Ρε μαλακα χαρε…

Ρε μαλακα Χαρε, πήρες τον Μητροπάνο αντί να πάρεις αυτούς τους καραγκιόζηδες του Σταρ που φτιάχνουν τα “ρεπορτάζ” για τον θάνατό του;
Ντροπή.

Η σημειολογία του να τραγουδάς γιαουρτωμένος

Οι εικόνες με τον Νταλάρα, γιαουρτωμένο να συνεχίζει να τραγουδάει, πέρα από άκρως κωμικές, έχουν κάτι το πολύ σουρεάλ και κυρίως εμπεριέχουν πολλούς συμβολισμούς:

Άλλοι βλέπουν οτι βεβηλώνονται τα εναπομείναντα ιερά και όσια του Πασοκισμού και τα Trade Marks της κερδοφόρας “Γενιάς Πολυτεχνείου Α.Ε.”.

Άλλοι γελάνε βλέποντας πόσο μπορεί σε ποιο κατώτατο επίπεδο εξεφτελισμού μπορεί να φτάσει κάποιος για να βγάλει βουλευτή τη σύζυγο και να γλυτώσει την κρεβατομουρμούρα (Σερσέ Λα Φαμ, σερσέ λα φαμ)

 - Ο κυριότερος συμβολισμός όμως είναι οτι η μοίρα έταξε στον Γιώργο Νταλάρα να “γεννηθεί” καλλιτεχνικά μέσα σε μια Χούντα και να “τελειώσει” μέσα σε μια άλλη Χούντα.

Μουσικό διάλειμμα

Επιτέλους. Μια συγκλονιστική φωνή σε ένα μεγάλο τραγούδι.

Μπράβο κοπέλα μου.

Γιώργο έλα στο λαό σου

Ο κανακάρης της Χούντας κοντά στη φτωχολογιά της Πάρου

Χαρές και πανηγύρια για όλους εμάς τους φαν του Γιώργου Νταλάρα.

Σε λίγες μέρες, ο κατά τον Μανώλη Ρασούλη ¨κανακάρης της Χούντας”, ξεκινά σειρά συναυλιών στην Αθήνα και τον Πειραιά “για τους μισθοσυντήρητους”, αυτούς δηλαδή που έκανε φτωχούς και ζητιάνους η δοσίλογη γυναίκα του.

Οι φτωχοί και οι άνεργοι της Αθήνας και του Πειραιά περιμένουν πώς και πώς να τον “αγκαλιάσουν”, πάντα καλλιτεχνικά.

Το Αμάν Το Μάτι Μου παραθέτει το πλήρες πρόγραμμα των συναυλιών ώστε όλοι να πληροφορηθούν που και πότε θα παγώσει η μπιζουτιέρα (της Άννας)
Πρόγραμμα συναυλιών:

29/02: Κλειστό Γήπεδο Νίκαιας ‘ Ο Πλάτων ‘ – Π.Ράλλη και Θηβών
5/03: Κλειστό Γυμναστήριο ‘Γ.Κακαούρης’- Ίλιον
10/03: Κλειστό Γυμναστήριο ‘Μιχάλη Μουρούτσου’ – Δάφνη
17/03: Α’ Κλειστό Γυμναστήριο Ηλιούπολης – Ηλιούπολη
24/03: Δημοτικό Γυμναστήριο ‘Έσπερος’- Καλλιθέα

Ώρα έναρξης όλων των συναυλιών: 19:30.

Να είστε όλοι εκεί!

Στείλ’τε όλα τα αρχαία μας στο εξωτερικό ΤΩΡΑ!

Τελικά οι Άγγλοι μάλλον έχουν δίκιο. Δεν μας αξίζει να κρατάμε παγκόσμιους πολιτιστικούς θησαυρούς.

Διαβάζοντας οτι , με αφορμή την κλοπή των αρχαίων από το Μουσείο της Ολυμπίας, η Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη παρουσιάστηκε “καθησυχαστική”, ο κάθε αδαής καταλαβαίνει οτι η Παγκόσμιας Εμβέλειας Πολιτιστική Κληρονομιά δεν αξίζει να διακονείται από Παγκόσμιας Εμβέλειας ΒΛΑΚΕΣ.

“Τα αρχαία αντικείμενα, που κλάπηκαν (γύρω στα 65)  δεν έχουν ιδιαίτερα μεγάλη αρχαιολογική αξία. Είναι μικρά, χάλκινα και πήλινα, αγγεία και ειδώλια, από αυτά που υπάρχουν κατά χιλιάδες στα  μουσεία μας.
Υπήρχε μόνο ένα χρυσό αντικείμενο στο Μουσείο, ένα χρυσό δαχτυλίδι και το πήραν. Δεν υπάρχουν άλλα χρυσά αντικείμενα σε κανένα από τά μουσεία της Ολυμπίας. Υπάρχουν μικρότερα και πολύ λιγότερο σημαντικά μουσεία στην Ελλάδα, που έχουν εκθέματα από χρυσό.”

 - Λίνα Μενδώνη, Γ.Γ. ΥΠΠΟ

Πράγματι.

Αφού λοιπόν, “τα κλοπιμαία δεν έχουν ιδιαίτερα μεγάλη αρχαιολογική αξία και σαν κι αυτά υπάρχουν χιλιάδες στα μουσεία μας” δεν βαριέσαι αδερφέ, δεν χάθηκε ο κόσμος.

Επιπλέον θα πρέπει να πανηγυρίζουμε για το ότι οι ληστές πήραν το ένα και μοναδικό χρυσό δαχτυλίδι και ΕΥΤΥΧΩΣ το Μουσείο δεν είχε άλλα χρυσά εκθέματα. Άσε που “χρυσά εκθέματα υπάρχουν σε άλλα Μουσεία” (ώστε ο κάθε ληστής να ξέρει που να χτυπήσει την επόμενη φορά)

Αν αύριο κάποιος σηκώσει μια Καρυάτιδα από την Ακρόπολη, η κα Μενδώνη μπορεί να μας πει οτι, αφ ενός “δεν ήταν από χρυσό” οπότε χαλάλι, και αφετέρου, “έχουμε κι άλλες Καρυάτιδες, δεν χάθηκε ο κόσμος”.

Όταν αυτά τα λέει η άμεσα υπεύθυνη για την Ελληνική Πολιτιστική Κληρονομιά, μια είναι η λύση:

Άμεσο πακετάρισμα της Ακρόπολης και αποστολή στο εξωτερικό για όσο χρειαστεί, μέχρι να εκλείψει η ράτσα του Homo Ιmbecillis από τη χώρα.

Ο Ταρζάν και ο Μπιτσαξής

– Του Κώστα Καίσαρη

Η τραγωδία στην γείτονα χώρα Αίγυπτο είναι συγκλονιστική. Ακόμα δεν έχει τελειώσει η καταμέτρηση των θυμάτων. Για τους νεκρούς είναι βέβαιοι ότι είναι 73. Οι τραυματίες όμως που ξεπερνάνε τους 1.000 είναι απροσδιόριστοι.

Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας ανάμεσα στην Αλ Μασρί και στην Αλ Αχλί μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Με τον Έλληνα Υπουργό Πολιτισμού Παύλο Γερουλάνο να σημειώνει στο τουίτερ: “είναι  θέμα χρόνου να δούμε στα ελληνικά γήπεδα σκηνές Αιγύπτου. Πρέπει να τολμήσουμε”.

Θα μου πείτε τώρα τι σχέση έχει ο Πολιτισμός με το ποδόσφαιρο και δη αυτό της Αιγύπτου; Σας έχω την απάντηση.  Πρόκειται για πασοκική εφεύρεση. Ότι εμείς δεν έχουμε τον Αθλητισμό ξέμπαργκο και ξεκομμένο αλλά τον εντάσσουμε στον Πολιτισμό.

Κι επειδή η μία σύμπτωση φέρνει την άλλη, ποιο είναι το Νο1 χαρακτηριστικό του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού; Ο μπεζαχτάς. Ο ΟΠΑΠ και η κάνουλα με τα λεφτά. Η κότα με τα χρυσά αβγά. Γι’ αυτό και ακριβώς επιφανή πολιτικά στελέχη πρώτου μεγέθους, όπως ο Βενιζέλος, ο Βουλγαράκης κι ο Αντώνης Σαμαράς, άσκησαν την τέχνη του Υπουργού Πολιτισμού στο παρελθόν.

Να έχει ο Βενιζέλος συνάφεια με το κοκορέτσι και το σπλινάντερο το καταλαβαίνεις. Με τον Πολιτισμό, από πού και ως πού; Ο Βουλγαράκης μάλιστα, σε οικογενειακό επίπεδο, την υπόθεση Βατοπεδίου την παίζει στα δάχτυλα. Αν τον ρωτήσεις τι έχει η μπάλα μέσα θα δυσκολευτεί να απαντήσει. Ο Σαμαράς στην εξωτερική πολιτική και στα μυστικά κονδύλια για την υπεράσπισή της είναι αετός. Και από λάδι και ελιές θα ξέρει σίγουρα γιατί είναι Καλαματιανός. Με τον Πολιτισμό τι σχέση να έχει;

 - Ο Γερουλάνος λέει και καμιά… για να περάσει η ώρα

Έτσι λοιπόν και ο Παύλος Γερουλάνος. Ακόμα και επί νέας γερμανικής κατοχής. Ακόμα και επί μνημονίου, ο ΟΠΑΠ βγάζει χρήμα. Και ο αρμόδιος Υπουργός έχει πέντε δραχμές να κάνει ρουσφέτια. Ταυτόχρονα βέβαια, όπως λέει και το ανέκδοτο με τον λαγό και το λιοντάρι στη ζούγκλα, “λέμε και  καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα”. Του τύπου “είναι  θέμα χρόνου να δούμε στα ελληνικά γήπεδα σκηνές Αιγύπτου”. Και για να μην δούμε αυτές τις σκηνές, ο Γερουλάνος έστειλε στη Βουλή το νέο Αθλητικό Νομοσχέδιο. Το νομοσχέδιο-Τσάκα όπως το έχει βαφτίσει η ταπεινότητά μου.

Ο μύθος μέχρι τώρα έλεγε ότι η ελληνική Βουλή νομοθετεί με βάση τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Ιδού που ήρθε ο Γερουλάνος για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Νομοθετεί για να φανεί στην πράξη αν έχει ή δεν έχει ο Τσάκας αυτά τα καταραμένα 15 εκατομμύρια ευρώ. Για να δώσει λύση στο μείζον θέμα: Υπάρχουν αυτά τα λεφτά για τον Παναθηναϊκό; Λέει αλήθεια ο Τσάκας ή όλη η αλήθεια σε αυτή την ιστορία είναι πεπέ; Αν δεν ήταν το νομοσχέδιο Γερουλάνο, αυτό δεν θα το μαθαίναμε ποτέ. Μόλις ψηφιστεί θα φανεί η αλήθεια: Η’ θα φέρει τα λεφτά ο Τσάκας και θα τους ταπώσει όλους ή θα αποδειχθεί ότι εδώ και πέντε μήνες παίζει τον παπά.

Όσο τώρα για τη σχέση του κάθε νομοσχεδίου με την πάταξη της βίας στα γήπεδα, είναι και όση η σχέση του φάντη με το ρετσινόλαδο. Δηλαδή μέχρι τώρα πλακώνονται στα γήπεδα επειδή το επιτρέπει ο Νόμος; Η’ μήπως επειδή θα επιβληθεί στους συνδέσμους φιλάθλων να έχουν βιβλία εσόδων, εξόδων, θα λυθεί το πρόβλημα; Πώς θα δικαιολογήσουν τα λεφτά για μαχαίρια, σιδερολοστούς και φούντες; Αν τα προμηθεύονται χωρίς τιμολόγια το ΣΔΟΕ θα τους κόψει τον κώλο. Τέλος πάντων. Γιορτή, κοντογιορτή. Πόσο θα κάτσει ακόμα αυτή η Κυβέρνηση; Δύο μήνες; Το πολύ τρεις. Παραπάνω δεν πάει. Όσο λοιπόν υπάρχουν ακόμα Γερουλάνοι ας τους απολαύσουμε.

 - Κατοχυρωμένες πατέντες …μπάι Πάνος Μπιτσαξής

Όπως και τον γενικό γραμματέα άνευ αθλητισμού, Παναγιώτη Μπιτσαξή.  Του οποίου το τιτάνιο έργο θα μείνει στην ιστορία. Αν προλάβει μάλιστα να επιβάλλει την κλήρωση των διαιτητών αντί του ορισμού που ισχύει τώρα, το όνομά του θα μείνει με χρυσό γράμμα. Επειδή όμως οι μέρες είναι δύσκολες και επειδή ουδείς προφήτης στον τόπο αυτού, έχω την εξής ιδέα: Να υποβάλει τα χαρτιά του και να κάνει αίτηση στην αιγυπτιακή δημοκρατία για τη θέση του Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού. Με αυτό το βαρύ βιογραφικό δεν την χάνει με τίποτα. Πολύ περισσότερο με το έργο που έχει να επιδείξει.

Θα αντιγράψει δηλαδή το ελληνικό μοντέλο: Θα διώξει από το αιγυπτιακό ποδόσφαιρο τους Μπέους και τους Ψωμιάδηδες. Θα κόψε τα λεφτά του ΟΠΑΠ της Αιγύπτου από την αιγυπτιακή λίγκα. Θα απαγορεύσεις τις μετακινήσεις των οπαδών. Ολα αυτά είναι παγκόσμιες κατοχυρωμένες πατέντες …μπάι Πάνος Μπιτσαξής. Ουδείς άλλος έχει το δικαίωμα να τις αντιγράψει και να τις εφαρμόσει. Κάτι δηλαδή σαν τις ευρεσιτεχνίες που έχουν κατοχυρωθεί με τα σχετικά διπλώματα.

Κάτι ανατινάξεις και κάτι εκρήξεις που παρατηρούνται σε συνδέσμους φιλάθλων ουδεμία σχέση έχουν με το ποδόσφαιρο. Αποτελούν πρόβες τζενεράλε ενόψει του εθίμου με τις στρακαστρούκες το Πάσχα. Αν κάνει λοιπόν τα χαρτιά του ο Μπιτσαξής δεν την χάνει με τίποτα τη θέση του ΓΓΑ της Αιγύπτου. Για να αποδείξει ότι μετά του Έλληνες χούλιγκανς, μπορεί να δαμάσει και τους αφρικανούς.
Αναλογικά μόνο δύο λευκοί θα το έχουν κάνει μέχρι τώρα. Ο Ταρζάν και ο Μπιτσαξής.

 

Πηγή: Sport24.gr

Ο θάνατος του σκηνοθέτη

Απεβίωσε προ ημερών ο σκηνοθέτης Θ. Αγγελόπουλος.

Ο άτυχος δημιουργός παρασύρθηκε από διερχόμενο δίτροχο την ώρα που έκανε γυρίσματα για την τελευταία του ταινία.

Ο Θ. Αγγελόπουλος, όσο ζούσε, είχε την τύχη να γίνει ο πιο αδρά κρατικά επιδοτούμενος Έλληνας καλλιτέχνης, ενώ οι ταινίες του θεωρήθηκαν η απόλυτη βαρεμάρα (για την συντριπτική πλειοψηφία των θεατών) και αριστουργήματα (για μια χούφτα κολλητών του).

Στην 40χρονη καρριέρα του ο σκηνοθέτης τιμήθηκε με διάφορα ειδικά βραβεία αλλά και με τον σημαντικό Χρυσό Φοίνικα των Καννών. Οι κακές γλώσσες λένε ότι το βραβείο δόθηκε για να σταματήσει επιτέλους την παιδική γκρίνια του και τις αλλαζονικές ανοησίες που έλεγε για το Φεστιβάλ από τότε που έχασε το Βραβείο, όταν είχε την ατυχία να πέσει πάνω στην υποψηφιότητα του Εμίρ Κουστουρίτσα για το συγκλονιστικό Underground.

Συνολικά, υπήρξε ο Ευρωπαίος σκηνοθέτης με την μικρότερη απήχηση στο ευρύ κοινό από όσους τιμήθηκαν με τον Χρυσό Φοίνικα τα τελευταία 35 χρόνια.

Αιωνία η μνήμη του.

Προκλητική ενέργεια των ΕΛΤΑ κατά του Σταμάτη Φασουλή

Μεγάλο προβληματισμό προκαλεί η θρασύτατη κίνηση των ΕΛΤΑ να εκδόσουν γραμματόσημα με τις μορφές ηθοποιών όπως ο Θανάσης Βέγγος, ο Ορέστης Μακρής, η Ρένα Βαχοπούλου, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος ο Αλέκος Αλεξανδράκης, η Σαπφώ Νοταρά και άλλων πρωταγωνιστών του Ελληνικού Κινηματογράφου.

Ο προβληματισμός προέρχεται από το γεγονός οτι είναι πραγματικά ακατανόητη η ενέργεια των ΕΛΤΑ να αναδείξει και να τιμήσει ηθοποιούς που δεν είναι κολλητοί του Σταμάτη Φασουλή.

Ανήκουστο!

Ενδεχομένως το γεγονός έχει να κάνει οτι οι τιμώμενοι ηθοποιοί είναι όλοι νεκροί και έτσι δεν μπορούν – ακόμα και αν το ήθελαν – να εκφράσουν τον τεράστιο θαυμασμό τους για τον Παμμέγιστο, Απόλυτο και Φωτεινό Παντογνώστη του Παγκόσμιου Θεάτρου, Φασουλή.

Μια άλλη εξήγηση είναι οτι, ακόμα και όταν ζούσαν, η διαφορά ηλικίας από το (τζόβενο) Φασουλή ήταν τέτοια που δεν θα επέτρεπε στον Σταμάτη να τους “προωθήσει” όπως έχει κάνει με τόσα και τόσα “ταλέντα”.

Εξ ίσου αμφιλεγόμενη είναι και η εμπορική επιτυχία του εγχειρήματος καθώς όπως είναι γνωστό, στην Πολιτιστική Ελλάδα, αν δεν είσαι κολλητός του Φασουλή, είσαι ένα τίποτα και δεν θα σε μάθει ποτέ ούτε η φουκαριάρα η μάνα σου.

Να φωνάξουν τον πατέρα του και τη μάνα του να παρακολουθούν

Το εικονιζόμενο μπουμπούκι είναι – κατά την αστυνομία – μέλος της συμμορίας των Αλβανών που όχι μόνο λήστευε ότι έβρισκε, αλλά κακοποιούσε σεξουαλικά τα θύματά του.

Σε μια περίπτωση μάλιστα, οι εικονιζόμενος βίασε μια μητέρα μπροστά στα μάτια του 2χρονου παιδιού της.

Γράφτηκαν πολλά αυτές τις μέρες για θανατικές ποινές, για προσήκουσες τιμωρίες κλπ.

Μπούρδες.

Αφού θα το ξέσκισμα δεν θα το γλυτώσει στην φυλακή, το Ελληνικό Κράτος θα πρέπει να μεριμνήσει ώστε να φέρει εδώ τη μαμά του και τον μπαμπά του και να τους βάλει να παρακολουθούν live όλες τις φάσεις όταν θα τον πηδάνε οι ισοβίτες.

Επιπλέον ίσως θα ήταν και καλό να δωθεί και χάρη – τιμής ένεκεν – σε όποιον ισοβίτη κατορθώσει και τον γαμήσει περισσότερες φορές (με τη μάπα που έχει).

Καμμια αντίρρηση;

Ανυχτί Επιστωλές προς σοίσομη την Παναιπιστυμοιακί Κυνότειτες

Αγαπητέ Πρύτανη, Πανεπιστημιακέ Δάσκαλε, αγαπητό διδακτικό προσωπικό,

Εμείς, οι συντάκτες του AmanToMatiMou σε ρωτούμε: Ακούγοντας ή διαβάζοντας την Ανώτατη Ελληνική Θεσμική Αρχή για θέματα Παιδείας, την Υπουργό Παιδείας και άμεση προϊσταμένη σου κα Άννα Διαμαντοπούλου να εκτοξεύει (χθες) την παρακάτω φράση:

“Η ζωή τραβάει την ανηφόρα και τις τραβάμε όλοι, με περισσότερο αισιοδοξία και περισσότερο πίστη”

Πώς ακριβώς νοιώθεις;

Πριν απαντήσεις θυμήσου: Μην βιαστείς. Σκέψου. Ψάξε. Ερεύνησε. Εν ανάγκη κατέβασε βιβλιογραφίες και συγγράματα από τη βιβλιοθήκη σου.

Αρκεί να δώσεις την απάντηση που σε εκφράζει περισσότερο.

Οι συντάκτες του amantomatimou.wodrpress.com

Ο “αγανακτισμένος” Βασίλης Παπακωνσταντίνου

“Μάθαν’ οτι γαμιόμαστε, πλακώσαν και οι γύφτοι”
Παλιά Κινέζικη Παροιμία

Αν αληθεύει το email που έφτασε στο Μάτι, ο καλλιτέχνης Βασίλης Παπακωνσταντίνου προέβη στην ακόλουθη δήλωση:

“Έχει αποδειχθεί ιστορικά και έχει ειπωθεί με πολύ απλό τρόπο στο γνωστό σύνθημα, πως “Λαός ενωμένος-ποτέ νικημένος”.Χαιρετίζω και τάσσομαι έμπρακτα υπέρ των συγκεντρώσεων των εξεγερμένων πλέον πολιτών στις πλατείες.
Εκείνο που πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού είναι η ενότητα και η σύμπραξη όλων των διαφορετικών απόψεων που έχουν έτσι κι αλλιώς κάτι θετικό να προσφέρουν και το έχουν αποδείξει με την αυτοδιάθεσή τους και τον καθημερινό τους αγώνα. Όπως έκανα πάντα,έτσι και τώρα,είμαι έτοιμος να συμπορευθώ μαζί σας στις ανάγκες αυτού του ενωμένου κινήματος και σαν καλλιτέχνης και σαν άνθρωπος. Είμαι και θα είμαι καθημερινά στο πλάι σας, στην Πλατεία, φωνάζοντας στους “νόμιμους” και επίσημους τοκογλύφους-νταβατζήδες: “Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη”.

Έχει δίκιο ο καλλιτέχνης.

Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Με τα σκληρά μέτρα του ΠΑΣΟΚ και της Τρόϊκας έχουν μειωθεί αισθητά τα κονδύλια για καλοκαιρινά πανηγύρια τύπου “Πολιτιστικό χάπενινγκ Κάτω Μουσουνίτσας 2010″ και “Παπαροχώρεια 2011″ με αποτέλεσμα να έχουν μειωθεί και οι αρπαχτές από Δημάρχους – Συντρόφια (στη μάσα).

Και ο χειμώνας όμως δεν πάει πίσω όμως: Τα μαγαζιά που εμφανίζεται αναγκάζονται να πουλήσουν την φιάλη στην εξευτελιστική τιμή των 200 ευρώ αντί των 250 που είχε πρόπερσι στη “μουσική σκηνή” της Ιεράς Οδού όπου ο καλλιτέχνης εμφανιζόταν.

Χάιδω goes to Hollywood

Του πολύ σπέσιαλ συνεργάτη του Ματιού, Κ.Κ.

 

Γράψε κι εσύ μια έκθεση, μπορείς.

Χρόνια πριν, τότε που πήγαινα σχολείο, ήταν η εποχή της έκθεσης ιδεών. Αφού είχες βγάλει καντήλες να διαβάζεις Παπανούτσο και κυριακάτικα Πλωρίτη στο Bήμα για να μάθεις πώς πρέπει να σκέπτεσαι και να δομείς τον λόγο, έφτανε η ώρα να δείξεις κι εσύ τι είχες καταλάβει. Με λέξεις που είχες αντιγράψει από ότι άρθρο είχε πέσει στα χέρια σου, με προλόγους που λίγο πολύ όλοι άρχιζαν με τον ίδιο τρόπο και επίλογους που το “συμπερασματικά λοιπόν, βλέπει κανείς”, το παίζαν στάνταρ 1.02 , είχες την ελευθερία τριών ωρών να γράψεις ότι παπαριά κατάφερνες να θυμηθείς με τον πιο περισπούδαστο και εξεζητημένο τρόπο, ώστε να γίνει αποδεκτή.  Ο αυτοσχεδιασμός, η φαντασία, η δημιουργικότητα, έπαυαν να υπάρχουν από την στιγμή που έπιανες το στυλό στο χέρι σου και ξεκίναγες την παπαγαλία. “Αστυφιλία”, “λακωνίζειν”, “αρωγη”…τρεις επτά εικοσιμία κι ο παπάς τριανταμία.
Δεν είχε σημασία αν όσα έγραφες ήταν πιο ανούσια κι από διάλογο γερμανικής τσόντας άνευ υποτιτλισμού, εκείνο που μετρούσε, ήταν να δέσει το σιρόπι. Αρχή – κυρίως θέμα – τέλος. Μαζί με ασταμάτητο σερβίρισμα ευρωλέξεων, all you can eat για να βρει ο εξεταστής το θέμα “πλήρες” και τις απόψεις “εμπεριστατωμένες”. Όπως και να το κάνουμε, άλλο να πεις “οικογενειοκρατία”, άλλο “νεποτισμός” ειδικά όταν καλείσαι να βγάλεις συμπεράσματα  και να δώσεις λύσεις  σε προβλήματα τα οποία με τον πιο πειστικό τρόπο πρέπει να παρουσιάσεις ως “καίρια”. Ότι του φάνει του λολοστεφανή.
Μπορεί καλά καλά να μην ξέρεις πως να κρατήσεις ένα περίπτερο για δύο μέρες, γιατί σε έχουν κλειδαμπαρώσει στην κοσμάρα της εκπαιδευτικής παρωδίας, αλλά υποχρεούσαι να έχεις άποψη για τον συντηρητισμό της κοινωνίας που οδηγεί τον σύγχρονο άνθρωπο σε τέλμα. Και να δώσεις συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Αντί να στρέψεις την κεφάλα σου γύρω και να δεις τι παίζει παραπέρα, παίρνεις ανησυχίες σε ντελίβερυ και αφού τις καταναλώσεις πιο πειθήνια απ’ ότι ο φιντο φολα, ξοδεύεις σκέψη και χρόνο σε θέματα που άλλοι σε έπεισαν ότι σε αφορούν άμεσα. Αν αδιαφορήσεις, είσαι απλά κατώτερος των περιστάσεων και προορισμένος να μην ασχοληθείς ποτέ με τα μεγάλα ερωτηματικά της ανθρωπότητας, το χάσμα των γενεών, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τον ρατσισμό, την τερηδόνα και την σταδιακή εξαφάνιση της τροπικής δεκοχτούρας από τις πόλεις…

Έτσι ξεκινά ο διαχωρισμός και η δημιουργία των προκάτ πνευματικών τάξεων. Από την μια οι “προβληματισμένοι – ενημερωμένοι – υποψιασμένοι” που έχουν και άποψη και από την άλλη η βίρτουαλ πλέμπα που αντί να κάτσει να συνοφρυωθεί γιατί δεν τρώει ο λαθροκόρακας ή γιατί δεν έχει σηκωμάρες ο πιγκουίνος της ανταρκτικής, πετάει το φίφα στο κουτί και κτυπάει δυο πιτόγυρα μαζί με ένα πρωτάθλημα. Σημασία, στα κοινωνικά σπέσιαλ ολύμπικς, δεν έχει η νίκη αλλά η συμμετοχή. Δεν απασχολεί τόσο τι άποψη θα διατυπώσεις, όσο το να δηλώσεις παρών, να σηκώσεις το πλακάτ η να κατεβάσεις τον διακόπτη, την καθιερωμένη ώρα της γης Σάββατο βράδυ, γνωστή και ως ώρα του μαλάκα. Να θέσεις τις προτεραιότητές σου που θα είναι καλύτερες από εκείνες του διπλανού σου και να μπορέσεις επιβάλλοντας η κάνοντας όσο πιο ηχηρές γίνεται τις ιδέες που σου σφήνωσαν στις αύλακες, να ζήσεις στο ισότιμο δημοκρατικό στρουμφοχωριό που έχεις οραματιστεί. Η παράνοια ξεκινά εκεί που η πραγματικότητα αρχίζει να υπηρετεί το παραμύθι. Η σταδιακή υποβάθμιση των αξιών, αρχικά αντικαταστάθηκε με την υπόσχεση μιας καλύτερης προοπτικής ζωής, εκείνης που απήλαυσαν οι γονείς μας μέσω κοινωνικού τουρισμού και παρτούζας διορισμών στο δημόσιο. Σήμερα, αφού τελείωσε το λάδι κι από εκείνο το καντήλι, δοκιμάζουν την μέθοδο πιάσε το τυρί. Μπείτε όλοι στην φάκα και όποιος προλάβει συμπάει την θεσούλα. Οι υπόλοιποι, απλά λουφάζουν πίσω από την ανοιχτή πόρτα, περιμένοντας τη στιγμή που το χέρι της εξουσίας θα πετάξει άλλο ένα ξεροκόμματο.

Άλλαξε παράγραφο, βάλε στο τραπέζι, λίγο υπαρξιακή ανησυχία, λίγο εθνική υπερηφάνεια, λίγο πατροπαράδοτο μαλακοφιλότιμο. Κόσμησε τα με την επιτακτική ανάγκη για σωτηρία της πατρίδας και είσαι έτοιμος. Η ανησυχία, εναλλάσσεται με την ελπίδα και η τελευταία, χάνεται μέσα στην άρνηση της αποτυχίας. Ο πολίτης δυσκολεύεται να δεχθεί το γεγονός οτι στα τριάντα του, ζει με το όνειρο ενός διορισμού σε κάποιο δημόσιο φορέα και ο κοπρίτης από πάνω αδυνατεί να αντικρύσει το μέγεθος της ανυπαρξίας του, εκτοξεύοντας ύβρεις, αφού  του τέλειωσαν οι θέσεις για τους πολλούς. Το σύστημα τρέφεται από την ίδια την αναξιοποίητη ενέργεια  και το δυναμικό που πετιέται στον κουβά, σε ένα στοίχημα με μόνο νικητή την κατάντια, την παρακμή και την νοσηρή στασιμότητα. Μπορείς και χειρότερα: Να αγοράζεις ομόλογα ελπίδας και να περιμένεις με περίσσεια σιγουριά την απόδοση που θα δώσουν μακροπρόθεσμα κι ας ξέρεις οτι το σύστημα έχει βαρέσει κανόνι και οτι η μόνη του ελπίδα είσαι εσύ και οι υπόλοιποι. Δεν μπορεί, ο ανθρωπισμός για τον οποίο τόσα έγραψες χωρίς να ξέρεις καν οτι κύριος θαυμαστής του ήταν ένας βαθειά μελαγχολικός Γάλλος που φούνταρε με το αεροπλάνο του κάπου στην κωλότρυπα του Ατλαντικού και στον ελεύθερό του χρόνο έγραφε για μικρούς πρίγκιπες, δεν γίνεται να σε απογοητεύσει. Η συλλογική ειρήνη, ο διεθνισμός, θα καταφέρουν ως έννοιες και ως εφαρμογές, να πλήξουν τον συντηρητισμό και θα μας οδηγήσουν σε μια κοινωνία ανθρώπων και όχι εθνών. Τέτοια σου είπανε, τέτοια λες κι εσύ με την σειρά σου, αναμασώντας κλισαρισμένα δίστιχα και ανάγοντας ιδεολογήματα σε τρόπο ζωής. Όλα είναι θέμα χρόνου. τάιμινγκ. Εκείνος που σε άλλη εποχή και σε άλλη χώρα, στην καλύτερη, φορώντας το σώβρακο στο κεφάλι και το σεντόνι για μπέρτα, θα αγόρευε πάνω σε κανένα παγκάκι για το πως πάπιες και άνθρωποι μπορούν να συνυπάρξουν ειρηνικά, σήμερα αναβαθμίζεται. Παίρνει τηλεοπτικό χρόνο και βαφτίζεται ριζοσπάστης, ρηξικέλευθος, οραματιστής. Συστηματικά παρουσιάζεται ως το αντίπαλο δέος, ως εκείνος που συνειδητά αντιδρά στην άρχουσα τάξη και τους εκφραστές της, σε μια προσπάθεια εγκλωβισμού της κοινής γνώμης σε μονοπάτια που όσο κι αν φαίνονται αντίθετα, τελικά οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα.

Η φαινομενική αντίσταση και η κατά φαντασία ηγεσία, πάνε χέρι χέρι υποβασταζόμενες η μια από την άλλη, κουβαλώντας τις ελπίδες και τις ντεμεκ επιδιώξεις με τις οποίες σε πότισαν από τότε που σταμάτησες το ύπτιο στους αδένες του μπαμπά σου. “Επανάσταση“, φωνάζει ηρωικά ο κατ’ επάγγελμα αριστερός, πατριδοκάπηλος, θρησκόληπτος και πάσης φύσεως βλαμμένος που του είπανε οτι η γνώμη του έχει ιδιαίτερη σημασία και που ανάλογα με το θέμα που αντιμετωπίζεται, μπορεί να γίνει ρυθμιστικός παράγοντας. “Be cool“, λέει ο καρπουζόγυφτος που του φόρεσαν την ποδιά της εξουσίας και την είδε Γκόρντον Ράμσι. Μπορεί να μην ξέρει να φτιάχνει ούτε πατσά, αλλά μια εκτεταμένη ανάλυση για τον κίνδυνο ενοχοποίησης του πολιτικού συστήματος, θα την κάνει και θα σου σερβίρει και λίγο από απειλή της δημοκρατίας, με την ευκολία επίρριψης ευθυνών σε πολιτικά πρόσωπα. Έλλειμμα ελευθερίας, φωνάζουν οι πρώτοι, προβλήματα τα οποία θα πρέπει να αντιμετωπιστούν χωρίς ακρότητες, απαντάνε οι δεύτεροι. Καρικατούρες που παρουσιάζονται ως πρωταγωνιστές στο μόνο έργο που παίζει στην σκηνή εδώ και δεκαετίες, με θεατές γραφικούς ηλίθιους που τρέφονται με την ελπίδα  ο προβολέας να ρίξει και πάνω τους λίγο φως, να ζήσουν το προσωπικό χαιλαιτ της πολιτικοκοινωνικής τους παρουσίας και να αφήσουν κληρονομιά ένα βόλεμα στα παιδιά τους.

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, η ρουφιανιά και η μαλακία αντίθετα, είναι αθάνατες. Ενώ το τσουνάμι της φοροεπιδρομής έχει αρπάξει και την μασέλα του χαμηλοσυνταξιούχου που πλέον θεωρεί “θαύμα στην 34η οδό” το να μπορεί να μασήσει μουσκεμένο παξιμάδι, κάποιοι κομματοβολεμένοι φαρδόκωλοι και η ευρύτερη περιφέρεια των λοβοτομημένων, στηρίζουν μετά μανίας τα μέτρα και την πορεία του καθεστώτος που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξαθλίωση, πιστεύοντας οτι έχουν δόντι στην εξουσία και κάνοντας τα πάντα για να κρατήσουν το δικό τους και τις υπόλοιπες κουφάλες, μέσα στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Κάπως έτσι, δημιουργούνται κομματικοί στρατοί. Πειθήνιοι, πουλημένοι, επαγγελματίες ψηφοπραματευτάδες και νεστορίσκοι της ρητορικής του δεκάρικου, βγαίνουν για να συστήσουν ψυχραιμία τώρα που ο Δίας έχει αρχίσει τις παρτούζες, ενώ με πουκάμισο, μαύρο γυαλί και ανησυχία να τρέχει από τις κωλότσεπες, έπαιρναν σβάρνα τα λιμάνια για να διαμαρτυρηθούν για την εισβολή του κινέζικου παράγοντα και τις ταπεινώσεις που δεχόταν καθημερινά ο έλληνας μισθωτός από την ανεπαρκή οικονομική πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης. Όταν δεν μπορείς να ανεβάσεις τον εαυτό σου, ρίξε τους υπόλοιπους και θα συνεχίσεις να είσαι ψηλά. Είτε εσαεί κυβέρνηση, είτε αντιπολίτευση, το μόνο που μετράει είναι να δείξεις οτι έχεις την πρόταση, την ιδέα και τον τρόπο. Ο κόπος είναι εργολαβία άλλων. Τα περιθώρια, χρονικά και ιδεολογικά, έχουν στενέψει εκεί που έπαιζαν με ατάκες για πατρίδα από την μια και επάρατο δεξιά από την άλλη σε μια σαπουνόπερα που κρατούσε χρόνια, τώρα καλούνται να κάνουν σταντ απ κόμεντυ σε ένα κοινό που γίνεται πιο απαιτητικό αφού κόπηκαν και τα ορεκτικά που κάποτε πρόσφεραν απλόχερα.

Αναπαραγωγή της κρίσης και καταστροφολογία από την μια, μαγικά γιατροσόφια ελπίδας από την άλλη, σε μια παρατεταμένη φάρσα που παίζεται στις πλάτες μας. Εικόνες απόλυτης σήψης και παρακμής που συμπληρώνονται και βρίσκουν ανεκτίμητο σύμμαχο στο παιδί που μιλάει στα αλώνια και στα σαλόνια και που πλασάρεται ως ο Ξανθόπουλος που περιμένει την ψήφο σου για να μπουσταριστεί και να γίνει Κιανου Ρηβς. Μπορεί καλά καλά να μην έχει βγάλει το γυμνάσιο και να έστησε το κασελοκάναλό του μέσα από γραφεία μοντελοβίζιτας και από κασέτες -  πάρτε δεξιοί να δείτε πως μας δέρνουν – της μητσοτακικής περιόδου, αλλά έχει πλέον λόγο. Είναι καλεσμένος, αυτός και η κομπανία των αποτυχημένων βιβλιομπακάληδων (εξαιρείται ο Βελοπουλος…) σε κάθε πάνελ – εκπομπή – συζήτηση, για να πει ότι μπούρδα του βαρέσει στην κουρούπα για γεωστρατηγική, οικονομία, παιδεία. Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι οτι εκφράζεται, αλλά οτι το σύστημα έχει καταντήσει ανθρώπους να τον ακούνε, και ακόμα χειρότερα να τον ψηφίζουν. Είναι ψήφος αντίδρασης που γίνεται ρεύμα ή τουλάχιστον αυτό θέλει να πιστέψουμε.

Τώρα βέβαια τί αντίσταση κάνει κάποιος που ψηφίζει με τα τέσσερα το μνημόνιο και στηρίζει κουνώντας χαρωπά την ουρά τις εταιρίες που εκμεταλλεύονται τα διόδια, αυτό είναι άλλο θέμα. Μπορεί να το λύσεις απόψε παρακολουθώντας το dancing η αφού μάθεις τις απόψεις του μπουμπούκου για τα λουλουδάτα σώβρακα. Βολιώτες και Λαρισαίοι ξέρουν οτι το ελληνικό σταρ σύστεμ είναι σύστημα συγκομιδής σιτηρών στον κάμπο της Θεσσαλίας. Κι όμως στα μάτια του εγκεφαλικά κατεστραμμένου Έλληνα, σα να λέμε του μέσου τακτικού τηλεθεατή, αποκτά μια εντελώς διαφορετική σημασία. Γίνεται εκείνο το μαγικό χαλί που πατάς πάνω του νευρωτική, αποτυχημένη κακογαμημένη ανορεξική λούγκρα και γίνεσαι εργασιομανής, προβληματισμένος, πνευματώδης. Βέβαια πάντα μιλάμε για ψωροκώσταινα και στα εγχώρια γκλιτσοκάναλα ευελπιστούν να πιάσουν αποτελέσματα λίφτινγκ με κόστη μπότοξ. Έτσι αφού βαφτίσουν το απογευματιάτικο ξεκωλοξεκατίνιασμα “λαιφσταιλ” και το βραδινό φρυδολιβάνισμα “εκπομπή πολιτικού προβληματισμού”, επιχειρούν να δημιουργήσουν μια δεξαμενή μέσα στην οποία θα εγκλωβίσουν και θα ελέγξουν την αντίδραση αλλά και την ψήφο όσων πιστεύουν σε μια πιο δεξιά κεντροδεξιά πιστοί στις ταμπέλες τους.

Την εποχή του μεγάλου κραχ στην Αμερική, τότε που ο κόσμος έκανε ουρές για να πηδήξει απο τα παράθυρα του ουρανοξύστη, ακόμα και τότε… ΠΛΗΡΩΝΑΝ όποιον κουβαλούσε ταμπέλα και διαφήμιζε κάτι. Σήμερα η ταμπέλα, αποτελεί προσωπική ιστορία και ένδειξη προσφοράς. Κάτι ξέρει ο μίστερ εθνικό μυξοίδημα που απο τα βραβεία που έχει μαζέψει απο τις τοπικές που διψούσαν για να δουν την φάτσα τους σε κανάλι εθνικής εμβέλειας κτίζει πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων ενώ με τα γαλακτομπούκαλα που μοίρασε στα άγρια χρόνια της εφηβείας του, φτιάχνει μισή γέφυρα του Μάντισον. Τα πλακάτ και οι αυτοεγκλωβισμοί των πρώην αγωνιστών και εκείνων που εμμένουν να φυτοζωούν στο νοσηρό παρελθόν, θα αποτελέσουν την ταφόπλακα του μέλλοντός μας αν συνεχίσουμε να τους στηρίζουμε. Το παραμύθι του σφιχτομπουγάτσα με το αλβανοτουρκικό επίθετο που αφού τον έχεσαν καμμια ντουζίνα περιστέρια, έλαβε την επιφοίτηση και είδε και άγγελο κυρίου που του είπε οτι θα πάρει την πόλη και το σπαθί απο τον μαρμαρωμένο βασιλιά πρέπει να τελειώνει. Καρικατούρες του είδους του, δεν έχουν χώρο ούτε σε τριτοκοσμικό χωριό του Μπαγκανταου. Όσο θα νιώθουμε όμως αποκλεισμένοι απο παντού, τόσο θα είμαστε πρόθυμοι να δώσουμε βάση στον πρώτο παλιάτσο που με στήριξη του γιδοκαναλικού δίαυλου του διοδάρχη, θα βγαίνει με πατριωτική μαγκιά να μας μιλήσει για το πως οι Έλληνες ήταν νομοταγείς και ήξεραν υπερήφανα να πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους. Όσο θα τους δίνουμε φωνή τόσο θα παρουσιάζουν την υποταγή ως κιμπαριλίκι και την αντίσταση ως αναρχοκομμουνισμό. Όσο η αντιπολίτευση (εκείνοι που δεν ψήφισαν το μνημόνιο και δεν θέλουν η χώρα να μετατραπεί σε ένα πολυπολιτισμικό μπουρδέλο για να εξηγούμαστε..) θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί την ξύλινη γλώσσα  και να δίνει αξιώματα σε μαριονέτες που επιβλήθηκαν απο το σύστημα, τόσο θα χάνει δύναμη και δυναμική. Όσο θα συνεχίσει να τηρεί στάση αναμονής και “υπεύθυνης” – φυγόπονης – αντιπαράθεσης, τόσο θα πετιέται απο την έρημο της ασχετοσύνης του  ο μπάτλερ της Μαρίκας προσπαθώντας να μας πείσει οτι κρατάει λάβαρο και όχι τραπεζομάντιλο. Όσο θα συνεχίζεται η παρωδία της οικογενειακής διαδοχής στην πολιτική σκηνή, τόσο θα βρίσκεται ένας γλύφτης του συστήματος να μοστράρει ως η ουσιαστική εναλλακτική, μα πάνω απ’ολα, όσο κλεινόμαστε μέσα σε λογικές δεξιοαριστερών, τόσο θα είμαστε ευάλωτοι στον λαϊκισμό του πρώτου τελειωμένου που απο αποτυχημένος και ανεπιθύμητος σαλτιμπάγκος, πλασάρεται ως αυθεντικός αγωνιστής της παράταξης. Όσο θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε τα κακά μαθηματικά του στυλ δεν είσαι δεξιός άρα είσαι προδότης – δεν έχεις ενυδρείο άρα είσαι πούστης, τόσο η διχόνοια  θα μας οδηγεί στις αγκαλιές “ικανότατων” manchurian candidates ή για να τους αποφύγουμε, στα θέλγητρα της Χάιδως που είδε φως και μπήκε μαζί με την παρέα της. Όσο κι αν λέμε οτι έχουμε ξεπεράσει τα δύσκολα χρόνια, σήμερα ίσως ζούμε την μεγαλύτερη πόλωση απο ποτέ. Καλούμαστε, εμείς οι λίγοι ή οι πολλοί, να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση βαθειά ριζωμένη. Ο αγώνας δεν είναι κόντρα σε εκείνους που δεν συντάσσονται μαζί μας, αλλά κόντρα στο σύστημα και τις ίδιες τις αδυναμίες μας.

Αν ξεπεράσουμε τα πάθη και διορθώσουμε τα λάθη μας τότε δεν έχουμε κάτι να φοβηθούμε και δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορούμε να καταφέρουμε. Αν αντί να αναλωνόμαστε μεσημεριάτικα στο γυάλινο κλουβί με τις τρελές καθίσουμε να δούμε τι έχει να πει ο συντοπίτης μου κύριος Νίκος Λυγερός περί ΑΟΖ και αν αντί να σαβουριάζουμε με απάθεια την εσπερινή προπαγάνδα Τρεμη και σια, βάλουμε να δούμε λίγο Καραμπελιά, ίσως να αρχίσουμε να ξυπνάμε. Δεν είναι εύκολο να βγούμε απο το καβούκι μας. Φτάσαμε να φοβόμαστε την αλλαγή, εμείς που με την ιστορία μας αλλάζαμε τον κόσμο όποτε γουστάραμε. Είναι όμως ο μόνος τρόπος. Να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει. Να καταλάβουμε και να το αλλάξουμε. Είναι καιρός οι αποτυχημένοι τζεφροτσαντηδες μαζί με μαθητευόμενες αποτυχίες και δημαρχοψήστες, να μας απαλλάξουν της παρουσίας τους και των εμπνεύσεών τους. Η δημοκρατία ανήκει στον λαό και όχι το αντίθετο. Είτε αρέσει είτε όχι, τα αφεντικά είμαστε ΕΜΕΙΣ. Ας φερθούμε λοιπόν ανάλογα Ας δείξουμε ποιος έχει το πάνω χέρι.

Όσο για την Χάιδω, καιρός να καταλάβει οτι δεν παίζουμε και δεν τρώμε άλλη κοροϊδία. Για κακή της τύχη, εδώ δεν είναι Χόλυγουντ και δεν δίνουμε Όσκαρ. Ούτε Κάννες για να πάρει το χρυσό αγγούρι ή οτι άλλο δίνουν στη μάζωξη της τσόντας. Το βραβείο της θα το πάρει στις επόμενες εκλογές, αν ο καράμπελας έχει μπει στην λίστα για δωρητής οργάνων. Μέχρι τότε όμως, το μεγαλύτερο στοίχημα που έχουμε να κερδίσουμε, είναι κόντρα στον ίδιο τον εαυτό μας. Πρέπει να πνίξουμε τις εμμονές μας και να διορθώσουμε τα λάθη μας. Ίσως τότε δούμε οτι πέρα απο την αντιπαράθεση και την απάθεια υπάρχει και η δημιουργικότητα. Είναι ωραίος δρόμος. Τουλάχιστον αυτά λένε οι πρόγονοί μας και η ράτσα μας ξέρει να τον βαδίζει. Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρούμε το θάρρος να σταθούμε όρθιοι.
Θα τα καταφέρουμε;

Η Εκδίκηση της Γυφτιάς και ο Κανακάρης της Χούντας

Ξεφτιλισμένα κοράκια και σάπια υποκείμενα.

Τυφλοπόντικες και σκουλήκια της μάσας και της αρπαχτής.

Νομίζαμε ότι τα είχαμε δει όλα από τα λαμόγια των χουντικών  ΜΜΕ.

Αυτό όμως που γίνεται σήμερα με τις εργολαβικές φυλλάδες “Βήμα” και “Πρώτο Θέμα” δεν έχει προηγούμενο.

 

Ακόμα δεν έχουν καλά καλά προλάβει να θάψουν τον Ρασσούλη και “πρόλαβαν” κιόλας να ετοιμάσουν και τις “προσφορές” τους.

Το Βήμα μάλιστα προχώρησε ακόμα παραπέρα: Ρασσούλης – και Ραγκουσονταλάρας πακέτο. Δύο σε ένα.

Που να ήξερε ο συγχωρεμένος ότι θα κατέληγε κρεμασμένος στα περίπτερα, παρέα με αυτόν που είχε αποκαλέσει “Κανακάρη της Χούντας”.

Εξ αιτίας του οποίου ο Ρασούλης αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί για να γλυτώσει από το δικαστικό μένος του “τροβαδούρου” του συστήματος.

 

 

Κι ας διαμαρτύρεται η ίδια η κόρη του Μανώλη Ρασσούλη.

Σιγά μην καταλάβουν τίποτα τα λαμόγια.

Που όσο βυθίζονται τόσο πιο σάπιοι γίνονται.

Empty rooms…

Τυχερός όποιος είναι εκεί πάνω. Τώρα θα τους έχει και τους δυο να σολάρουν παρέα. Καλό ταξίδι φίλε

 

 

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! Το Πωλ Τζερούλανος ξεπουλάει (και) τα μάρμαρα Παρθενώνα

ΕΙΔΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ!

Ότι δεν κατάφερε  ο Χριστοδουλάκης, είναι έτοιμος να “επιτύχει” το Πωλ Τζερούλανος

Όπως έγραψαν σήμερα οι Times του Λονδίνου και αναδημοσίευσε το έγκυρο οικονομικό Bloomberg,  το Πωλ Τζερούλανος πρότεινε ….την εγκατάλειψη του αγώνα για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα σε αντάλλαγμα για νέο δάνειο (!!!)

To διεθνούς επιπέδου ρεντίκολο Πωλ Τζερούλανος, με μια ανακοίνωση για γέλια, προσπάθησε να διαψεύσει το δημοσίευμα.

Αλλά υπάρχει έστω και ένας Έλληνας που μπορεί να τους πιστέψει;

- Το “λαβράκι” έβγαλε πρώτο το newpost.gr

QUIZ: Ποιός είπε αυτές τις μαλακίες;

1. Πάρτε μια βαθιά ανάσα.

2. Διαβάστε τι ακριβώς δήλωσε κάποιος σε ραδιοφωνική συνέντευξη. (Η σύνταξη είναι ακριβώς η ίδια)

3. Απαντήστε στο Quiz

«Εκείνο που έχει σημασία είναι ο διαχωρισμός ευθυνών. Πρέπει να μαζευτούν οι αρμοδιότητες γιατί τα θέματα τρέχουν και να υπάρχει οριζόντια, πολύ στενή συνεργασία με το Προστασίας του Πολίτη, το Υγείας και τρίτον, το θίξατε πολύ σωστά, ιδιαίτερα για τους μητροπολιτικούς χώρους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης οι δήμοι, οι αντίστοιχοι δήμοι και ιδιαίτερα ο δήμος της Αθήνας. Δεν είναι, ξέρετε, αδύνατον το πρόβλημα και είναι από τα λίγα προβλήματα που δεν είναι θέματα χρημάτων, είναι θέμα συντονισμού. Καταμέτρηση των νομίμων, νόμιμες οι ανανεώσεις αδειών χωρίς πολύ μεγάλο χρόνο και δεύτερον, επειδή εκκρεμούν πάκοι καταγγελιών στο Συμβούλιο της Ευρώπης και στον ΟΗΕ για κακομεταχείριση, θέλει στενό μαρκάρισμα και στενή παρατήρηση, κάθε μέρα να πήγαινες έξω από τα γραφεία τους στην Ευρωπαϊκή Ενωση και να τους λέτε “τηρήστε τους νόμους της ποσόστωσης εισδοχής μεταναστών”».

Η ιστορία της μεταπολίτευσης σε μια φωτογραφία

Ο Διονύσης Τσακνής είναι ένας ακόμα άξιος εκπρόσωπος και σημαίνων στέλεχος της πιο κεδροφόρας ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ στη ιστορία της Ελλάδας, την “ΓΕΝΙΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ Α.Ε.”

Ατάλαντος, πλην όμως δεδηλωμένος “αριστερός”, “μαχητής”, “υπερασπιστής του προλεταριάτου”, “οξύς αντίπαλος του καθεστώτος”. Άρα μονίμως προστατευμένος και πολλαπλώς επιδοτούμενος από αυτό και εισέτι επιπλέων επί του βόθρου της πολιτιστικής Ελλάδας.

Η στρατιά των στελεχών της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ, καθώς τα χρόνια περνούν, ανακαλύπτει την κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας και δρέπει τους καρπούς της γνήσιας “αριστερής” δράσης όπως δείχνει και το τρυφερό ενσταντανέ.

Έχοντας πρώτα ολοκληρώσει ακόμα ένα άρθρο – γροθιά στο κατεστημένο, στο οποίο θα καταγγέλει την κατευθυνόμενη υποκουλτούρα, την απουσία πνεύματος και τον εκμαυλισμό της φασίζουσας κοινωνίας, ο κάθε σωστός εργαζόμενος της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ, επιζητεί λίγες ώρες ξεγνοιασιάς. Τί καλύτερο από την πνευματική ανάταση που προσφέρει το πρώτο τραπέζι πίστα στον Κουρκούλη, συντροφιά με την Μιμή Ντενίση και με άφθονο λουλουδοπόλεμο;

Καλή σύνταξη σύντροφε…

Ο Βασιλιάς απέθανε, η σαπίλα παραμένει. Καλά Χριστούγεννα!

O Βασιλιάς απέθανε….

Κλαίνε όλα τα “ορφανά”.

Πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, δημοσιογράφοι, λαμόγια, κηφήνες, παράσιτα και παρατρεχάμενοι αναζητούν αγωνιωδώς νέο “μπαμπάκα”

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Δημόσια Διαβούλευση Νο2: Ποιά είναι αυτή; (Θράκη κατακαημένη…)

Δεύτερο Θέμα Δημόσιας Διαβούλευσης:
Κοιτώντας τις παρακάτω φωτογραφίες βρείτε ποιο είναι το εικονιζόμενο πρόσωπο:

<
>
>

<
<

<
<

Tip: Επειδή το Μάτι είναι στις καλές του, δείτε και μερικά links για να βοηθηθείτε στην επιλογή

- http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_12/12/2009_383198
- http://www.hellaswebnews.com/el/node/707

Το τέλος του πολιτισμού όπως τον ξέρουμε

ΟΡΓΗ, ΕΚΠΛΗΞΗ και ΑΠΟΡΙΕΣ προκαλεί η είδηση ότι η Άννα Βίσση και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ΔΕΝ θα εμφανιστούν τελικά στο Ηρώδειο.

Πως είναι δυνατόν το αρχαίο θέατρο να επιβιώσει στο διηνεκές χωρίς να αντηχήσουν στις αρχαίες πέτρες του το “Μπρος γκεμός και πίσω γκόμενες, πάρε με τηλέφωνο”, ή το “Το πρωτάθλημα αρχίζει, γίνεται χαμός σε κάθε γκολ”;

Ποια πολιτιστική παρακαταθήκη αφήνουμε στους νεώτερους αν δεν μπορούν να απολαύσουν τις “Τσούλες”, και το “Αγάπη από nylon”;

Γιατί τέλος δεν λύνει τη σιωπή του ο Costa Gavras;

Η πολιτιστική κατάπτωση σε όλο της το μεγαλείο.