1994 – 2004: Η Δεκαετία του Παπαγάλου
Το απόλυτο ξεγύμνωμα της πλειοψηφίας των γραφίδων και τηλεοπτικών αστέρων από κάθε έννοια δεοντολογίας πραγματοποιείται τη “χρυσή Δεκαετία” 1994 – 2004.
Είναι η εποχή της παντοδυναμίας του ανύπαρκτου Σημίτη, ο οποίος χρησιμοποιώντας ένα στρατό από παπαγαλάκια κατόρθωσε να γαντζωθεί στην εξουσία για πάνω από 2 τετραετίες. Είναι όμως και η εποχή της παντοδυναμίας των εργολάβων – εκδοτών – υποστηρικτών του, οι οποίοι τρώνε με χρυσά κουτάλια, φυσικά εις βάρος του φορολογούμενου Έλληνα. Η “ιερή συμμαχία” έχει ένα και μόνο στόχο: Το μεγάλο φαγοπότι των Ολυμπιακών Εργων.
Στηρίζει έτσι τον ανύπαρκτο χρησιμοποιώντας στρατιές δημοσιογράφων – πιόνια, με αντάλλαγμα το ξεπούλημα όλων των εργολαβιών με κόστη αστρονομικά, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως. Ως γνωστό, η Αττική Οδός είναι ο ακριβότερος δρόμος που έχει κατασκευαστεί ποτέ παγκοσμίως. Κόστισε 1,3 δις ευρώ, ήτοι 20.000.000 ευρώ (ή 6.8 δις δραχμές) ανά χιλιόμετρο!!!
*Βασικός εταίρος της κοινοπραξίας που την κατασκεύασε ήταν εταιρεία συμφερόντων Μπόμπολα (MEGA – Έθνος)
Η ανυπαρξία οποιουδήποτε είδους δεοντολογίας, κριτικής, επιβολής μέτρων (ο “ύπνος” της ΕΣΗΕΑ την δεκαετία αυτή είναι παροιμιώδης), φέρνει και το απίστευτο σκάνδαλο του Χρηματηστηρίου. Δημοσιογράφοι – παπαγάλοι μπαίνουν μπροστά για την επικοινωνιακή προβολή του ανύπαρκτου πρωθυπουργίσκου και την προώθηση των οικονομικών συμφερόντων των αφεντικών τους.
Οι πολίτες – που στο μεταξύ δεν μπορούν να διανοηθούν πόσο βαθιά έφτανε η σαπίλα, το ψέμα και η καθοδήγηση – πέφτουν θύματα των φερεφώνων και βλέπουν τα λεφτά τους κάνουν φτερά μέσα σε λίγους μήνες.
Πολλοί δημοσιογράφοι, βλέποντας την απόλυτη παράδοση του κράτους θεωρούν τον εαυτό τους – και όχι άδικα – τα απόλυτα αφεντικά. Σε τέτοιο βαθμό που, ο Ναπολεοντισμός τους τους φέρνει πολλές φορές στην άλλη πλευρά και, εκμεταλλευόμενοι την αναγνωρισιμότητά τους κατεβαίνουν στην πολιτική ομαδόν. Πρόκειται κυρίως για πολιτικούς σχολιαστές των Ομίλων Μπόμπολα και Λαμπράκη.
Ο αριθμός των δημοσιογράφων που το “γύρισαν” στην πολιτική το διάστημα αυτό πρέπει να αποτελεί ρεκόρ στην Ελληνική Ιστορία (και όλως παραδόξως, 9 στις 10 φορές με το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη). Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο κ. Π. Ευθυμίου ο οποίος συμμετείχε στο debate του 2000 ως “έγκριτος” και “ανεξάρτητος”, και λίγους μήνες μετά ο Σημίτης του ανέθεσε το Υπουργείο Παιδείας (!!!)
Η δεκαετία έκλεισε με το μεγαλύτερο επικοινωνιακό θέατρο όλων των εποχών. Την κατάρρευση του τραγικού Σημίτη, και την (υπό το φόβο της απόλυτης συντριβής) παράδοση του κόμματος στον Γιωργάκη, κάτι που παρουσιάστηκε τότε από τους ίδιους σχολιογράφους ως “νίκη των δημοκρατικών διαδικασιών”. (Πριν λίγες μόλις μέρες βέβαια οι ίδιοι, έχοντας περάσει στην πλευρά Βενιζέλου, την χαρακτήρισαν ως “παράδοση δακτυλιδιού”). Οι επικοινωνιακοί κουραμπιέδες και το ποδήλατο του Γιωργάκη έμειναν στην ιστορία της δημοσιογραφικής ξεφτίλας! Στην ιστορία έμεινε και η ατάκα ”δημοσιογράφου” ο οποίος ακολουθούσε με κάμερα το αυτοκίνητο του Γιωργάκη και ανέκραξε: “Και εδώ βλέπετε κυρίες και κύριοι τον κύριο Παπανδρέου να πληρώνει μόνος του τα διόδια”
Σημείωση: Πριν 4 χρόνια συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι έγραφαν και έλεγαν από τηλεοράσεως δυθιράμβους για “το ένα εκατομμύριο πολιτών που ψήφισαν τον Γιώργο Παπανδρέου”. Πριν 1 μήνα οι ίδιοι δημοσιογράφοι αποκάλυψαν ότι το περιβόητο “εκατομμύριο” δεν ήταν παραπάνω από 400 χιλ. και μάλιστα ότι οι ίδιοι το γνώριζαν.
Είναι να απορεί κανείς για το πόσο βαθύς είναι ο ύπνος της ΕΣΗΕΑ…..
