ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΓΡΑΦΙΚΩΝ

Α! Όλα κι όλα!

Τα τελευταία χρόνια δυο φορές το χρόνο γελάμε τζάμπα. Οκτώβριο και Μάρτιο, τις ημέρες των Εθνικών Εορτών της Χώρας του Λαμπρακιστάν – Κακαουνακιστάν, πέφτει το γέλιο της αρκούδας με τις δηλώσεις και δράσεις (“δράσεις”: η λέξη που φοριέται πάντα και παντού) των εν Ελλάδι τοποτηρητών και προπαγανδιστών της πολιτικής του Σόρος και της Κοντολίζας (ΣΥΡΙΖΑ) σχετικά με τις παρελάσεις.

Κατ’ αρχήν ένα πράγμα είναι σίγουρο. Εδώ και πάαααρα πολλά χρόνια οι παρελάσεις έχουν πάψει να είναι “εθνικιστική” “στρατιωτική” ή οποιουδήποτε παρόμοιου τύπου εκδήλωση όπως συνεχώς επαναλαμβάνουν τα υπαλληλάκια της Νεοταξίας σαν καλοκουρδισμένα παπαγαλάκια. Δεν είναι τίποτα άλλο από παραδοσιακά πανηγύρια που αγγίζουν το φολκορικό, και εμπεριέχουν μικρά ψήγματα εθνικής (και ουχί εθνικιστικής) ανάτασης. Αυτό και τίποτα άλλο.

Βέβαια, βάση του “Εγχειριδίου Επιβολής της Νεοταξικής Παπάρας” που έχει συντάξει η Κοντολίζα και ακολουθούν κατά γράμμα τα εδώ Συνασπιστήρια,  κάθε τι “εθνικό” πρέπει να μετατρέπεται αυτομάτως σε “εθνικιστικό” ώστε να προκαλεί μια αποστροφή.  Έτσι. Γενικώς.

Στα πλαίσια των παραπάνω έχουν ξεπεράσει τα όρια της γραφικότητας οι δηλώσεις και κυρίως οι εκδηλώσεις που είδαμε να λαμβάνουν χώρα αυτό το Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη.

Ειδικά το θέαμα 20 καημένων που μαζεύτηκαν σε μια “συναυλία” (εκ των οποίων οι 10 τουλάχιστον ήταν βουλευτές, πολιτευτές και άλλοι πολιτικάντηδες του ΣΥΡΙΖΑ) ήταν κωμικό. Η δε συναυλία προπαγανδίστηκε ως “εναλλακτική και αντιρατσιστική” εκδήλωση εορτασμού.

(ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: Τη λέξη ”αντιρατσιστική” και τους συνειρμούς που φέρνει ανήμερα μιας εθνικής επετείου την καταλαβαίνετε φυσικά: Εθνική γιορτή = ρατσισμός. Βασικό κεφάλαιο και αυτό στο εγχειρίδιο της Κόντι. Οι εθνικές συνειδήσεις άλλωστε πάντοτε αποτελούσαν το μέγα πρόβλημα που έπρεπε να αντιμετωπίσει η παγκοσμιοποποίηση – ομογενοποίηση, άρα καλό θα είναι να εκλείψουν)

Ο Έλληνας όμως δεν έχει χιούμορ. Αν είχε, ας πούμε, θα μπορούσε για μια φορά, να διοργανώσει ανήμερα της γιορτής του Πολυτεχνείου μια συναυλία του Γιάννη Φλωρινιώτη και της Έφης Θώδη, ως “εναλλακτική μορφή εορτασμού”.

Εκεί να βλέπατε την “δημοκρατική”, “ανεκτική” και “αντιρατσιστική” αντίδραση των παιδιών της Κοντολίζας.

ΣΥΡΙΖΑ: Το Στέϊτ Ντιπάρτμεντ τώρα και στην Ελλάδα!

“Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει”
– Παλιά Κινέζικη Παροιμία

Τα εν Ελλάδι φερέφωνα της Νέας Τάξης του Μπουσισμού ενδύονται τον μανδύα του “Αριστερο-προοδευτισμού”. Το μεγαλύτερο εξ αυτών δε είναι ο ΣΥΡΙΖΑ του οποίου την πολιτική γραμμή θα εκθείαζε η Κοντολίζα.

Είναι φοβερές οι “συμπτώσεις” απόψεων της Νεοταξικής ρητορείας και των Ελληνικών παπαγάλων της. Τα παραδείγματα είναι πολλά.

Το τελευταίο: Είναι γνωστή η από ετών προσπάθεια του Στέητ Ντιπάρτμεντ για την αναγνώριση των Σκοπίων με το όνομα “Δημοκρατία της Μακεδονίας”.

Και αν νομίζατε ότι μόνο η “κακή” Αμερική κωλοκαίγεται γι αυτό, διαβάστε τις θέσεις μερικών εν Ελλάδι τοποτηρητών της πολιτικής της οι οποίοι – ω της συμπτώσεως! – τυγχάνει συνήθως και μονίμως να παρεπιδημούν στις γραμμές του “Συνασπισμού της Κοντολίζας και του Μπους”.

…Συγγνώμη! ”Της αριστεράς και της προόδου” ήθελα να πω.

Άξιος, Άξιος, Άξιος ο μισθός!!!

Ένα τίποτα που έγινε πρωθυπουργός

Τον είδατε…
Μετά από καιρό τόλμησε να εμφανιστεί…
Σαν τον λύκο που χαίρεται στην αναμπουμπούλα…
Μόνο που δεν έμοιαζε καθόλου σαν λύκος, αλλά σαν ένα κουτοπόνηρη νυφίτσα που πιστεύει ότι είναι αλεπού

Αντί οποιουδήποτε περαιτέρω σχολίου παραθέτω αυτούσιο το κείμενο του Γιάννη Τριάντη από την χθεσινή (Δευτέρα, 08/10/2007) Ελευθεροτυπία.

Ο τραγικός Κ. Σημίτης
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

…Είχε κι ένα καλό η πολύμορφη κρίση στο ΠΑΣΟΚ: απομυθοποιήθηκε πλήρως και βυθίστηκε στα τάρταρα ο Κ. Σημίτης. Ενας υπερεκτιμημένος πολιτικός, ο οποίος κατασκευάστηκε, προβλήθηκε και στηρίχτηκε όσο κανένας άλλος από τα μήντια της διαπλοκής, τον ΣΕΒ και τους Ευρωπαίους, που έβλεπαν στο πρόσωπό του έναν πειθήνιο γιέσμαν ο οποίος δεν τους δημιουργεί πρόβλημα…
Η απουσία του Κ. Σημίτη από το Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ ήταν -ίσως- το κύκνειο άσμα του. Διότι αποκάλυψε στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ το πραγματικό, απωθητικό του πρόσωπο. Το υποκριτικό πρόσωπο ενός μέτριου λογιστή, ο οποίος μοστράριζε ικανότητες και ιδιότητες που δεν είχε. Ενας άνθρωπος με υπόκωφη πονηρία, την οποία προέβαλλε ως ηγετική μαεστρία. Ενας πολιτικός που έπαιζε στα δάχτυλα το παρασκήνιο, την ίντριγκα και τις σχέσεις με τη διαπλοκή και πόζαρε ως ανεπίληπτος ηγέτης. Ενας κυνικός που δεν ορρωδούσε προ ουδενός (παράδειγμα: η καρατόμηση Λαλιώτη, η ανοχή του σφαγείου που λεγόταν χρηματιστήριο, η ανακίνηση του θέματος των ταυτοτήτων για να καλυφθεί το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου κ.ά.) αλλά έδινε την εικόνα ενός ηγέτη χαμηλών τόνων, αξιοσέβαστου και σοβαρού…

Ομως δεν είναι η πρώτη φορά που κρύβεται και το βάζει στα πόδια ο Κ. Σημίτης. Μπορεί να μη θυμούνται τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου, που είχαν να λένε τα χειρότερα για την απουσία του, αλλά η πραγματικότης είναι εδώ: πονηρά, φοβικά και με ιδιοτέλεια λειτούργησε ο Σημίτης, όταν παρέδωσε το δαχτυλίδι στον Γ. Παπανδρέου. Εβλεπε τη συντριβή να έρχεται, και αντί να πιει στωικά το πικρό ποτήρι της ήττας, το ‘βαλε στα πόδια, ποντάροντας στα ντελίβερι μπόις της προπαγάνδας, που… αποθέωσαν την κατάπτυστη αυτή επιλογή…

Είναι ο ίδιος άνθρωπος, που τρομαγμένος από τις αντιδράσεις, έκανε πίσω στο Ασφαλιστικό. Είναι ο πολιτικός που δεν ήθελε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά δεν είχε τα κότσια να πάει κόντρα στους εργολάβους, και αναγκάστηκε με μισή καρδιά να τους δεχθεί (αφού χάθηκαν τρία πολύτιμα χρόνια)… Είναι ο άνθρωπος που μισούσε το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά όποτε τους χρειαζόταν προεκλογικά, έβγαινε -ο θλιβερός- στο μπαλκόνι και υμνούσε τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ…

Κακός άνθρωπος και -πολιτικά- ολίγιστος ο Κ. Σημίτης, βγήκε προεκλογικά στο μπαλκόνι της Πάτρας και αποκάλεσε χοντρό τον αντίπαλό του, τον Μιλτιάδη Εβερτ. Αλλά τα τυφλωμένα μήντια ούτε είδαν ούτε άκουσαν τίποτε και γι’ αυτό… Και να ήταν το μόνο… Υπέγραψε τις οδυνηρές για τη χώρα συμφωνίες του Ελσίνκι και της Μαδρίτης, και εκείνα τον αποθέωναν… Βυθίστηκε η χώρα στα Ιμια και στις γκρίζες ζώνες των βραχονησίδων, εκείνος -ψοφοδεής και ανύπαρκτος- ευχαριστούσε τους Αμερικανούς, και τα μήντια τού έπλεκαν το εγκώμιο… Αφησε την εκκρεμότητα με τη FYROM όπως τη βρήκε και πάλι εισέπραττε ύμνους… Δεν πήρε ποτέ τίποτε από την Ενωση (σε αντίθεση με τον Ανδρέα Παπανδρέου, όπως ομολόγησε και η Θάτσερ), αλλά τα παπαγαλάκια αποθέωναν τον «μεγάλο Ευρωπαίο»…

Ομως, όλα εδώ πληρώνονται: ο πρωθυπουργός, που δήθεν θα έμενε στην Ιστορία, ξεχάστηκε γρήγορα. Και θα είχε αγνοηθεί εντελώς, αν δεν έμπαινε -με το γνωστό ύφος και το αποκαλυφθέν, πια, ήθος- στη μάχη της διαδοχής, για να περισώσει το έργο του, ένα προπαγανδιστικό κατασκεύασμα που προβλήθηκε ως μέγα επίτευγμα ***

Δεν επαρκεί ο χώρος. Αλλά τι νόημα έχει ένας λίβελος μπροστά στην πικρή -για τον υπερεκτιμημένο- πραγματικότητα…

Το κείμενο βρίσκεται εδώ

Όταν μεγαλώσει το παιδί θα του ανοίξω μια ΜΚΟ

”Πρόγραμμα για την κατασκευή και ανάπτυξη κυψελών που διαθέτουν μηχανισμό διατήρησης της θερμοκρασίας διαβίωσης μελισσών καθ’ όλο το έτος σε σταθερό επίπεδο”

Μην γελάτε.

Είναι μια από τις 390 (!!!) ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις)  που χρηματοδοτήθηκαν με δισεκατομμύρια ευρώ από την τσέπη του Έλληνα και δια μέσου του Υπουργείου Εξωτερικών*

Μια απλή ματιά στα αδιάψευστα στοιχεία αρκεί για να καταλάβει κάποιος τι παίζεται

Καμμια δεκαριά εξ αυτών όντως αξιόλογες και με σημαντικό έργο και από εκεί και πέρα, η αρπαχτή της αρπαχτής.

* Κουίζ: Γιατί οι ΜΚΟ χρηματοδοτούνται από το ΥΠ.ΕΞ;

Ο ευρών κερδίζει μια ολοκαίνουργια ΜΚΟ με αντικείμενο την “Βελτίωση της διαβίωσης του αρσενικού κολεόπτερου στο Αφγανιστάν”

Ο πολιτιστικός ολοκληρωτισμός μιας φασιστικής ομαδούλας

Η Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια ζει σε έναν ιδιότυπο πολιτιστικό φασισμό. Τον φασισμό των – εν λευκώ – διαχειριστών του “Megaron” και των κολλητών τους. Μιας δράκας που θέλουν σώνει και καλά να επιβάλουν τον “πολιτισμό” που γουστάρουν, τον πολιτισμό που υπάρχει και εκπολιτίζει μόνο αν διοργανώνεται από τους κολλητούς του Μεγάρου ή από την κα Αγάπη.

Τώρα βέβαια θα μου πεις….. τι σε έπιασε μεσημεριάτικα;

Διάβασε παρακάτω για να καταλάβεις:

Σήμερα το μεσημέρι σε κάποιο σταθμό πήρε το αυτί μου την εξής (σύντομη) ειδησούλα: “Ο Andrea Bocelli δίνει απόψε συναυλία στο Καλλιμάρμαρο, και τα έσοδα θα διατεθούν για τους πυροπαθείς”

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν “μπράβο σε αυτούς που την διοργανώνουν”. Μετά όμως παραξενεύτηκα που όλες τις τελευταίες μέρες δεν άκουσα και δεν είδα πουθενά (και ακούω καλά και βλέπω, πιστέψτε με) μια αναφορά για ένα τόσο σημαντικό γεγονός. Ένα γεγονός για το οποίο θα έπρεπε να γίνεται συνεχής και δωρεάν διαφήμιση από όλα τα media.
Διότι, όταν ο Bocelli δίνει συναυλία είναι από μόνο του ένα κορυφαίο πολιτιστικό γεγονός. Πόσο μάλλον, όταν επιπλέον γίνεται για ένα τέτοιο σκοπό!

Οι απορίες μου λύθηκαν σύντομα, όταν βρήκα στο Αθηνόραμα (εδώ) την εξήγηση: Την συναυλία ΔΕΝ διοργάνωνε ΟΥΤΕ κανένα “Megaron” ούτε η κα Αγάπη μας, αλλά το διοργάνωνε το “‘άσχετο” Γηροκομείο Αθηνών.

Επειδή ακόμα και έτσι δεν μπορούσα να φανταστώ ότι έτσι είχαν τα πράγματα, ανέτρεξα στις πολιτιστικές σελίδες των ηλεκτρονικών εκδόσεων 2 εφημερίδων και του μεγαλύτερου ειδησεγραφικού site στην Ελλάδα. Απολαύστε:

1. Ελευθεροτυπία (ώρα 13:30)
Στην ειδικά ενότητα “Τέχνες” δεν υπάρχει άρθρο για την εκδήλωση αυτή! Υπάρχει όμως μια τοσοδούλα αναφορά στην ενότητα “Οδηγός” (ανάμεσα σε διάφορες άλλες εκδηλώσεις)

2. in.gr (ανήκον στον γνωστό ΔΟΛ βεβαίως βεβαίως!) (ώρα 14:00)
Στην πρώτη σελίδα τίποτα. Στην ειδική ενότητα “Πολιτιστική Ατζέντα” πάλι τίποτα! Καμμια αναφορά!

3. ΤΑ ΝΕΑ (ώρα 14:10)
Όσο κι αν έψαξα δεν υπάρχει ούτε εκεί αναφορά. Ούτε καν στην αντίστοιχη στήλη “Πολιτιστική Ατζέντα” (!!!)

Η σύμπτωση σας φαίνεται αθώα;

*ΧΡΗΣΙΜΑ: Οι αναφερόμενες ώρες αφορούν τα τελευταία “refresh” των αντιστοίχων σελίδων που έγιναν σήμερα.