Ο Δανίκας!

Σήμερα έτυχε για πολλοστή φορά να δώ στον καμπινέ (TV) αυτό το απερίγραπτο αλλαλάζων φασιστοειδές που ονομάζεται Δανίκας.

Ένας απίθανος, ανεκδιήγητος τυπάκος που το παραλήρημά του δεν έχει να ζηλέψει τίποτα τόσο σε ύφος, όσο και σε ασυναρτησίες τον Μουσολίνι.

Πρόκειται για ένα συμπλεγματικό μεγαλομανή, που όταν δεν γράφει τις σοβαροφανείς παπαρολογίες (που κάποιοι λίγοι γραφικοί έχουν βαφτίσει ”κριτική κινηματογράφου”) περιφέρεται στα κανάλια και έχει άποψη επί παντός επι-στητού.

Φυσικά ένα θέμα είναι γιατί επιμένουν να καλούν αυτό το σούργελο στα παράθυρα.

Μια πρώτη αιτία είναι ότι πιθανώς καλείται για τον ίδιο λόγο που καλείται η Έφη Θώδη, η Βροχοπούλου και ο Πρέκας: Θεωρούν (οι τηλεδημοσιοκάφροι) ότι με τη γραφικότητα γελάει ο κόσμος.

Ο άλλος λόγος (ο διαχρονικός) είναι ότι είναι άλλο ένα “παιδί” της “δημοσιογραφίας” τύπου Λαμπρακιστάν

Πάντως ομολογώ ότι το ρεσιτάλ νεο-κουλτουρέ αρλουμπολογίας που δίνει κάθε φορά που εμφανίζεται προσκεκλημένος (ως τί άραγε;) στα παράθυρα, παραπέμπει στους μεγάλους κωμικούς του παρελθόντος.

Αλλά το χειρότερο είναι ότι ο ίδιος (όπως κάθε γνήσιος μεγαλομανής παπαρολόγος της πλάκας) πιστεύει ότι λέει σοβαρά πράγματα.

Τη στιγμή που μπροστά του ο Κατέλης φαντάζει διανοούμενος

Πολύ γέλιο…