. Παλιοτερα περναγες από έναν δρομο και εβλεπες από έναν πιτσιρικα να κλαιει γιατι εφαγε σφαλιαρα από τους γονεις του. Ενώ τωρα αν συμβει κατι τετοιο θα γυρισει να κοιταξει εκπληκτος ολος ο κοσμος. Ηταν πολύ σκληρες οι κοινωνιες τοτε…

- Αν σας προτεινουν  να βαλετε υποψηφιοτητα για βουλευτης, θα δεχθειτε;

ΑΠ: Δεν το απορριπτω αλλα εχω ένα μεγαλο προβλημα. Μου είναι αδυνατον να κολακεψω το κοινο. Ο Ψαριανος για παραδειγμα κολακευει το κοινο του ενώ εγω δεν μπορω. Δεν ξερω, αλλα δεν το εχω σκεφτει και ιδιαιτερα. Να γυριζω γυρω γυρω να βγαλω λογους και να λεω τι ωραια που θα τα κανω εγω;  Ασε δε που θεωρω ότι οι 300 είναι πολύ μεγαλος αριθμος για βουλευτες.

- Ποια ερωτηση εχετε βαρεθει να ακουτε;

ΑΠ: Το τι ομαδα ειμαι. Ότι και καλα με εκθετουν και με φερνουν σε δυσκολη θεση.  Λεω να το κανω τατουαζ για να μη με ζαλιζουν με αυτό το θεμα.

- Σε ποια ερωτηση θελετε  να απαντήσετε;

ΑΠ: Η Κωνσταντινα Πανουτσου που είναι στον σταθμο, δεν εχει καμια σχεση με την κορη μου και προκειται για μια απλη συνωνυμια

- Βαλτε έναν τιτλο σε αυτη τη συνεντευξη

ΑΠ: Τι να σου πω ρε suspect, βαλε κατι που να τραβαει το ματι. Στο απανεμο λιμανι της ζωης του ας πουμε. Ή κατι πιο hardcore όπως τα ειχε με τα Καλουτακια ή τα εχει με την Προκοπιου.

- Κυριε Πανουτσο, σας ευχαριστω πολύ!

ΑΠ: Να σαι καλα και ελπιζω να βγαλεις κανα φραγκο από τη συνεντευξη!

Αφού…

Αφού….

- Η “αυθόρμητη εξέγερση” έφυγε ήδη διακοπές

– Οι ινστρούχτορες και πνευματικοί καθοδηγητές της “αριστεράς” και του καταπιεσμένου λαού πήραν τα 4Χ4 και την έκαναν για Αράχωβα

– Τα εξεγερμένα 13χρονα που ζητούσαν “αγάπη αντί ύλη” παράτησαν τις πορείες και ξαμολύθηκαν στα Multirama για καινούρια PlayStation 3

– Οι καθηγητές, αναχώρησαν για 15μερες διακοπές μετά την 3μηνη εξοντωτική εργασία τους, όπου ίδρωσαν από την προσπάθεια να πείσουν τα παιδιά να κάνουν καταλήψεις για να πληρώνονται τζάμπα και να κάνουν περισσότερα ιδιαίτερα

– Οι κορμοράνοι που διαβιούν στον εξωτικό Βοτανικό διασώθηκαν χάρη στις επαγγελματίες “προσφυγοπούλες” του Τσίπρα

– Οι συνδικαλιστές, εκπρόσωποι της εργατικής τάξης άναψαν ήδη τα τζάκια στα 3όροφα εξοχικά τους

…..Το Μάτι αναχωρεί να γιορτάσει τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά κάπου που το Χριστουγεννιάτικο δένδρο δεν θα καεί από 15 κομπλεξικά πρεζόνια, κάπου που τα παιδιά είναι ακόμα παιδιά και όχι πιόνια του κάθε καραγκιόζη επιδοτούμενου πολιτικού, κάπου που δεν υπάρχει χώρος για  παραληρήματα πουλημένων δημοσιογράφων, κάπου που ελπίδα ονομάζεται η αγάπη και όχι η καταστροφή.

Καλές γιορτές, Καλά μυαλά και Καλή αντάμωση

Αμάν! Μας κλέψανε το κηδειόχαρτο

Αμάν μας κλέβουνε!

Θύμα κλοπής έπεσε εσχάτως το Αμαν Το Μάτι μου. Kηδειόχαρτο που είχε αναρτηθεί τον Νοέμβριο του 2007 στο post με τον (μακάβριο τίτλο) “Η Κηδεία” ευρέθη φέτος, ένα χρόνο μετά, να περιφέρεται  κακοποιημένο σε blog ονόματι “igotnewsforyou.blogspot.com“.

Το Μάτι εύχεται καλή επιτυχία στο συγκεκριμένο blog, αλλά του προτείνει επίσης να πάρει και κανένα μαθηματάκι photoshop.

ΦΩΤΟ:
On the left, το κηδειόχαρτο όπως είχε αναρτηθεί τον Νοέμβριο του 2007.
On the right, clopy-right

Υ.Γ.: Εσχάτως το καημένο το κηδειόχαρτο ενεφανίσθη περιφερόμενο και στο press-gr.blogspot.com

Η ξεκούραση του ματιού

Τα μάτι αναχωρεί προς οφθαλμολογική ξεκούραση. Ραντεβού το Σεπτέμβρη

Καψο-Blogging

Η εμφάνιση του Καψαμπέλη στα κανάλια αυτές τις μέρες είναι ο ορισμός της γελοιότητας.

Ένας απίστευτος τύπος που προσπαθεί να σώσει το τομάρι του και λέει απίστευτες γελοιότητες και συνειδητά ψέμματα σχετικά με τις πρακτικές του blogging.

Με αίολα έως κωμικά επιχειρήματα, που κάνουν όσους γνωρίζουν περί blogging να γελάνε.

Δεν μπορεί να απαντήσει σε τίποτα, γιατί απλώς δεν μπορεί να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα. Δεν μπορεί να αρθρώσει κανένα σοβαρό επιχείρημα, γιατί το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να σωθεί.

Η κατάντια του blogging στην Ελλάδα δεν είναι αυτά που έγραφε στο blog του ο Καψαμπέλης.

Είναι το ότι αυτή η πανικόβλητη φιγούρα εμφανίζεται ως “εκπρόσωπος” των Ελλήνων bloggers.

Και στην όλη προσπάθεια φίμωσης των bloggs που θα ακολουθήσει, έχει και ο ίδιος τεράστιο μερίδιο ευθύνης. Είναι τόσο υπεύθυνος όσο και οι υπόλοιποι γραφικοί των ΜΜΕ που βρήκαν την ευκαιρία να ξεσπαθώσουν κατά της ελευθερίας των bloggs που τόσο τους πονάει.

Το blogging δεν έχει ανάγκη ούτε από υστερικούς Καψαμπέληδες, ούτε από τις κόρες τους.

Έχει ανάγκη από την διαφοροποίησή του από τις πρακτικές της Νεοελληνικής “δημοσιογραφίας” των λαμόγιων που παρεπιδημούν στα ελληνικά ΜΜΕ.

Και με Καψαμπέληδες, γίνεται ένα και το αυτό.